Chapter 92

เช้าวันใหม่...อากาศสดใส ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าครามสวย มีลมเบาๆ พอกระทบยอดไม้ให้นกกระจิบแถวหน้าต่างร้องจิ๊บๆ หยอกล้อกันน่าฟัง

ฉันตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว ใส่เดรสสีชมพูตัวเก่ง เตรียมพร้อมสำหรับการไปทำงานวันแรกอีกครั้ง

“หืม...แต่งตัวสวยขนาดนี้จะไปไหน”

“ไปทำงานไง แม่ก็ถามแปลกๆ”

“ฮะ แล้วเจ้านายเราเขาอนุญาตให้ไปทำงานได้แล้วเหรอ”

“อือ” ฉันตอบกลับเสียงเบา เพราะจริงๆ แล้วไม่ได้มีใครอนุญาตทั้งนั้นแหละ แต่ใจมันเต้น มันสั่นริกๆๆ อยากจะเจอหน้าเขาคนนั้นแทบแย่

“แล้วนี่ไปถูกเหรอ”

“แม่ก็เวอร์ ไปไม่ถูกก็เปิดกูเกิลแมพสิ”

“เออๆ ยังไงก็ขับรถดีๆ ก็แล้วกันนะลูก”

“จ้า นาราไปแล้วนะแม่ ขอหอมแก้มที”

ฉันหอมแก้มคุณนารินไปฟอดใหญ่ ในใจคิดขอบคุณผู้หญิงแกร่งคนนี้ที่คอยอยู่เคียงข้างในทุกๆ ความสุขของลูกสาวเพี้ยนๆ ของเธอ

ฉันพาเจ้ารถคันเก่า ขับไปตามทางที่คุ้นชิน เลียบเลาะไปตามถนนสายหลักที่ทอดยาวไปสู่ตึกสูงใหญ่ ที่เป็นจุดหมายปลายทางในอีกไม่กี่กิโลเมตร

แม้รถจะค่อนข้างติดหนักตามสภาพการจราจรตอนชั่วโมงเร่งรีบของเมืองกรุง ฉันรู้ว่ามันน่าเบื่อ แต่ในใจตอนนี้กลับกระโดดเด้งรัวเต้นตึกตักอยากเจอหน้าเขาแทบคลั่ง มันตื่นเต้นระคนดีใจจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

รถบุโรทั่งคันเก่าขับเลี้ยวเข้ามายังตึกสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แต่วันนี้ฉันเลือกที่จะจอดรถด้านข้างตึกแทน แม้จะเดินไกล แต่ก็ต้องยอม เพราะไม่อยากทำให้ไก่ตื่น

หน้ากากอนามัยสีขาวที่อยู่ในกระเป๋าถูกหยิบขึ้นมาคล้องทัดหูเพื่อป้องกันคนจำหน้าได้ หลังจากนั้นฉันก็ก้าวเท้าฉับเข้าไปที่ตึกพร้อมกระเป๋าทำงานใบเดิม และเสื้อสูทลำลองที่คล้องแขนไว้

โชคดีที่ฉันมาสาย พนักงานส่วนใหญ่ต่างขึ้นไปทำงานกันหมดแล้ว ส่วนพี่ๆ พนักงานรักษาความปลอดภัยที่รู้จักก็กำลังทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ และแน่นอนว่าแทบไม่มีใครสนใจฉันเลย

เหตุการณ์วันนี้มันดูคล้ายๆ กับเหตุการณ์วันแรกที่ฉันมาทำงาน ใจของฉันเริ่มกระวนกระวายจากความตื่นเต้นจนแทบจะคุมจังหวะการหายใจของตัวเองไม่อยู่ ตอนนี้มือไม้เริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อและเริ่มสั่นเบาๆ

ฉันเดินมายังโถงลิฟต์ที่คุ้นเคย และเหมือนเดิม ลิฟต์ผู้บริหารตัวด้านในสุดกำลังจะปิดลง ด้วยความเคยชิน ฉันจึงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปยังลิฟต์ตัวนั้น แล้วใช้มือคั่นประตูลิฟต์ทั้งสองบานไว้ได้ทัน สองเท้ารีบพาตัวเองก้าวเข้าไป

แต่...ฉิบหายแล้วไง ฉันเหลือบมองผู้โดยสารอีกคน จากผนังลิฟต์

สแตนเลสประดับกระจกเงาแวววาว ไม่น่าเชื่อว่าคนด้านหลังคือคุณการันต์ ที่กำลังยืนถือไอแพด อ่านอะไรสักอย่างในนั้น เป๊ะเลย…ภาพจำของวันแรกที่มาทำงาน มันย้อนกลับเข้ามาในหัวฉันทันที

โอ๊ย...หัวใจจะระเบิด ตอนนี้แทบอยากจะกระโดดกอดคนข้างหลังด้วยความคิดถึง แต่ต้องยั้งใจไว้ก่อน

ฉันก้มหน้างุดเพื่อหลบสายตา พอถึงชั้นยี่สิบเก้า ประตูลิฟต์เปิดออก ฉันจึงรีบเดินออกจากลิฟต์ไปทางห้องน้ำเพื่อไม่ให้อีกคนสงสัย

กว่าสิบนาทีที่ฉันทั้งนั่งคอย ทั้งยืน ทั้งเดินไปเดินมาอยู่ในห้องน้ำหญิง เพื่อตั้งสติให้ร่างกายและหัวใจที่สั่นพอๆ กันสงบลง

