Chapter 52

| การันต์ |

กว่าจะประชุมเสร็จก็เกือบเที่ยง ผมตอนนี้ที่ร่างกายเริ่มหิวและเรียกร้องอยากจะเจอหน้าคุณเลขาเพราะความคิดถึง ออกจากห้องประชุมมาได้ก็รีบเดินกลับไปที่ห้องทำงานทันที แต่เอ๊ะ…คุณเลขาของผมเธอหายไปไหนหว่า!! ถ้าเธอจะไปกินข้าวก่อน ก็ต้องส่งข้อความมาบอกแล้วสิ หรือเธออาจไปเข้าห้องน้ำก็ได้มั้ง

ผมหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อโทรหา แต่แปลกที่โทรไม่ติด มือถือเธออาจจะแบตหมดรึเปล่านะ หรือปิดเครื่อง แต่…จะปิดทำไมกัน!?

ใจผมเริ่มร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ หลังจากสำรวจที่โต๊ะทำงานของนาราที่มันโล่งๆ แปลกไปจากเดิม ผมจึงเดินไปถามพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ประจำอยู่หน้าลิฟต์ จนรู้จากเขาว่านาราถือกล่องใส่ของอะไรบางอย่าง รีบลงลิฟต์ไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อนแล้ว

ผมหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ใจเย็นพอที่จะรอสักชั่วโมงสองชั่วโมงแล้วค่อยติดต่อไปใหม่ นาราอาจจะมีธุระด่วนที่บ้าน หรือกำลังไปส่งของ หรืออะไรบางอย่าง ไม่มีทางที่เธอจะไปเฉยๆ โดยไม่บอกกล่าวอะไรอย่างนี้

ผมจึงเดินกลับเข้าห้องทำงาน แฟ้มเซ็นงานถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบทับซ้อนกันยาวเป็นแพ แต่พลันสายตาที่หลุบลงก็มองเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลกับสร้อยข้อมือที่ดูคุ้นตา หืม...เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เมื่อหยิบสร้อยข้อมือเส้นนั้นขึ้นมาดู ใจผมกระตุกวาบ ท้องไส้เริ่มวูบโหวง ชื่อเจ้าของสร้อยที่ผมให้ร้านสลักไว้โชว์หราขึ้นมาหลังจากพลิกดู

ผมรีบเปิดซองเอกสาร ก่อนจะเห็นของด้านใน ทั้งรูปภาพ ข่าวตัดจากหนังสือพิมพ์ และเอกสารอีกหลายแผ่น ผมจึงค่อยๆ ไล่สำรวจดูทุกอย่างที่อยู่ในซองนั้น...

สิ่งที่ผมคิดเอาไว้ไม่ผิดไปจากที่คาดเลย แม่ของนาราคือคนที่ผมเคยเห็นตอนเด็กๆ และคนในเหตุการณ์ที่ทำให้ผมฝันร้าย และต้องเข้ารักษาอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชอยู่หลายปี ก็คือพ่อของนาราเอง!!

เหตุการณ์ครั้งนั้นมันทำให้ผมกลัวและจำฝังใจ หล่อหลอมจนทำให้ผมกลายเป็นคนนิ่งเงียบแบบนี้ ไม่กล้าเข้าสังคม และไม่ชอบสุงสิงกับใครถ้าไม่จำเป็น เหมือนการอยู่เงียบๆ คนเดียวมันเป็นเซฟโซนที่ดีที่สุดของผมในตอนนั้น

ในกองของเอกสารที่ไอ้กายเพื่อนผมส่งมาให้ ผมแอบเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ แผ่นหนึ่งถูกพับไว้ เมื่อผมเปิดออกและค่อยๆ อ่านมัน น้ำตามันก็เริ่มไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ นาราไม่ผิด นาราจะไปจากผมทำไมกัน เรื่องในอดีตและความเจ็บปวดของผมที่เคยเกิดขึ้น เวลามันช่วยเยียวยารักษาไปหมดแล้ว นาราทำให้ผมก้าวขาออกมาจากเซฟโซนนั้นได้แล้ว ตอนนี้ผมเองก็ไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นหรือคับข้องใจอะไรกับเรื่องนั้นอีกต่อไป

แต่คนที่ผมคบด้วยนี่สิ ที่ดูจะเข้าใจอะไรผิด คิดเองเออเองไปซะหมด ทำไมไม่อยู่ถามผมหรือเคลียร์กันให้เข้าใจก่อนนะ ยัยบ๊องเอ๊ย!!

