Chapter 88

“อีกนานไหมครับหมอ”

“หมอตอบไม่ได้ครับว่าจะนานแค่ไหน อาจแค่ไม่กี่วัน หรืออาจจะนานเป็นสัปดาห์ เป็นเดือน เป็นปี หรืออย่างแย่ที่สุดก็คือตลอดไปครับ”

“ตลอดไปเลยเหรอครับ”

“แค่ข้อสันนิษฐานน่ะครับ ญาติคนไข้ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ”

“ขอบคุณมากครับหมอ”

การันต์ได้แต่ถอนหายใจยาวออกมา เดินกลับเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย หยิบเก้าอี้ตัวหนึ่งที่วางอยู่ตรงมุมห้อง ลากมาวางแล้วนั่งลงข้างๆ เตียงที่นารากำลังนั่งขัดสมาธิและทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่

“สวัสดีครับคุณนารา”

“ค่ะ...สรุปคุณเป็นใคร บอกฉันได้รึยังคะ”

“ผมชื่อการันต์ เป็นเจ้านายที่ทำงานของคุณ”

“หืม...แต่อีกสองวันฉันถึงจะไปรายงานตัวนะคะ”

การันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าความทรงจำที่หายไปของเธอ มันจะถูกดีลีทลบออกไปตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน

“เอาเป็นว่า ผมเป็นเจ้านายคุณ และคุณก็เป็นเลขาของผม”

“อ๋อ...ค่ะ” นารายังคงทำหน้างงๆ อยู่เล็กน้อย แต่เหมือนยิ่งเธอพยายามคิด ก็ยิ่งทำให้ปวดหัวมากขึ้น

“ผมว่าคุณพักผ่อนเถอะครับ”

“เดี๋ยวค่ะคุณ ฉันขอถามอีกข้อ...สรุปฉันเป็นอะไรถึงต้องมานอนโรงพยาบาลนี่เหรอคะ”

“คุณเกิดอุบัติเหตุ แล้วก็สลบไปหลายวันเลย” การันต์จำเป็นต้องพูดโกหกออกไปตามที่หมอแนะนำ

“ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลย”

“หมอบอกให้คุณทำใจให้สบายไว้นะครับ อย่าไปพยายามคิดหรือเครียดกับมัน อาจเป็นเพราะตัวคุณต่อต้านกับความเจ็บปวด”

“…”

“เอ่อ...ผมหมายถึงแผลที่เกิดขึ้นน่ะ แต่อีกไม่นานคุณก็จะกลับมาจำได้ครับ”

นาราพยักหน้ารับเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนที่การันต์จะปล่อยให้เธอนอนพักผ่อนอยู่ในห้อง ส่วนตัวเองเดินออกมาโทรแจ้งข่าวดีที่ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ให้กับนารินและพ่อแม่ของเขาทราบ โดยกำชับให้ทุกคนแจ้งกับนาราตามที่เขาบอก เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนจิตใจของนาราไปมากกว่านี้

ให้ตายเหอะ...ทุกอย่างเหมือนต้องกลับมานับหนึ่งใหม่อีกครั้ง แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่คนรักยังอยู่ดีมีชีวิตรอด ต่อให้ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกกี่ร้อยรอบ เขาก็เต็มใจจะทำมันอยู่ดี

.....

หลังจากตรวจเช็กร่างกายอย่างละเอียดอีกครั้ง และผลออกมาปกติดีทุกอย่าง การันต์จึงพานาราเช็กเอาท์ออกจากโรงพยาบาล ชำระเงินค่ารักษาทั้งหมด และรับยา ก่อนพาเจ้าตัวกลับไปพักฟื้นที่บ้านของเธอและให้นารินดูแลต่อ

เมื่อถึงบ้านหลังเดิมของนาราที่เธอคุ้นเคย การันต์กดกริ่งเรียกเจ้าของบ้าน ก่อนนารินจะเดินออกมาเปิดประตูรั้ว และพาลูกสาวสุดที่รักของเธอเดินเข้าบ้านไปนั่งพักตรงโซฟา

การันต์จึงเดินกลับไปที่รถพร้อมกับหอบหิ้วขนมและผลไม้หลายถุงเดินตามเข้าบ้าน เขามองหน้านารินเป็นเชิงขอปรึกษาพูดคุย นารินจึงให้เขาช่วยถือถุงพวกนี้เดินตามเข้าครัวและคุยอะไรกันบางอย่าง จากนั้นไม่นานการันต์จึงขอตัวกลับไป

“แม่ นาราถามหน่อยดิ”

“ว่า...”

