Chapter 23

| นารา |

คุณการันต์รวบตัวฉันให้หันหน้าเข้าหาเขา ยกตัวฉันขึ้นนั่งตรงขอบโต๊ะทำงาน สองมือจับที่เข่าแล้วกางมันออก ก่อนแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาทั้งสองข้าง แล้วโน้มตัวใช้มือหนึ่งจับท้ายทอยฉันไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งโอบเอวฉันไว้ด้านหลัง

เรายังคงกอดจูบกันอยู่พักใหญ่ กระทั่งมีคนมาเคาะประตู และนั่นทำให้ร่างกายเราสองคนผละออกจากกันอัตโนมัติ โดยที่ฉันรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ หันหลังให้ประตู และรีบจัดแจงเอกสารตรงหน้า ส่วนเจ้านายฉันเดินไปปลดล็อกเปิดประตูให้กับคนที่เคาะเรียก

“อ้าว...ป้ารุจี มีอะไรรึเปล่าครับ” คุณการันต์ทักทายเธอ

“ป้าเอาเอกสารของคุณพ่อมาให้น่ะค่ะ” หญิงวัยใกล้เกษียณตอบกลับพร้อมยื่นซองเอกสารให้กับคุณการันต์ ก่อนทักทายถามสารทุกข์สุกดิบกันสักพัก แล้วเดินออกจากห้องไป

ระหว่างที่ป้ารุจีมาหา ฉันจึงรีบจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะให้เรียบร้อย

“ดิฉันจัดเอกสารเสร็จแล้ว ขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะ” ฉันพูดพลางก้มหน้า พยายามเดินเลี่ยงหลบไปอีกทาง แต่มิวายที่อีกฝ่ายจะรวบตัวฉันไปกอด ก่อนกระซิบข้างหู

“เที่ยงนี้ไปกินข้าวกัน”

ฉันไม่ได้ตอบอะไรออกไป เพราะรู้ว่ายังไงก็คงต้องไป เจ้านายใช้ให้ทำอะไรก็ต้องทำตามแหละ แล้วมื้อเที่ยงเนี่ย เวลาออกไปหาลูกค้า หรือไปประชุมงานนอกบริษัท เราก็กินด้วยกันบ่อยๆ อยู่แล้ว เรื่องนี้มันจึงไม่ค่อยแปลกสำหรับฉันเท่าไรนัก

ฉันพยักหน้าที่กำลังแดงแปร๊ดตอบรับคำชวน แล้วจึงรีบเดินออกไปจากห้อง ก่อนที่จะโดน...ไปมากกว่านี้

“เฮ้อ~” ฉันถอนหายใจยาว พลางคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะทนไหวแค่ไหนกันเชียว ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบงานนี้นะ ฉันรักมันมากด้วยซ้ำ แต่ถ้าต้องเป็นแบบนี้ และอยู่ในสถานะแบบนี้ต่อไป ฉันขอหนีดีกว่า ฉันกลัวใจตัวเองที่มันจะไม่หนักแน่นพอ ถ้าฉันได้รักเขาไปแล้ว ฉันเองนี่แหละที่จะต้องเจ็บหนัก สู้ถอยตอนนี้ดีกว่า...

ทั้งสถานะ ทั้งฐานะของเราสองคนตอนนี้มันต่างกันเกินไป ฉันคิดพลางเปิดกูเกิลค้นหางานใหม่แบบเงียบๆ คือไม่ได้จะย้ายตอนนี้หรอกนะ แต่สำรองไว้ เผื่อวันไหนใจมันรับไม่ไหว จะได้มีที่ไป

ฉันนั่งค้นข้อมูลงานใหม่เพลินจนเวลาล่วงเลยมาเกือบเที่ยง กระทั่งได้ยินเสียงคุณการันต์เปิดประตูห้องทำงานออกมา

“นาราครับ...ไปกินข้าวกัน”

ฉันรีบเก็บของ เดินตามคุณการันต์ลงลิฟต์ไปที่หน้าตึก ตรงจุดที่รถสปอร์ตคันหรูถูกจอดเตรียมไว้

