หลงนายเข้าแล้ว

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ ลูกตาล หรือจะเรียกแค่ ตาล ก็ได้

ก่อนอื่นขอถามหน่อยเถอะมีใครเป็นเหมือนฉันไหม ที่หลงผู้ชายแนว เซอร์ๆ ผิวขาว สูงยาว คมๆ แบบนั้นอะ เขาหล่อจนใจละลาย!

ใช่…ฉันกำลังพูดถึง เขา คนหนึ่ง รุ่นพี่ปี 3 ที่ฉันบังเอิญเจอในวันรับน้อง วันนั้นเป็นวันแรกของชีวิตมหา’ลัยของฉัน และคงเป็นวันที่หัวใจฉันเริ่มสั่นแรงที่สุดด้วย

วันรับน้อง

ฉัน “ลูกตาล” ปีหนึ่งหน้าใหม่ ตอนนี้กำลังโดนรับน้องอยู่อย่างสุดเหวี่ยง

ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วหน้าฉันเต็มไปด้วยแป้ง ผมยุ่งเหมือนนกทำรัง แต่ก็ยังหัวเราะอยู่ดี

ระหว่างที่พี่ๆ กำลังพูดอยู่ ฉันเหลือบตามองไปรอบๆ…

แล้วก็เห็นกลุ่มรุ่นพี่ผู้ชาย 4 คนเดินมา

แต่มีคนหนึ่ง…ตรงกลางนั่นแหละ ที่สะดุดตาที่สุด

ผมเขายุ่งๆ เซอร์ๆ ผิวขาวจัด สูง หุ่นดี แถมมีแววตาขมวดคิ้วนิดๆ แบบดูนิ่งแต่โคตรเท่

โอ้ยยยเขาหล่อมาก หล่อชนิดที่ทำให้หัวใจฉันเหมือนหยุดเต้นชั่วขณะ

ตอนแรกฉันคิดว่าเขาเดินมาทางฉันด้วยซ้ำ

“เห้ย…ทำตัวยังไงดีวะตาล!”

แต่ก็เปล่า เขาแค่เดินผ่านไป แล้วไปนั่งม้าหินอ่อนหลังกลุ่มฉันเฉยๆ

แหม…หลงตัวเองไปอีก

แต่เขาหล่อจริงนะ ใครเห็นก็ต้องละลายแน่ๆ

ฉันมัวแต่จ้องพี่คนนั้นจนไม่รู้เลยว่าพี่ที่รับน้องพูดอะไรอยู่

จนเพื่อนฉัน “กล้วยหอม” ทักขึ้นมา

“มึงเป็นอะไรของมึงอะ ยิ้มอยู่คนเดียวตั้งแต่เมื่อกี้”

“ห๊ะ อะไรนะ”

“ก็ยิ้มอยู่นั่นไง ตาลอยเชียว”

กล้วยเป็นเพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่มัธยม เรียนมาด้วยกันยันมหา’ลัยเลย

“ไม่ได้ลอยสักหน่อย ก็แค่…อากาศดี”

“อากาศดี? เหรอ… หรือว่ารุ่นพี่คนนั้นดีมากกว่า”

“บ้าาา มึงพูดไรของมึง”

“เออๆ กูไม่พูดละ เดี๋ยวโดนพี่จับให้ไปรับน้องเพิ่ม ฮ่าๆ”

หลังรับน้อง

ตอนนี้หกโมงครึ่งเย็น ฉันกับกล้วยออกมากินชาบูใกล้หอ

เพราะอยู่ห้องเดียวกัน ไปไหนมาไหนก็สะดวกดี

“มึง กินเยอะๆ จะได้โตไวๆ หน่อย ตัวเล็กนิดเดียวเอง”

“งั้นมึงก็อย่ากินเยอะ เดี๋ยวน้ำหนักขึ้นอีก”

“ยัยแว่น! ปากเก่งนะมึง”

“ก็พูดจริงป่ะ ฮ่าๆๆ”

เราหัวเราะกันเสียงดัง จนพนักงานมอง

บรรยากาศตอนนั้นมันดีมาก อบอุ่นแบบเพื่อนแท้ๆ

“พรุ่งนี้วันแรกของการเรียนแล้วนะ ตื่นเต้นจัง”

“ตื่นเต้นกับเรียนหรือกับผู้ชาย?” กล้วยแซว

“แน่นอน ผู้ชายสิ!”

“ดอกเอ้ย 5555”

วันแรกของการเรียน

09:00 น. เรามาถึงตึกเรียนก่อนเวลา

“มึง มาถึงก่อนใครเลยอะ”

“ก็ตารางบอก 09:30 ก็มาก่อนครึ่งชั่วโมงไง”

“จริงจังกับชีวิตมากกก”

“ก็ครั้งแรกอะมึง เรียนมหา’ลัยมันต้องตื่นเต้นสิ!”

ฉันนั่งลงที่โต๊ะ ขณะกล้วยวางกระเป๋า

“เออ มึง เมื่อวานเห็นรุ่นพี่ที่เดินมาดูตอนรับน้องไหม”

“เห็นดิ ตอนนั้นมึงนี่หน้าเหวอเลยนะ”

“อินี่…ไม่ได้เหวอสักหน่อย”

“เหวอสิ มึงตาลอยไปเลยอะ ฮ่าๆๆ”

“โอ๊ย ก็เขาหล่ออ่ะมึง จะไม่ให้มองได้ยังไง”

“รู้แล้วล่ะ สเปกมึงเป๊ะเลยผมเซอร์ ผิวขาวๆ แบบนั้นอะ”

“แหม รู้ใจเกินไปไหม”

“อยู่ด้วยกันมากี่ปีละ จะไม่รู้ได้ไง”

เราหัวเราะกันอีกครั้ง เหมือนเรื่องผู้ชายกลายเป็นเรื่องขำขันของทุกวัน

เย็นวันนั้น

หลังเรียนเสร็จ ฉันกับกล้วยกลับมานั่งกินข้าวในห้อง

“มึง กูอยากเจอพี่คนนั้นอีกอะ”

“หืม ไหนบอกไม่ได้คิดอะไร”

“กูไม่ได้คิดแบบอยากคบนะ แค่…อยากเห็นอีก อยากมีเขาอยู่ในเฟสเฉยๆ”

“งั้นลองหาในเฟสดูสิ เผื่อเจอ”

“จะเจอได้ไง ชื่อก็ไม่รู้”

“โง่สิ เสื้อพี่เขามันมีชื่อสาขาอยู่นะ มึงไม่สังเกตเหรอ”

“เออ! ไม่ทันดูเลย แล้วมึงจำได้ไหมว่าสาขาอะไร”

“จำได้…แต่คนในสาขานั้นก็เยอะอยู่นะ กว่าจะหาเจอ”

“ยังไงกูก็จะหาจนเจอ!”

“แล้วถ้าเขามีแฟนแล้วอะ?”

“กูก็ยังชอบอยู่ดี”

“เออๆ ตามใจ”

ฉันหัวเราะเบาๆ แล้วเปิดเฟสบุ๊กขึ้นมาอย่างตั้งใจ

ในใจแอบภาวนา…

ขอให้เจอเขาอีกครั้งทีเถอะ