Chapter 72

การันต์ที่เพิ่งเข้ามาในงาน มองเห็นคนรักของตัวเองใส่ชุดกระต่ายอยู่ไกลๆ แต่เห็นก้องภพยืนอยู่กับกลุ่มเพื่อนก่อน จึงเดินไปหาเพื่อทักทาย แต่พลันเมื่อได้ยินประโยคที่พวกผู้ชายหน้าหม้อพวกนี้คุยกัน ในใจกลับเต้นกระตุกไปหมด ทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งโกรธเคืองที่ได้ยินพวกเขาพูดจาแทะโลมแฟนตัวเองด้วยคำพูดคำจาน่าเกลียดแบบนั้น

แต่ด้วยวุฒิภาวะของเขาที่โตเป็นผู้ใหญ่กว่า ทำให้มีสติระงับอารมณ์โกรธ ไม่ให้เข้าไปต่อยปากพวกเหี้ยเหล่านั้น

“อ้าว ไอ้รันต์ มาแล้วเหรอวะ” ก้องภพหันไปเห็นการันต์ที่มาในชุดจิ้งจอกสีน้ำตาล เลยแนะนำให้รู้จักเพื่อนปากหมาข้างๆ การันต์จึงทักทายกลับไปตามมารยาท แม้ในใจจะอยากเดินเข้าไปต่อยพวกแม่งแค่ไหนก็ตาม

“เชี่ย...ไอ้รันต์ มึงนัดกันมารึเปล่าวะ ชุดมึงนี่น่ารักมุมิเหมือนบันนี่ของกูเลยว่ะ” ก้องภพมองการันต์หัวจรดเท้า เมื่อเห็นการันต์อยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงขาสั้นเหนือเข่าสีน้ำตาลออกส้ม คาดสายเอี๊ยม และมีหางจิ้งจอกสีเข้าคู่กันทั้งชุด แถมที่หัวยังมีที่คาดผมหูจิ้งจอกอีก

“เออว่ะ” การันต์ตอบกลับก้องภพไป เพราะเขาเองก็เพิ่งสังเกตตัวเองเหมือนกันว่า ชุดที่เขาใส่มันเข้าคู่กับบันนี่ตัวที่อยู่ไกลๆ นั่นพอดีอย่างกะนัดกันมา

ต้องขอบคุณป้านวลแม่บ้านที่ไปหาชุดพวกนี้มาให้ ตอนแรกก็เขินๆ แต่พอเห็นคนในงานแต่งเต็มขนาดนี้ เลยไม่รู้สึกเขินอะไรอีกต่อไป แถมยังคิดว่าตัวเองดูปกติที่สุดแล้ว

“ไอ้เหี้ยหมาจิ้งจอก มึงอย่าไปขย้ำบันนี่ของกูนะเว้ย กูหวงของกู”

“ไอ้ก้อง เอายาแก้มโนสักเม็ดไหม น้องบันนี่เขาไม่ได้เป็นแฟนมึงสักหน่อย” การันต์พูดก่อนทำเสียงจิ๊ปาก รำคาญเพื่อนสนิทของตน

“เออๆๆ กูรู้แล้ว มึงนี่ก็หวงเขาจังวะ ปกป้องน้องเขาเก่งเชียวนะ ได้ข่าวเพิ่งเจอกันได้แค่ไม่กี่วัน”

“พูดมากว่ะ! หิวแล้ว พากูไปหาไรกินหน่อย” การันต์เปลี่ยนเรื่องและเรียกร้องให้เพื่อนของเขาพาเข้าไปในงาน ก้องภพเลยกุลีกุจอพาเจ้าตัวไปนั่งตรงโต๊ะว่างหน้าเวทีที่กันไว้ให้เขาโดยเฉพาะ แล้วเรียกพนักงานให้เข้ามาเสิร์ฟอาหาร เอาจริงๆ แขกทุกคนที่อยู่ในงานไม่มีใครรู้เลยว่าการันต์เป็นใคร รู้แค่เขาเป็นเพื่อนของก้องภพและเป็นแขกโรงแรมของเจสซี่

