Chapter 53

| นารา |

นานกว่าหกเดือนที่ฉันหนีหน้าจากทุกคนมาทำงานไกลถึงภูเก็ต ทั้งๆ ที่บอกแม่กับพี่แพรวว่าทำงานอยู่เชียงใหม่ ที่ทำไปก็เพราะกลัวใครบางคนจะหาเจอ แต่ดีที่ไม่มีใครรู้ว่าฉันแอบกลับบ้านเดือนละครั้ง เพื่อไม่ให้แม่เป็นห่วงจนผิดสังเกต

งานที่โรงแรมของเจสซี่ช่วงนี้ดูซาลงจากหลายเดือนก่อน เพราะตอนนี้เป็นหน้าโลว์ซีซั่น ถึงมันจะไม่ค่อยสนุกเท่างานเดิมที่ได้คอยจัดการนู่นนี่อยู่ตลอดเวลา แต่พออยู่ที่นี่ก็ได้รู้สึกเหมือนทุกวันเป็นวันพักผ่อน แม้บางวันจะเบื่อๆ บ้าง แต่ถ้าเทียบกับค่าตอบแทนก็ถือว่าคุ้มค่ามาก เพราะอย่าลืมว่าฉันยังมีหนี้ก้อนโตที่จะต้องจ่ายคืนให้กับครอบครัวนั้นอยู่ไม่น้อย

ครืด ครืด...เสียงสั่นของมือถือฉันดังขึ้นระหว่างที่ฉันคิดอะไรเพลินๆ อยู่ที่โต๊ะทำงาน เมื่อยกขึ้นดู ถึงไม่อยากรับแค่ไหนก็ต้องรับ เพราะสายนี้สำคัญ ไม่รับไม่ได้เลย

“ว่าไงเจส”

[บันนี่ คืนนี้ยูว่างไหม? ช่วยไอหน่อย!!]

อย่าแปลกใจถ้าเจสซี่จะเรียกฉันว่าบันนี่ เธอให้เหตุผลว่าหน้าฉันเหมือนกระต่าย แถมน่ารักมุมิดูน่าทะนุถนอม และเจสซี่เองก็ดูชอบอกชอบใจกับชื่อนี้เอามากๆ หลังๆ ฉันเลยชินที่เธอเรียกแบบนี้ และเพื่อนเธอเกือบทุกคนก็เรียกฉันแบบนี้ด้วยเหมือนกัน ฉันเลยปล่อยเลยตามเลย เอาที่คุณเธอสบายใจก็แล้วกัน

“อะไรของยูวะเจส ถ้าไปแฮงค์เอาท์อีก คืนนี้ไอไม่ไปนะ อาทิตย์นึงมีเจ็ดวัน ยูลากไอไปกินเหล้าที่คลับแล้วห้าหกวัน ขอเวลาให้ไอได้พักดูเน็ตฟลิกซ์อยู่ห้องบ้างได้มะ”

[น้า~ พลีส~ ขอแค่อีกคืนเดียว ยูช่วยไปเป็นเพื่อนไอหน่อย มีคนพยายามมายุ่มย่ามอีกแล้ว]

“เฮ้อ บอกกี่ครั้งแล้วให้เลิกปัดทินเดอร์ (แอปหาคู่) ซะที สุดท้ายก็มาเดือดร้อนไออีกจนได้”

[โอเคนะ เดี๋ยวไอไปรับที่โรงแรมตอนสองทุ่ม เลิฟยูว…บัย]

ฉันได้แต่ส่ายหัวเบาๆ กับความเอาแต่ใจของเพื่อนสาวคนสนิท แถมยังพ่วงตำแหน่งเจ้านายฉันอีก ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เรื่องหนักๆ ที่เจอมาเมื่อหกเดือนก่อนเหมือนถูกโยนทิ้งลงทะเล ถึงแม้มันจะผลุบๆ โผล่ๆ ไม่จมลงไปใต้ทะเลซะทีเดียว แต่อย่างน้อยก็ต้องขอบคุณเจสซี่ที่ช่วยดึงฉันออกมาจากหุบเหวแห่งความเจ็บปวดและเลวร้ายนั่น

