Chapter 87

“คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ แต่อาจต้องอยู่ในห้องไอซียูเพื่อดูอาการต่ออีกสักระยะ”

“…”

“เนื่องจากกระสุนถูกยิงทะลุปอด อีกนิดเดียวจะถึงกระดูกสันหลัง ซึ่งหมอว่าคนไข้โชคดีมาก เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่กระสุนโดนกระดูกสันหลัง นั่นหมายถึงโอกาสจะเป็นอัมพาตมีมากถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์”

“งั้นแสดงว่าแฟนผมปลอดภัยหายห่วงแล้วใช่ไหมครับ”

“ตอนนี้หมอผ่าตัดเอาลูกกระสุนออกให้เรียบร้อยแล้ว แต่ก็ยังประมาทไม่ได้นะครับ เพราะเคสนี้ค่อนข้างจะหนักเอาการเหมือนกัน ตอนนี้ที่หมอกังวลคือกลัวเรื่องอาการตกเลือด ซึ่งอาจจะเกิดขึ้นได้กับคนไข้ที่ถูกยิงแบบนี้ อาจต้องเฝ้าระวังไว้ตามที่บอกครับ”

“...”

“ญาติคนไข้มีอะไรจะสอบถามเพิ่มเติมอีกไหมครับ”

“ไม่มีแล้วครับ”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวก่อนนะครับ”

“ขอบคุณมากครับคุณหมอ”

การันต์ยิ้มขึ้นมาทั้งน้ำตา แค่นี้มันก็เพียงพอสำหรับความหวังที่จะให้นาราได้มีชีวิตอยู่รอดต่อไป ไม่ว่าเธอจะรอดมาด้วยสภาพไหน การันต์ไม่มีวันทิ้งเธอไปอย่างแน่นอน เพราะเขาได้สัญญากับคนรักของเขาเอาไว้แล้วว่า จะคอยอยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางไปด้วยกัน จนกว่ามัจจุราชจะมาคร่าเอาชีวิตใครคนใดคนหนึ่งไป

.....

ไม่กี่วันหลังจากนั้น การันต์พร้อมด้วยพ่อแม่ของเขา และพนักงานอีกหลายคน ต่างก็เดินทางไปให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ ถึงเหตุการณ์ที่เบนจามินก่อเหตุอุกอาจในวันนั้น จนในที่สุดตำรวจก็ส่งเรื่องถึงศาลเพื่อทำเรื่องขอฝากขังผู้ต้องหาด้วยข้อหาและความผิดหลายกระทง ทั้งพกพาอาวุธปืนไปในที่สาธารณะ ข่มขู่ และพยายามฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน จึงทำให้เบนจามินได้รับโทษจำคุกตลอดชีวิต

สมควรแล้วกับสิ่งที่เขาทำไว้ จนเกือบจะทำให้ผู้บริสุทธิ์ทั้งสองคนเกือบเอาชีวิตไม่รอด

ส่วนแม่บ้านจอย ผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ และไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเรื่องนี้ เธออาการดีขึ้นหลังจากหมอทำการผ่าตัดช่วยชีวิตนำกระสุนออก รายนั้นกระสุนเข้าช่องท้อง เฉียดโดนม้าม โชคดีที่หมอช่วยชีวิตไว้ได้ทัน และเมื่ออาการเธอดีขึ้นแล้ว สุนทรีจึงพาตัวเธอกลับบ้านในอีกหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น เพื่อให้เธอกลับไปพักฟื้น และให้คนในบ้านช่วยกันดูแลจนกว่าเธอจะหายดีและกลับมาทำงานได้

เวลาผ่านไปเกือบสัปดาห์ กว่าที่นาราจะได้ย้ายออกจากห้องไอซียู อาการตกเลือดของเธอดีขึ้นกว่าเดิมมาก จนแทบจะเป็นปกติ รวมถึงแผลผ่าตัดที่เริ่มจะสมานเข้ากันดี และตอนนี้เธอเองก็เริ่มหายใจเองได้แล้วโดยไม่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ จะเหลือก็แต่เจ้าตัวที่ยังไม่ยอมฟื้นขึ้นมาเสียที จนเวลาล่วงเลยมาเกือบเดือน

หมอเองก็ไม่สามารถฟันธงได้ว่าเกิดจากภาวะอะไร เพราะพาเจ้าตัวไปตรวจคลื่นสมองและเข้าเครื่องอุโมงค์เอ็มอาร์ไอเพื่อสแกนร่างกายทุกส่วน ก็พบว่าทุกส่วนทำงานได้อย่างปกติ ทุกคนจึงได้แต่ผลัดเปลี่ยนกันมาดูแล ภาวนาให้นาราฟื้นขึ้นมาเป็นปกติในเร็ววัน

ช่วงนี้การันต์จึงต้องรับบทหนักในการทำงานช่วงเช้า และมาดูแลนาราในช่วงกลางคืน เริ่มตั้งแต่หกโมงเย็นจนถึงเก้าโมงเช้า สลับกะกันกับนารินที่จะมาดูแลลูกสาวในช่วงกลางวันระหว่างที่การันต์ไปทำงาน

วันนี้ก็เช่นกัน การันต์เลิกงานเสร็จก็หอบงานกลับมาทำต่อที่โรงพยาบาล เขานั่งทำงานไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

หืม...นิ้วมือของนาราเริ่มกระดิก!! นี่เขาไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม!?

ในใจของการันต์ตอนนี้ลิงโลดไปด้วยความดีใจ หัวใจที่แสนจะเหี่ยวเฉาเริ่มพองโตขึ้นมา เมื่อเห็นคนบนเตียงค่อยๆ ยกเปลือกตาขึ้น ปรับโฟกัสสายตาสักครู่ใหญ่ ก่อนจะกลอกตาไปมา รวมทั้งจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา

“นารา...นาราครับ” การันต์ยิ้มกว้าง เรียกชื่อคนตรงหน้าอย่างตื่นเต้น

“ที่นี่ที่ไหน” นาราให้ความสนใจกับสภาวะรอบข้าง และดูเหมือนจะยังงงๆ ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน และมาทำอะไรที่นี่ เธอพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่เหมือนตอนนี้เสียงของเธอจะหายไป การันต์จึงหยิบแก้วน้ำพร้อมหลอดค่อยๆ ยื่นเข้าปากให้อีกคนได้ดูดดื่มแก้กระหาย

“นารา ตอนนี้เราอยู่ที่โรงพยาบาลนะ”

“ฉันเป็นอะไรไป”

“คุณไม่เป็นอะไรแล้ว ปลอดภัยดีทุกอย่าง”

“…”

คนตรงหน้าการันต์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ โดยที่สายตาก็ยังจ้องมองที่ใบหน้าเขา แต่แปลกที่หัวคิ้วเริ่มขมวดเป็นปมด้วยความสงสัย การันต์จึงใช้สองมือจับเข้าที่กรอบหน้าของเธอ...

“คะ...คุณเป็นใครคะ ละ…แล้วแม่ฉันอยู่ไหน”

กึก…!! ประโยคนี้ของนาราเหมือนมีดคมที่เชือดเฉือนหัวใจของการันต์แทบจะทันที หัวใจที่กำลังพองโตและลิงโลดดีใจเมื่อครู่ของเขา เหมือนถูกทิ่มด้วยเข็มแหลมๆ หลายร้อยเล่ม จนเจ็บจี๊ดไปทั้งใจ

สิ่งที่เขาไม่เคยจะคาดคิดและเตรียมการไว้ก็เกิดขึ้น การันต์ผละสองมือออกจากหน้าแฟนสาว แล้วรีบกดปุ่มเรียกพยาบาล พร้อมแจ้งไปว่าคนไข้ฟื้นแล้ว และแจ้งไปว่ามีบางอย่างผิดปกติ ให้เรียกหมอประจำเคสเข้ามาด้วย

ระหว่างที่รอหมอและพยาบาลเข้ามาตรวจเช็กร่างกายเพิ่มเติม การันต์และนารายังคงมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะจำอะไรไม่ได้ ทั้งๆ ที่สมองก็ไม่ได้กระทบกระเทือนอะไร เอ๊ะ...หรือว่าหัวเธอจะฟาดกับพื้นหินอ่อนตอนถูกยิงแล้วล้มลงไป

ข้อสันนิษฐานของการันต์ผุดขึ้นมาเต็มหัวไปหมด พร้อมกับคำถามว่า ทำไม ทำไม และทำไม...

หลังจากหมอประจำเคสเข้ามาตรวจเช็กร่างกายเบื้องต้นเสร็จ เขาจึงเชิญการันต์ออกมาคุยด้านนอกห้อง

“ตอนนี้ที่เจ้าตัวจำอะไรไม่ได้เลย อาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์ที่โดนยิงกระทบกระเทือนจิตใจ เลยทำให้จิตใต้สำนึกพยายามที่จะไม่จดจำอะไรที่เกี่ยวข้องกับมันทั้งหมด หมออยากให้คุณอย่าเพิ่งไปกดดันคนไข้ หรือไปเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้เธอฟังนะครับ รอให้สมองและจิตใจคนไข้ได้ปรับสภาพสักพัก”