พี่สุเมธยื่นกุญแจรถให้ฉัน เพราะตามหน้าที่แล้ว ฉันควรจะต้องขับรถให้เจ้านายนั่งเหมือนครั้งก่อนๆ แต่ช้าไป...คุณการันต์คว้ากุญแจนั้นไว้ ก่อนเปิดประตูรถให้ฉันขึ้นไปนั่งฝั่งผู้โดยสาร ปิดประตูให้ แล้วตัวเองก็เดินขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับ

ฉันงงเป็นไก่ตาแตก และคิดว่าพนักงานคนอื่นๆ ที่อยู่แถวนั้นก็คงงงงวยไม่แพ้กัน ฉันเห็นหลายคนเริ่มแอบมองและซุบซิบกันยกใหญ่ ก็แหงล่ะ มันใช่เรื่องไหมที่เจ้านายใหญ่จะมาเปิดประตูรถให้ลูกน้องแบบนี้ แถมยังทรีตดีอย่างกับเป็นแฟนกันงั้นแหละ

ฉันว่าฉันต้องพูดอะไรบางอย่างเพื่อเตือนสติเขาแล้วสักนิด ก่อนที่มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตมากกว่านี้

“คุณการันต์คะ วันหลังไม่ต้องทำแบบนี้นะคะ ดูสิ…คนเขานินทากันใหญ่แล้ว ดิฉันต่างหากที่ต้องขับรถให้ เปิดประตูให้”

“คุณก็ไม่ต้องไปสนใจสิ ทำไมล่ะ...สิ่งที่ทำทั้งหมดมันเป็นเพราะผมอยากทำ แล้วอีกอย่างผมก็ไม่ได้ไปทำบนหัวพวกเขาซะหน่อย” คนข้างๆ เถียงฉัน แถมบ่นพึมพำเบาๆ กับประโยคหลังนั่นอีก

“ก็ดิฉันไม่อยากให้คนนินทาน่ะสิ เดี๋ยวเขาก็หาว่าดิฉันใช้ตัวเข้าแลกตำแหน่งหรอก ถ้าวันหลังทำแบบนี้อีก ดิฉันจะไม่ไปด้วยแล้วนะ”

ไม่แน่ใจว่าประโยคที่ฉันพูดเป็นประโยคคำสั่งหรือบอกเล่า ฉันหันไปมองหน้าคนข้างๆ เห็นเขากำลังยกยิ้มตรงมุมปากพร้อมหัวเราะหึๆ ในลำคอ

“หัวเราะอะไร” ฉันถามกลับ ตอนนี้หางเสียงของฉันมันเริ่มหายไปแล้ว ไม่รู้เพราะความสนิทที่มากขึ้น หรือเพราะฉันกำลังโกรธเขาอยู่กันแน่

“ทำหน้างอนแบบนี้ก็น่ารักเหมือนกันนะเรา” คนข้างๆ หันมายิ้มให้ พร้อมยื่นมือมาขยี้หัวฉันเบาๆ

นี่ไงล่ะ อารมณ์คู่รักกุ๊กกิ๊กมาอีกละ เนี่ย...ก็เล่นทำแบบเนี้ย ฉันถึงอยากหนีไปไง ใครมันจะไปทนไหว ทั้งน้ำเสียง ทั้งการกระทำ ทั้งคำพูดคำจา

โอ๊ย...เจ็บไปทั้งหัวใจทำไมยังทน!!

คุณการันต์ขับรถพาฉันมายังร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง พอเลี้ยวเข้าร้านปุ๊บ ตาฉันนี่ลุกวาวปั๊บเลยแหละ นี่มันเป็นร้านที่ฉันหมายตาไว้เลย แต่ด้วยราคาที่ค่อนข้างสูง ฉันเลยแพลนไว้ว่าจะมาลองตอนวันเงินเดือนออก แต่หลายเดือนผ่านไป ก็ยังไม่ได้มาลองสักที จองคิวยากเย็นเหลือเกิน

เราเดินลงจากรถ พนักงานหน้าร้านเดินนำเราไปยังโต๊ะโต๊ะหนึ่ง ที่มีคุณการุณและคุณสุนทรีนั่งคอยอยู่

เมื่อฉันเห็นท่านทั้งสอง ฉันรีบยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม แล้วนั่งลงตรงฝั่งเดียวกับคุณการันต์