ผมรีบโทรเรียกป้ารุจี เลขาของพ่อให้มาช่วยยกเลิกงานและประชุมช่วงบ่ายทั้งหมด ก่อนที่ผมจะรีบเดินทางไปตามหานาราที่บ้านของเธอ

.....

ผมกดกริ่งหน้าบ้านนารา สักพักแม่ของนาราก็เดินออกมา ผมยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท ก่อนผมจะถามถึงเจ้าตัว

“อ้าว...คุณการันต์ไม่ได้ใช้ให้นาราไปทำงานที่เชียงใหม่หรอกเหรอคะ เห็นนาราขึ้นเครื่องไปตั้งแต่สายๆ แล้ว แต่ไม่ได้บอกว่าจะกลับมาเมื่อไหร่นะคะ”

ใจผมกระตุกวูบ ผมรู้ในทันทีที่แม่นาราบอก ดวงใจของผม…เธอหนีผมไปแล้วจริงๆ!!

“มีอะไรกันรึเปล่าคะ”

“ปะ…เปล่าครับ พอดีจะมารับนารานี่แหละครับ สงสัยเราสื่อสารกันผิดพลาด” ผมรีบแก้ตัว เพื่อไม่ให้แม่เขารู้อะไรไปมากกว่านี้ เพราะเท่าที่ฟังมา ตัวนาราเองก็ไม่ได้บอกอะไรแม่ตัวเองมากนัก

“คุณน้าครับ งั้นผมขอตัวก่อน ขอบคุณมากนะครับ”

“จ้า เดินทางปลอดภัยนะคะคุณการันต์”

ผมยกมือไหว้แม่ของนาราก่อนเดินกลับมาที่รถ ผมเข้าใจแล้ว คำว่ามืดแปดด้านมันเป็นยังไง ถึงแม้เชียงใหม่จะไม่ได้กว้างใหญ่ไพศาลอะไรขนาดนั้น แต่การตามหาเธอให้เจอ มันก็คงไม่ง่ายเช่นกัน

แค่คิด…น้ำตามันก็เริ่มไหล ผมใช้แขนเสื้อปาดเช็ดคราบน้ำตา หยิบมือถือขึ้นมา พยายามโทรไปหาเขาอีกหลายรอบ แต่ก็ดูเหมือนจะปิดเครื่อง ส่งข้อความไปหาก็ไม่อ่าน

ตอนนี้ผมเจ็บไปทั้งหัวใจ เมื่อคืนก็ยังรักกันดี ตอนเช้าก็ยังนั่งรถมาทำงานด้วยกัน คุยหยอกล้อกันเหมือนอย่างทุกที แต่เพียงไม่กี่ชั่วโมง เธอก็จากผมไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

ทุกช่องทางของสื่อโซเชียล ผมเข้าไปดูแต่ก็ยังไร้ร่องรอย ไร้วี่แวว และไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอไปทำอะไรอยู่ที่ไหน

ผมรู้ว่าเธอเองก็เจ็บไม่น้อยไปกว่าผม เผลอๆ อาจจะเจ็บมากกว่าผมซะด้วยซ้ำ ทั้งช็อก ทั้งเสียใจ และอีกหลายความรู้สึกที่ถาโถมกระหน่ำจิตใจของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ ผมแค่อยากอยู่ข้างๆ คอยปลอบโยน จับมือ ลูบหัว และบอกว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องใช้หนี้คืน ไม่ต้องทำอะไรเลย ขอแค่อยู่ด้วยกันแบบนี้ต่อไปก็พอ แต่ผมกลัวเหลือเกิน กลัวว่าจะไม่มีวันนั้นที่ผมจะได้พูดและทำอย่างที่ตั้งใจ

“นารา ทำไมคุณถึงหนีผมไป ไหนสัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่ทิ้งกันไปไหน...กลับมาหาผมเถอะนะครับคนดี”

ข้อความเสียงที่ฝากไว้ ผมหวังว่าเจ้าของเบอร์จะได้ฟังมันและกลับมาหาผมในเร็ววัน ขอพระเจ้าจงอวยพร…