ฟืด...!! ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกสูดเข้าไป ก่อนที่ฉันจะรีบเดินผ่าน ไม่ให้สาวๆ เลขาหน้าห้องคนอื่นสังเกตเห็น กระทั่งมาหยุดยืนที่โต๊ะทำงานตัวเดิม บรรยากาศทุกอย่าง และภาพทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ และเมื่อฉันแน่ใจแล้วจึงเคาะประตูห้องของคุณเจ้านายเบาๆ สามที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...เสียงคนด้านในตะโกนออกมาเป็นสัญญาณอนุญาตให้เข้าไปได้

และตามที่คาดไว้ ใบหน้าของคนที่นั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ดูตกใจและงุนงงอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นฉันเดินเข้ามา

“สวัสดีค่ะคุณการันต์ ดิฉันนารา สุวรรณธานนท์ ฉันมารับตำแหน่งเลขาของคุณการันต์ และกลับมาทำงานวันนี้วันแรก คุณการันต์มีอะไรก็เรียกใช้ฉันได้เลยนะคะ” ฉันแอบสังเกต คนตรงหน้าไม่ได้โต้ตอบอะไร เขาค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นมา

“หึๆ...คิดไปก็เหมือนวันแรกที่คุณมาทำงานเลยนะ ประโยคแบบนี้เป๊ะๆ แล้วนี่มาทำงานได้ไง ผมสั่งให้คุณอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงกล้าขัดคำสั่งผมล่ะ”

“ดิฉันเบื่อๆ เลยอยากออกจากบ้านบ้าง เอาเป็นว่าดิฉันนั่งอยู่หน้าห้อง มีอะไรก็เรียกใช้ได้เลยนะคะ”

แต่ก่อนที่ฉันจะเดินออกไป ฉันเดินตรงเข้าไปหาเจ้าตัวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่ ก่อนโน้มตัวลงมือค้ำพนักแขนทั้งสองข้าง

“มอร์นิ่งคิสนะคะ คุณเจ้านายของนารา”

ปากของฉันประทับจูบลงไปที่ปากหยักสวยของคนตรงหน้าเบาๆ ให้เราทั้งคู่ได้หายคิดถึงกัน ก่อนเรียวลิ้นร้อนจะค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของเขาอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล

ฉันผละมือออกจากพนักแขน จับประคองใบหน้าเขาไว้ และแค่ไม่กี่วินาที จูบที่นุ่มนวลและละมุนค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลายเป็นจูบที่หนักหน่วงและเร่าร้อน จูบที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความคิดถึง และความรักที่เปี่ยมล้นอยู่เต็มหัวใจ

ไม่นานหลังจากที่ถอนจูบออก คนตรงหน้าก็รวบตัวฉันให้นั่งตักเขา ก่อนวาดแขนโอบกระชับกอดตัวฉันแน่น ใบหน้าซุกอยู่ตรงไหล่ฉันนิ่งไม่ไหวติง และไม่นานจากนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ และรู้สึกได้ถึงน้ำตาของเขาที่ไหลรินซึมผ่านเสื้อผ้าที่สวมอยู่

ฉันผละตัวออกมาจากอ้อมกอด จับประคองใบหน้าเขาไว้ เห็นได้ชัดว่าในแววตาสีดำขลับของคนตรงหน้า แม้มันจะคลาเคลือบไปด้วยน้ำตา แต่มันก็ฉายประกายแห่งความปีติยินดี ระคนความคิดถึง และห่วงหาอาทรออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“นาราของผมกลับมาแล้วจริงๆ ด้วย”

“นาราจะลืมได้ยังไงล่ะคะคุณเจ้านาย ในเมื่อภาพจำของเลขาอย่างฉันทั้งหมดก็คือคุณ...คนที่เป็นทั้งเจ้านาย เป็นคนรัก และเป็นคู่ชีวิต คนที่ฉันรักมากที่สุด คนเดียว...ตลอดไป”

นี่คือสิ่งที่ฉันเฝ้ารอจะบอกเขาตั้งแต่ที่ฉันจำเรื่องราวทั้งหมดได้ ทั้งอยากขอบคุณ อยากขอโทษ อยากบอกรัก และอยากใช้เวลาในชีวิตที่เหลือทั้งหมดอยู่กับเขาคนนี้ ฉันรู้แล้วว่าเวลามันมีค่าแค่ไหน

แล้วก็จริงดังคำกล่าวที่ใครหลายๆ คนเคยบอกไว้ คนที่เป็นคู่กัน ไม่ว่าอยู่ห่างกันกี่ร้อยกี่พันไมล์ หรือต่อให้ต้องเลิกๆ คบๆ กันเป็นสิบๆ ครั้ง แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่คู่กันเหมือนเดิม คู่ของฉันก็ไม่ต่าง…ฉันเชื่อว่าถ้าไม่มีปาฏิหาริย์ หรือความจำของฉันยังไม่ฟื้นคืนกลับมา เชื่อว่าเขาเองก็คงหาวิธีจีบฉันใหม่อีกครั้ง และเขาคงต้องทำทุกวิถีทางให้เรากลับมาอยู่ด้วยกัน ฉันเชื่ออย่างนั้น

“ขอบคุณนะครับที่ยังไม่ลืมกัน ผมสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป และผมยังอยากมีคุณอยู่ข้างๆ ในทุกวินาทีที่ผมยังมีลมหายใจ คุณคือคนที่พิเศษที่สุดในชีวิตผม รักคุณเช่นกันนะครับนารา...คนดีของผม”

จบบริบูรณ์

แต่ยังมีตอนพิเศษให้ติดตามกันต่อนะคะ ไปอ่านกันต่อเลยค่าาา :)