Chapter 85

มิสเตอร์เบนจามิน เฉิน พนักงานระดับผู้บริหาร คนเก่าคนแก่ที่อยู่กับการุณมาตั้งแต่ช่วงเริ่มก่อตั้งบริษัท เขาเป็นคนเก่งหาตัวจับยาก หลายต่อหลายครั้งที่เขาช่วยดึงบริษัทที่กำลังจะดิ่งลงเหวให้กลับขึ้นมาเฉิดฉายได้อย่างงดงาม การุณจึงไว้ใจให้เขาขึ้นเป็นผู้บริหาร ก่อนจะส่งให้ไปดูแลสาขาที่สิงคโปร์

ผลประกอบการของสาขาที่นั่นดีอย่างคาดไม่ถึง เสียงชมเชยเบนจามินจากลูกค้าและคู่ค้า ดังข้ามน้ำข้ามทะเลมาให้การุณรับรู้อยู่เนืองๆ เสียแต่ช่วงพักหลังๆ มานี้ เขาเริ่มได้ข่าวที่ไม่ค่อยดีของเบนจามิน จากเพื่อนพนักงานบ้าง จากลูกค้าเขาเองบ้าง ว่าเบนจามินคนที่รักและซื่อสัตย์กับเดอะมาสเตอร์ เริ่มกลับกลายเป็นเบนจามินคนขี้โกงและกังฉินแทน

การุณรู้มาตลอดว่าเบนจามินพยายามตอดเล็กตอดน้อย หากินกับลูกค้าของบริษัทหลายต่อหลายครั้ง แต่ตอนนั้นมันเป็นเงินจำนวนไม่มากมายนัก เขาไม่อยากเสียคนเก่งแบบเบนจามินไป จึงต้องทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นในสิ่งที่เบนจามินทำ

ต่างจากตอนนี้ที่เบนจามินพยายามยักยอกเงินของบริษัทมากขึ้นเรื่อยๆ จากหลักหมื่น เป็นหลักแสน เป็นหลักล้าน และอาจจะเป็นหลักสิบล้าน หากวันนั้นนาราไม่จับเขาได้เสียก่อน

และตอนนี้การันต์ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเข้ามาดูแลบริษัทแทบจะเต็มตัวแล้ว ซึ่งลูกชายของเขาก็เก่งกว่า หัวสมัยใหม่กว่า และไฟแรงกว่าเบนจามินด้วยซ้ำ ดังนั้นคนเก่งแต่ชั่วแบบเบนจามินจึงไม่มีความจำเป็นกับบริษัทอีกต่อไป

หลังจากเซ็นสัญญากับลิ่วหยางเมื่อหลายเดือนก่อน การันต์ที่มีอำนาจในมือเต็มที่ ตัดสินใจยื่นซองขาวให้กับเบนจามิน พร้อมเช็คเงินชดเชยอีกหลายล้าน เพื่อให้พนักงานรายนี้ก้าวพ้นจากตำแหน่งไป

แต่ซองขาวนั่นทำให้เบนจามินเหมือนโดนหักหน้าอย่างจัง อีกทั้งเงินที่ยักยอกมาก่อนหน้า เขาเอาไปลงทุนทำธุรกิจสีเทาบางอย่าง และมันกำลังจะสำเร็จหากได้เงินของลิ่วหยางมาหมุนเพิ่ม แต่ฝันของเบนจามินก็ต้องพังทลายเพราะเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้ภาษาจีน และเข้าใจในสิ่งที่เขาคุยกับลิ่วหยางในวันนั้น พานทำให้แผนการของเขาต้องพังลงอย่างไม่เป็นท่า

เงินที่ลงทุนไปก่อนหน้าจึงไม่เพียงพอ ทำให้เขาต้องหยิบยืม เป็นหนี้หัวโต และสุดท้ายก็ต้องโดนเจ้าหนี้ตามยึดทรัพย์สินเกือบทั้งหมด

เขาตามสืบเรื่องของการันต์อยู่นานด้วยความแค้นที่ตัวเองโดนกระทำ จนในที่สุดเขาก็ได้ล่วงรู้ถึงความลับอะไรหลายๆ อย่าง โดยเฉพาะเรื่องเด็ดๆ อย่างหญิงสาวคนที่เผยความลับของเขา กับรองประธานบริษัทที่กำลังจะก้าวขึ้นมาเป็นประธานบริษัทคนต่อไป เกิดมีความสัมพันธ์แบบลับๆ กัน ดังนั้นเขาจึงต้องการเปลี่ยนเป้าหมายจากการันต์ไปที่นาราแทน

การทำให้คนที่การันต์รักเจ็บหรือตาย ย่อมสะใจกว่าเห็นๆ แต่น่าเสียดายที่วันนั้นเขาทำพลาดเรื่องแม่บ้านจอย จริงๆ แล้วเขาแค่จะขู่เอาความจริงว่าการันต์กับนาราอยู่ที่ไหน แต่เขาก็เผลอทำปืนที่ยกขึ้นมาขู่เธออยู่ลั่นปังขึ้นมา แล้วนั่นก็ทำให้เขาต้องรีบหนีไป ก่อนที่ใครจะแกะรอยหาเขาเจอ

วันนี้เบนจามินจึงคิดกลับมาล้างแค้นกับเลขาสาวหน้ามนนั่น หลังจากที่เขาขับรถมาซุ่มรอจนการันต์มาทำงานและขึ้นไปบนตึก เขาจึงนั่งรออีกคนที่มาสายกว่าอย่างใจจดใจจ่อ