“ทำไมคุณการันต์เขาต้องมาดูแลนาราขนาดนี้ ทั้งอยู่ดูแลที่โรงพยาบาล ไหนจะพามาส่งที่บ้านอีก”

นารินชะงักและรู้สึกอึกอักเล็กน้อยกับคำถามของยัยลูกสาว ความจริงเธอก็ไม่ได้อยากจะโกหกลูกตัวเองหรอก แต่ก็ต้องจำใจบอกปัดความจริง จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม

“ก็เขาเป็นเจ้านายเราไง แล้วตอนเราเกิดอุบัติเหตุก็ดันไปเกิดที่ออฟฟิศเขา เขาก็เลยเป็นห่วง แล้วก็แสดงความรับผิดชอบ...ก็แค่นั้นแหละ”

“อ๋อ...ก็ว่าทำไมดูแลดีจัง ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง สงสารนาราว่างั้น!?”

“ยัยลูกคนนี้นี่ เขาดีกับเรา ยังไปแซะเขาอีก เฮ้อ...”

“เออแม่ แล้วมือถือนาราอะ แม่ได้เก็บไว้ไหม”

“ไม่อะ คุณการันต์บอกว่ามันแตกตอนตกลงพื้น แล้วมันก็พังไปแล้ว เขาเอาไปซ่อมให้ แต่ช่างบอกซ่อมไม่ได้”

“โหย เสียดายอะแม่ มีรูปในนั้นเยอะแยะเลย ไม่ได้แบ็คอัพเก็บไว้ด้วยดิ”

“เอ้อ เกือบลืมไปเลย อะ...นี่เครื่องใหม่ คุณการันต์เขาฝากมาให้”

“โห...ไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดซะด้วย เจ้านายนารานี่เขารวยจังเลยนะ แถมยังใจดีอีกเนอะแม่เนอะ”

“อืม” นารินที่ยืนเก็บของหันหลังให้ เริ่มน้ำตารื้นขึ้นคลอเบ้า เพราะรู้สึกเจ็บปวดแทนลูกสาว พร้อมๆ กับรู้สึกสงสารการันต์ขึ้นมาอย่างจับใจ

“ว่าแต่นารามาพักรักษาตัวอยู่บ้าน ไม่ไปทำงานให้เขา แบบนี้เขาไม่ว่าอะไรเหรอแม่” คำถามของนาราทำให้ผู้เป็นแม่รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ก่อนจะหันไปตอบ

“ถามเยอะจังวะ ยัยลูกคนนี้”

“ก็มันน่าสงสัย เจ้านายอะไรหล่อก็หล่อ รวยก็รวย หน้าตาดี นิสัยดี แถมยังใจดีอีกต่างหาก”

“ชอบเขาว่างั้น”

“บ้าหน่า ใครจะไปกล้าคิดถึงขั้นนั้น ไม่ได้รู้จักเขา ไม่ได้ชอบเขาซะหน่อย แม่ก็รู้ คติพจน์ของนาราคือรักไม่ยุ่ง มุ่งแต่ทำงานเก็บตังค์”

“ก็เห็นเราชมคุณเขาไม่ขาดปาก” นารินยกยิ้มขึ้นมาหนึ่งที อย่างน้อยภาพที่นารามองการันต์ก็เป็นภาพที่ดีและน่าจดจำสำหรับเธอ ไม่ใช่การันต์คนที่นาราเคยบ่นให้ฟังสมัยเริ่มไปทำงานช่วงแรกๆ ตอนนั้น

“ว่าแต่เขามีแฟนหรือยังอะแม่”

“โวะ...ยัยลูกสาวตัวแสบ อยากรู้อะไรก็ไปถามเขาเองละกัน แม่ขี้เกียจตอบละ”

“จะให้ไปถามเขายังไงล่ะ”

“พรุ่งนี้เย็นๆ เขาจะมากินข้าวกับเราที่บ้าน ถึงตอนนั้นอยากถามอะไรก็ถามเองละกัน” นารินบอกกับลูกสาว ก่อนเดินเข้าครัวไปเก็บของต่อ

ส่วนนาราตอนนี้ก็ง่วนกับการจัดการมือถือเครื่องใหม่ตรงหน้า ทำไมเธอถึงรู้สึกตื่นเต้นแทบบ้า เมื่อรู้จากแม่ว่าเจ้านายจะมากินข้าวด้วยกันที่บ้านตอนเย็นวันพรุ่งนี้

อยากรู้จัง...ว่าระยะเวลาเกือบปีที่ความทรงจำของตัวเองหายไป เธอไปทำอะไรยังไงที่ไหนกับใครบ้าง เธอมีความสุขมากไหม หรือทุกข์ใจอะไรรึเปล่า นาราพยายามโฟกัสกับความทรงจำเก่าๆ มันเริ่มตงิดๆ อยู่ในใจ เหมือนจะจำได้ แต่ทำไมคิดเท่าไรมันก็คิดไม่ออกเสียที

เอาเป็นว่าควรจะหยุดคิดก่อนดีกว่า ยิ่งคิดหัวยิ่งปวด พานทำให้หงุดหงิด!!