Chapter 86

ถ้านี่เป็นภาพสุดท้ายที่จะมองเห็นก่อนหมดลมหายใจ มันก็ถือว่าเป็นภาพที่น่าจดจำที่สุดในโลก

นารามองตรงไปยังคนรักของเธอที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวด เธอยิ้มบางๆ ให้อีกคนด้วยความรักที่เอ่อล้นเต็มหัวใจ

แต่ไม่กี่วินาทีจากนั้นหัวสมองมันก็เริ่มขาวโพลนไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของทุกสรรพสิ่ง โสตประสาทไร้ซึ่งการได้ยิน รวมถึงภาพที่อยู่ตรงหน้าก็เริ่มเลือนรางจางหายไปพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆ ปิดลง

การันต์ปรี่เข้าไปประคองร่างนาราเอาไว้ในอ้อมแขน และพยายามปลุกให้คนรักตื่นและประคองสติ แต่ก็เหมือนจะไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับใดๆ กลับมา เขาจึงตั้งสติก่อนตะโกนขอความช่วยเหลือ ให้ใครสักคนรีบโทรตามรถพยาบาล

ส่วนไอ้บ้าเบนจามินตอนนี้ ทันทีที่มันยิงนารา มันก็ทรุดตัวนั่งลงพิงกำแพงพร้อมกับจ่อปืนกระบอกเดิมเข้าที่หัวตัวเอง หมายจะยิงตัวตายหนีความผิดจบปัญหาทุกอย่าง

นับเป็นการตัดสินใจที่ดีของทีมรักษาความปลอดภัย ชายฉกรรจ์ในเครื่องแบบทั้งสี่คนรีบวิ่งเข้าไปตะลุมบอนแย่งปืนออกจากเจ้าตัว ก่อนที่พนักงานรักษาความปลอดภัยหนุ่มคนเมื่อเช้าที่โบกรถให้นารา จะรวบแขนเบนจามินไพล่หลัง แล้วใช้เข็มขัดของเขามัดที่ข้อมือมันไว้อย่างแน่นหนา

หลังจากเหตุการณ์เริ่มสงบลง ทีมรักษาความปลอดภัยของบริษัทก็เริ่มวอแจ้งกันในทีมให้เคลียร์เส้นทาง ก่อนที่หน่วยทีมกู้ชีพจะขึ้นไปรับตัวคนเจ็บที่ชั้นยี่สิบเก้า

การันต์ทรุดลงนั่งอยู่กับพื้นโดยมีนาราอยู่ในอ้อมกอด เขามีสติพอที่จะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากเสื้อสูทของตัวเอง คลี่ออกแล้วกดแผลรูกระสุนไว้ไม่ให้เธอเสียเลือดไปมากกว่านี้ ส่วนมืออีกข้างก็จับมือของนาราไว้ สลับกับจับเช็กชีพจรตรงลำคอเป็นระยะ

แต่ดูเหมือนความหวังมันช่างริบหรี่เหลือเกิน ทุกครั้งที่คอยตรวจเช็ก มันมักจะทำให้ใจเขากระตุกวูบ เพราะชีพจรคนเจ็บมันอ่อนลงเรื่อยๆ จากไม่กี่นาทีก่อนหน้า ไม่ใช่ว่าเขาคลำไม่ถูกจุด แต่อาจเป็นเพราะคนตรงหน้าไม่มีสัญญาณชีพเหลืออยู่ก็เป็นได้

แค่คิด...การันต์ก็เริ่มน้ำตารื้นขึ้นคลอเบ้า ก่อนจะไหลรินลงอาบแก้ม เขาตั้งสติ สลัดความคิดบ้าบอนั้นออกไป ตอนนี้เขาต้องทำยังไงก็ได้ให้คนรักรอดชีวิต นาราไม่ควรต้องมาตายตอนนี้

ตอนนี้ในใจการันต์เริ่มว้าวุ่นกระวนกระวายจวนจะเป็นบ้า เขาตะโกนถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเป็นระยะๆ ว่าอีกนานไหมที่ทีมหน่วยกู้ชีพจะมาถึง