ภาพลักษณ์ผู้ชายชาวต่างชาติ ใส่สูทผูกเนกไทดูจะไม่ได้เตะตาคนที่นี่สักเท่าไร เพราะที่บริษัทมักจะมีชาวต่างชาติมาติดต่องานเดินเข้าออกที่นี่อยู่เป็นประจำ

เขารอจนแน่ใจว่านาราถึงโต๊ะตัวเองแล้ว จากการโทรเข้าไปเช็กจากโทรศัพท์หน้าห้อง

ด้วยความที่เขาเป็นผู้บริหารและมาติดต่องานที่นี่บ่อยๆ ทำให้พนักงานสาวตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ไม่ได้เอะใจอะไรมากนัก อีกทั้งเธอไม่รู้เรื่องที่เบนจามินโดนไล่ออก เธอจึงให้เขาแลกบัตรเป็นบัตรชั่วคราวสำหรับพนักงาน เข้าออกได้ทุกชั้น จากนั้นเขาจึงเดินขึ้นลิฟต์ไปยังจุดหมายปลายทางตามแผนการที่วางไว้

.....

ตัดภาพกลับมาที่ตอนนี้…เสียงตะคอกดังของเบนจามินเมื่อครู่ทำให้เลขาที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปไม่กี่เมตรได้ยิน และเริ่มรู้สึกถึงกลิ่นที่ไม่ดี เหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากล เธอจึงแอบโทรลงไปที่หน่วยรักษาความปลอดภัยด้านล่างให้รีบขึ้นมา

แต่ช้าไปแล้ว เบนจามินคว้าเอาปืนที่เหน็บอยู่หลังเอวออกมาขึ้นลำ แล้วเล็งไปทางนารา เสียงกรี๊ดจากเลขาอีกสองคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักดังขึ้น ก่อนที่พวกเธอจะวิ่งไปหาที่หลบ

“คุณคะ ใจเย็นๆ มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากัน”

“หึ...มันเกินจุดที่จะใจเย็นมานานแล้ว”

นารายกสองมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ เธอพยายามพูดเกลี้ยกล่อมให้เบนจามินใจเย็น แต่เหมือนคนร้ายจะยิ่งหัวร้อนมากขึ้น

ตอนนี้ทั้งชั้นเริ่มวุ่นวาย รปภ. สามสี่คนรีบวิ่งขึ้นมาดูเหตุการณ์ รวมทั้งเจ้านายใหญ่ของตึกนี้ก็วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากห้องประชุมด้วย แต่ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าตอนนี้ ทำให้เขาช็อกจนต้องหยุดชะงัก

เบนจามินหันมามองการันต์และ รปภ. ที่วิ่งกรูกันเข้ามา เขาจึงหันปากกระบอกปืนไปทางนั้นทีทางนี้ที เป็นเชิงห้ามไม่ให้เข้ามาใกล้กว่านี้

“เบนจามิน คุณใจเย็นๆ นะ มีอะไรคุณก็มาคุยกับผมตรงๆ สิ อย่าทำแบบนี้เลย คนอื่นไม่เกี่ยวด้วย”

“หึ...ไม่เกี่ยวงั้นเหรอ วันนี้คนบ้าอำนาจอย่างแกคงต้องตายพร้อมกับยัยเลขาคนรักของแกแล้วแหละ”

การันต์หน้าเหวอเล็กน้อยที่มีคนรู้เรื่องของเขากับนารา นอกจากครอบครัวและเพื่อนสนิท

เบนจามินหันปากกระบอกปืนชี้ไปทางการันต์ แต่จังหวะที่เขาเผลอ ไม่รู้นาราคิดอะไรอยู่ นาราหยิบอุปกรณ์สำนักงานใกล้มืออย่างแท่นที่ใส่เทปกาวอันใหญ่และมีน้ำหนักมากขึ้นมา แล้วเหวี่ยงเข้าไปที่หัวของเบนจามินเต็มๆ

“โอ๊ย...” เสียงร้องของผู้ร้ายดังขึ้น แต่อาวุธง่อยๆ ของนาราเมื่อครู่มันไม่แรงพอที่จะทำให้คนตัวใหญ่อย่างเบนจามินล้มลงได้ เขาแค่เซถอยหลังไปแค่ไม่กี่ก้าว พลางใช้มือจับหัวที่มีเลือดอาบ และนั่นมันก็ทำให้เขาโมโหจนใช้นิ้วลั่นไกปืนที่หันปากกระบอกไปทางหญิงสาว

“นารา ระวัง!!” การันต์ตะโกนสุดเสียงให้อีกคนรีบหลบไป…แต่ช้าไปเสียแล้ว!!

ปัง!! เสียงปืนดังขึ้นสนั่นกึกก้องไปทั้งชั้น และมันก็มีอานุภาพมากพอที่จะคร่าชีวิตคนคนหนึ่งได้อย่างง่ายดาย

หญิงสาวที่การันต์รักอย่างเป็นอนันต์และหมายมั่นว่าจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันไปจนแก่เฒ่า ล้มลงไปต่อหน้าเขา พร้อมกับวงเลือดสีแดงฉานที่เริ่มซึมออกมาจากหน้าอกซ้าย

นัยน์ตาที่อาบไปด้วยหยาดน้ำตาของทั้งคู่สอดประสานกัน ด้วยความเจ็บปวด…ที่แตกต่างกัน

ทำไมโลกนี้มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน…