Chapter 24

| นารา |

“รอนานไหมครับม้า”

“ไม่นานหรอกจ้ะ เพิ่งมาเหมือนกัน”

“ว่าแต่เราเถอะ เดี๋ยวนี้ไปไหนมาไหน เห็นพกหนูนาราไปด้วยทุกที่เลยนะ” คุณการุณเปรยออกมาพลางยิ้มกว้างแซวลูกชาย

“ป๊า อย่าแซว! เดี๋ยวครั้งหน้านาราเขาก็ไม่ยอมมากินข้าวด้วยหรอก”

ฉันได้แต่ยิ้มแห้งแหะๆ ให้กับทั้งสามคน ตอนนี้ฉันเกร็งมาก รู้สึกตัวลีบ เกรงใจพวกเขาเหลือเกิน

“นารา ไม่ต้องเกร็งนะลูก”

โอ้โห! บ้านนี้อ่านใจคนเก่งเหลือเกิน คุณสุนทรีเอื้อมมือมาจับมือฉันแล้วตบที่หลังมือเบาๆ ฉันจึงยิ้มกว้างให้และตอบรับไปด้วยเสียงที่ยังสั่นเกร็งเหมือนเดิม

“ค่ะ มะ…ไม่เกร็งค่ะ”

แต่ด้วยบทสนทนา และความน่ารักของสามพ่อแม่ลูก ไม่นานนักมันก็ทำให้ฉันรู้สึกเกร็งน้อยลง

หลังจากที่เราเปิดดูเมนูพลิกไปพลิกมาอยู่สักพัก พนักงานของร้านก็เดินเข้ามารับออเดอร์ มื้อนี้เราสั่งอาหารชุดใหญ่มากินด้วยกัน และสั่งชุดเล็กมากินของใครของมัน

“ป๊า อีกสามวันผมจะไปฮ่องกงนะครับ จะได้จัดการเรื่องนั้นให้จบ” คุณการันต์พูดพลางใช้ตะเกียบคีบซาซิมิจิ้มโชยุเข้าปากไป

งงเป็นไก่ตาแตกอีกแล้วสิ ทำไมเจ้านายไม่แจ้งฉันเลย ฉันเพิ่งลงเวลานัดกับลูกค้าไว้

“ทำไมคุณไม่บอก ดิฉันเพิ่งลงนัดกับลูกค้าไปเลยนะ” ฉันหันไปมองหน้าคุณการันต์ด้วยสายตาค้อนเคืองสุดๆ พร้อมกระซิบถามเบาๆ แต่เขาไม่ตอบอะไร ปากยังเคี้ยวข้าวปั้นตุ้ยๆ ต่อ

“เอ่อ...นารา คุณก็ต้องไปด้วยนะ ผมจองตั๋วไว้ให้แล้ว”

ช็อกอีกแล้ว ฉันต้องบินไปฮ่องกงด้วยเหรอเนี่ย!

“อื้ม...ค่ะ” ฉันกดลมหายใจลงต่ำ ตอบพร้อมปั้นหน้ายิ้มแบบเฟกๆ ให้เจ้านาย ทำให้ทั้งโต๊ะหัวเราะขำกับใบหน้าและท่าทางของฉัน

เมื่อกินอาหารและของหวานเสร็จ คุณการันต์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ทำให้ตอนนี้ทั้งคุณการุณและคุณสุนทรี พากันฝากฝังคุณการันต์กับฉันยกใหญ่

“หนูนารา ป๊ากับม้าฝากเจ้าการันต์ด้วยนะลูก นี่ช่วงนี้ตั้งแต่ได้หนูมาช่วยงาน ดูเขาสดใสขึ้นเยอะเลย ไม่เคร่งเครียดเหมือนเมื่อก่อน” คุณสุนทรีเอ่ยขึ้น ก่อนเสียงคุณการุณจะสำทับตาม

“จริงม้า นี่ไม่เห็นเขาร่าเริงแบบนี้มานานแล้วนะ”

“ถ้าวันไหนเจ้าการันต์ทำตัวไม่ดีกับนารา ฟ้องป๊ากับม้ามาได้เลยนะลูก ไม่ต้องเกรงใจ”

“ค่ะ” ฉันได้แต่ยิ้มกว้างและพยักหน้ารับ นี่ถ้าฟ้องเรื่องคืนนั้นได้ ฉันคงทำไปแล้วแหละ ไหนจะเรื่องที่ลูกชายของพวกคุณมาขโมยหัวใจของฉันไปอีก เฮ้อ~

.....

สามวัน…หลังจากวันที่ฉันเพิ่งจะรู้ว่าต้องบินไปทำงานกับเจ้านายที่ฮ่องกง คืนนี้พี่สุเมธมาส่งเราที่สนามบินสุวรรณภูมิตอนตีสอง ส่วนเวลาเครื่องขึ้นตามตารางคือตีสาม เราจึงรีบเข้าไปเช็กอินที่เคาน์เตอร์สายการบิน และเดินไปเตรียมตัวขึ้นเครื่องที่หน้าเกท

ไฟลท์นี้คุณการันต์จองที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาสไว้ ดังนั้นผู้โดยสารที่ถือบัตรโดยสารชั้นเฟิร์สคลาสจึงถูกเรียกขึ้นเครื่องก่อนผู้โดยสารที่ถือบัตรโดยสารประเภทอื่น ซึ่งจากที่ฉันดูคร่าวๆ ก็น่าจะมีทั้งหมดแปดคนถ้วน มีฉันกับคุณการันต์ และครอบครัวพ่อแม่ลูกนั่นอีกหกคน

พนักงานต้อนรับบนเครื่องเดินนำทางเราสองคนไปยังที่นั่งตามหมายเลขบนบัตรโดยสาร โซนหน้านี้ไม่มีคนเลย ที่นั่งเราสองคนติดกัน และสามารถปรับระดับเป็นเตียงนอนราบได้ด้วย ส่วนอีกหกคนที่เหลือ พนักงานนำพวกเขาไปนั่งโซนด้านหลัง เนื่องจากครอบครัวนี้มีเด็กเล็ก กลัวจะร้องเสียงดังรบกวน

ฉันไม่เคยนั่งชั้นเฟิร์สคลาสอะไรนี่มาก่อน ลำพังฉันเองให้ซื้อตั๋วเครื่องบินระดับนี้ คงไม่มีปัญญาหรอก โชคดีที่เที่ยวนี้มากับป๋าใจป้ำ ฉันเลยพลอยได้อานิสงส์ไปด้วย

แต่จะว่าไป ฉันก็เคยนั่งเครื่องชั้นบิสเนสคลาสทีหนึ่งนะ ได้นั่งตอนขากลับมาไทย หลังจากที่เรียนจบจากอเมริกา โชคดีที่ตอนนั้นมีคนเมาและเขาพยายามเข้ามาลวนลามฉัน พนักงานต้อนรับบนเครื่องเห็นท่าจะไม่ดี เลยให้ฉันย้ายไปนั่งตรงชั้นบิสเนสคลาสแทน ถือว่าโชคดีมาก แต่ก็นั่นแหละ...มันเทียบไม่ได้กับตอนนี้เลย

ขึ้นเครื่องปุ๊บ เมื่อหัวถึงหมอน ไม่สิ...แค่เบาะพิงนุ่มๆ ใหญ่ๆ ก็พานพาความง่วงเข้าครอบงำแทบจะทันที เครื่องยังไม่ทันขึ้น พนักงานยังไม่ทันได้สาธิตอะไร ฉันก็ผล็อยหลับไปซะแล้ว