จนสุดท้ายเขาก็มองเห็นความหวัง เจ้าหน้าที่สามสี่คนวิ่งปรี่เข้ามา พร้อมอุปกรณ์ช่วยชีวิตครบมือ พวกเขาวางเปลลำเลียงลง รับช่วงต่อการกดแผลจากการันต์ ก่อนจะเช็กระดับความรู้สึกตัวของคนเจ็บผ่านทางการจับคลำชีพจรและเรียกชื่อของเธอ แต่ดูเหมือนคนที่นอนอยู่จะถูกจัดให้อยู่ในหมวดโค้ดสีแดง คือไม่รู้สึกตัวและไม่มีสติ ต้องส่งต่อโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดโดยด่วน

ไม่รอช้า...หัวหน้าทีมที่ดูชำนาญที่สุด รีบนำหน้ากากออกซิเจนเสียบประกอบกับอุปกรณ์พยุงชีพ กดครอบเข้าที่บริเวณใบหน้าของคนเจ็บ บีบให้ออกซิเจนเข้าไปในร่างกายอย่างเป็นจังหวะ ก่อนที่ทั้งหมดจะช่วยกันยกตัวนาราให้นอนราบไปกับเปลสีส้ม ล็อกตัวด้วยเข็มขัดนิรภัยไม่ให้ตัวขยับเขยื้อน จากนั้นชายกำยำในทีมอีกสองคนก็ช่วยกันยกนาราขึ้น กึ่งเดินกึ่งวิ่งลงลิฟต์ไปยังรถพยาบาลที่จอดรออยู่หน้าตึก

แสงไฟสีน้ำเงินกะพริบวาบและเสียงไซเรนจากรถพยาบาลดังขึ้นด้วยความดังแบบเร่งด่วนที่สุด คนขับรีบเหยียบคันเร่งให้รถแล่นออกไปยังจุดหมาย การันต์เองที่ขึ้นรถฉุกเฉินตามมาด้วย ก็ใช้สองมือของเขากุมมือของนาราไว้แน่นเกือบตลอดทาง

บนรถฉุกเฉิน…ทีมกู้ชีพต่อสายสัญญาณชีพจรระโยงระยางไปทั่วทั้งรถ ดีที่ตอนนี้สภาพการจราจรหลังจากฝนตกหนักเริ่มทุเลาเบาบาง รถราเริ่มเดินทางสะดวกมากขึ้น

เวลาแค่สิบห้านาที แต่มันก็ดูเหมือนนานชั่วกัปชั่วกัลป์สำหรับใครบางคน ตอนนี้คนขับรถฉุกเฉินพาร่างหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายเดินทางมาถึงยังโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ใจกลางกรุง ซึ่งมันเป็นโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุด

ร่างของนาราถูกบายพาสจากห้องฉุกเฉินขึ้นไปยังห้องผ่าตัดอย่างเร่งด่วน หลังจากการันต์จัดการเรื่องงานทะเบียนผู้ป่วยและเอกสารต่างๆ เรียบร้อยแล้ว เขาจึงโทรบอกแม่ให้โทรติดต่อน้านารินโดยด่วน

นานเกือบห้าชั่วโมงที่ทุกคนนั่งเฝ้านาราอยู่ที่หน้าห้องผ่าตัดอย่างใจจดใจจ่อ โดยเฉพาะการันต์ตอนนี้ที่สภาพแทบจะดูไม่ได้ เพราะเนื้อตัวและเสื้อผ้ายังมีคราบเลือดของคนรักเปื้อนอยู่ ไหนจะใบหน้าและดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงแทบจะตลอดเวลา

ส่วนนาริน แม่ของนาราเองเมื่อตามมาถึงโรงพยาบาลและรู้เรื่องทั้งหมด เธอก็ร้องไห้เป็นลมไปหลายรอบ จนพยาบาลต้องพาตัวไปนอนพักและให้ยากล่อมประสาทเพื่อให้เธอหลับไป เนื่องจากกลัวจะเครียดแล้วจะพานทำให้โรคความดันโลหิตสูงที่เธอเป็นอยู่กำเริบขึ้นมา

สุดท้ายการเฝ้ารอก็ถึงจุดสิ้นสุด หมอใหญ่เดินออกมาแจ้งข่าวกับการันต์และครอบครัว

“คุณหมอ...แฟนผมเป็นยังไงบ้างครับ” การันต์รีบวิ่งเข้าไปสอบถาม พร้อมกับมือของแม่เขาที่คอยกอบกุมจับไว้อย่างลุ้นระทึก”