แต่ทุกครั้งที่ต้องอยู่คนเดียว หรือก่อนนอนในคืนเหงาๆ ไอ้ภาพวันเก่าๆ ก็กลับเข้ามาในความทรงจำฉันเสมอ โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้นที่ฉันไม่เคยลืมไปจากใจ ทุกครั้งที่นึกถึง ใจมันเจ็บเกินกว่าจะบรรยาย และน้ำตามันก็ไหลออกมาเองแทบทุกที

“ฮึบหน่อยนารา อีกเดี๋ยวก็ลืม” ฉันพูดกับคนในกระจกเงาตรงหน้าระหว่างที่กำลังจัดแจงแต่งตัวรอให้เจสซี่มารับ

คืนนี้ฉันหยิบชุดเดรสเว้าหลังสีฟ้าพาสเทลมาใส่ เป็นชุดที่เจสซี่ซื้อให้เป็นของขวัญ ใส่แล้วมันก็เข้ากับรูปร่างเล็กกะทัดรัดอย่างฉัน คนในกระจกนี่ช่างน่ารักจริงๆ ไม่มีใครชม เราก็ต้องชมตัวเองวนไปสิเนอะ

น้ำหอมกลิ่นเดิมที่ฉันชอบ ถูกฉีดเข้าที่ข้อมือ ก่อนจะยกขึ้นแตะเบาๆ ที่ซอกคอทั้งสองข้าง คืนนี้จะเป็นอีกคืนที่ฉันกะจะดื่มให้เมา แล้วจะได้ไม่ต้องจำเรื่องของคนคนนั้นอีก

ตั้งแต่โดนเจสซี่ลากมาที่คลับเกือบทุกคืน ฉันคอแข็งขึ้นกว่าเดิมมาก ลิมิตความเมาของฉันเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว และมันก็ค่อนข้างจะส่งผลดีกับงาน เพราะบางครั้งการไปรับรองลูกค้าวีไอพีก็ต้องดื่มกับลูกค้าอยู่บ่อยๆ

.....

สองทุ่มตรง เจสซี่มารับฉันที่โรงแรม ขับพาไปที่คลับประจำของเธอ ‘เดอะลักซ์’ คลับดังที่มีแต่ไฮโซหรือคนดังเท่านั้นที่เข้าได้ หรือถ้าไม่อย่างนั้นก็ต้องจ่ายค่าเมมเบอร์หลักแสน เจสซี่บอกว่าเธอรู้จักและสนิทกับหุ้นส่วนของคลับนี้ และวันนี้หุ้นส่วนหลักอีกคนจะมาด้วย เธอเลยตื่นเต้นเป็นพิเศษ

“อ้าว งั้นเรื่องหนุ่มในทินเดอร์อะไรนั่นก็คือหลอกไอเหรอ”

“เยส”

“ยูร้ายมากเจส”

“ไม่บอกแบบนั้น ยูก็ไม่ยอมมาหรอกมายบันนี่”

ฉันโดนเธอหลอกรอบที่เท่าไรแล้ว ฉันเองก็จำไม่ได้ หาข้ออ้างพาฉันมาที่นี่ได้ทุกวันสิหน่า

“อ้อ อีกเรื่อง คืนนี้ยูมีหน้าที่โน้มน้าวให้หุ้นส่วนอีกคนของคลับยอมมาลงทุนที่โรงแรมของเรา…โอเค้~”

“เรื่องแค่นี้ยูทำเองก็ได้นะเจส”

“โนว...คนนี้ไม่เหมือนไอ้ก้อง เขาน่ากลัวมาก ดุมาก แบบมากๆๆๆ ไอเลยต้องพายูมาด้วยไง พลีส...ขอร้อง นะๆๆๆ”

“อือ...ก็ได้ แล้วเขาอยู่ไหนอะ”

“คงกำลังมามั้ง ยูนั่งรอนี่แหละ เดี๋ยวไปถามไอ้ก้องแป๊บ”