ที่ก้องภพไม่ยอมบอกใคร ก็เพราะเขามักจะเก็บการันต์ไว้เป็นไพ่ใบใหญ่เพื่อเอาไว้ต่อรองกับคนนั้นคนนี้ ทั้งลูกค้าและคู่ค้าของเขา เพราะกิตติศัพท์และบุคลิกของหุ้นส่วนใหญ่ของคลับเดอะลักซ์ที่ก้องภพพยายามสร้างขึ้นมาให้ทุกคนรับรู้คือ โหด ดุ เถื่อน และน่ากลัวมากๆ ซึ่งเทคนิคนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนสอนเขาหรอก ก็การันต์นั่นแหละ ที่สอนเรื่องทริคทางธุรกิจพวกนี้ไว้ให้

กลับมาที่งานปาร์ตี้ ตอนนี้บนเวที…ดีเจคริสโตเฟอร์คนเดิมเริ่มเพิ่มจังหวะของเพลงให้เร็วขึ้น โดยระหว่างนั้นเจ้าของงานก็ถูกเจสซี่พาไปชนแก้วกับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว จนเจ้าตัวเริ่มจะกรึ่มๆ หน้าแดงตัวแดงไปหมด

ส่วนก้องภพเองก็โดนคำถามเดียวถล่มเละจากคนทั้งงาน ว่าคนที่นั่งข้างๆ เขาคือใคร ไม่ว่าจะเป็นสาวๆ ที่โดนความหล่อเข้มของคุณการันต์ตก หรือแม้แต่หนุ่มๆ เพื่อนของเขาเอง ก็มีทีท่าสนใจการันต์ไม่น้อย

หลายๆ คนแวะเวียนมาขอชนแก้วกับการันต์ แต่เจ้าตัวตอนนี้ไม่ได้สนใจคนอื่นมากนัก ยิ้มให้และชนแก้วไปตามมารยาท เพราะตอนนี้สองตาคมคอยจับจ้องมองไปที่บันนี่ตัวขาวๆ นั่นอยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นท่าว่าเจ้าตัวจะไม่ไหว ตัวเริ่มโอนเอนไปมา เขาจึงลุกขึ้นและเดินเข้าไปหา พลางกระซิบกับเจสซี่

“คุณเจสซี่ พานาราไปนั่งก่อนดีกว่าไหมครับ เหมือนจะเมาแล้ว”

“ทำไมล่ะคะ กำลังสนุกอยู่เลย”

“นาราเพิ่งจะหายไข้ได้ไม่กี่วันเองนะครับ แบบนี้ไม่น่าจะดีแน่”

“เออใช่ เจสซี่เองก็ลืมไปเลย งั้นเจสซี่ฝากบันนี่ไว้กับคุณการันต์ก่อนนะคะ เดี๋ยวอีกชั่วโมงตอนโชว์เซอร์ไพรส์ เจสซี่ไปรับตัวกลับค่ะ”

การันต์จึงจับคนเมาไปนั่งพักที่โต๊ะของตัวเอง ก่อนจะหาน้ำเปล่าให้ดื่มไปพลางๆ และเมื่อคนเมาเริ่มได้สติคืนมาบ้าง จึงขยับเก้าอี้เข้าไปนั่งติดกับการันต์ แล้วเอาหัวซบไหล่ ส่วนแขนนั่นก็เอื้อมไปวางลงตรงหน้าท้องของการันต์ไว้

“คุณการันต์ ขอพักสายตาแป๊บนะ มาว...” เธอพูดเบาๆ ก่อนที่จะหลับไปทั้งแบบนั้น ตอนนี้ตัวเขาเริ่มรู้สึกวูบวาบขึ้นมา ทั้งจากความขี้อ้อนของคนข้างๆ แล้วไหนจะสายตาจากคนอื่นที่มองเข้ามาอีก

“ไอ้เชี่ยรันต์!! ทำไมคุณบันนี่มานอนซบมึงได้วะ!?”

“บันนี่แม่งเมาอะดิ เจสซี่เอามาฝากไว้”

“เชี่ยเอ๊ย…แม่งพลาดเลย แค่แวบไปเยี่ยวแป๊บเดียว ไม่งั้นกูได้เขามานอนซบไหล่กูแล้ว”

“ไอ้ก้อง...อย่าเพ้อเจ้อ กูว่าปล่อยไว้แบบนี้แหละ สักพักก็น่าจะตื่น” การันต์ตอบกลับไปพลางยกไวน์ตรงหน้าขึ้นดื่ม ก่อนเริ่มต้นคุยเรื่องสัพเพเหระกับก้องภพต่อตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน