Masukเมืองซัวเถา
สถานีตำรวจนครบาล
บรรยากาศเงียบสงัดเมื่อทุกคนแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนไม่ต่างจากเจ้าของบ้าน หิรัญและหมอทิมพากันพยุงร่างกายกลับขึ้นมาที่ห้องของตัวเองด้วยความยากลำบากเพราะอาการเมาหนักไม่ต่างกันแต่เหมือนคนที่จะยังพอมีสติอยู่บ้างก็คงเป็นหมอทิม" ไอ้รัญ! แล้วบอกจะไม่ดื่มเยอะไง "" หื้ม! ไม่ได้ขนาดนั้น....ปล่อยๆ กูกลับห้องเองได้ "เสียงทุ้มแหบพูดกับเพื่อนอย่างแผ่วเบามือหนาตบหน้าอกแกร่งของทิมเบาๆก่อนจะดันตัวออกจากเขาแล้วเปิดประตูเข้าห้องนอนของตัวเองอีกฝ่ายถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินออกไปอีกทางเพื่อกลับห้องแกร๊ก!!ความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ภายในห้องนอนปะทะเข้ากับร่างกายกำยำเมื่อชายหนุ่มย่างก้าวเข้าไป มือหนาปลดเสื้อผ้าออกทุกชิ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะค่อยๆ หย่อนตัวลงแช่น้ำในอ่างขนาดใหญ่ที่ถูกเตรียมเอาไว้แล้ว หิรัญใช้อาบน้ำไม่นานเขาก็เดินออกจากห้องโดยมีแต่กางเกงบ็อกเซอร์เท่านั้นที่ปกปิดท่อนล่างไว้ร่างกายกำยำค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปด้านในผ้าห่มผืนใหญ่อย่างเบามากที่สุด
ในที่สุดก็มาถึงวันที่รอคอยหลังจากเรียนจบมานานวันรับปริญญาก็มาถึง ชุดครุยถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่ให้ลี่หลินอย่างเรียบร้อยใบหน้าหล่อระบายยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจเมื่อได้เป็นคนสวมใส่ชุดอันมีเกียรติให้แก่หญิงสาว" ขอบคุณนะคะ "" มีของขวัญให้ด้วยนะ.....อยากให้หลินเป็นคนแรกก่อนจะไปรับดอกไม้จากคนอื่น "ลี่หลินหันกลับมาส่งยิ้มให้ชายหนุ่มพร้อมกับน้ำเสียงที่ออดอ้อน หิรัญกุมมือของเธอเอาไว้แน่น ดวงตาคมหยาดเยิ้มยังคงมองใบหน้าสวยหวานอย่างภาคภูมิใจก่อนที่เขาจะค่อยๆ ล้วงมือเอาไปหยิบบางอย่างภายในเสื้อสูท" สั่งทำเลยนะ.....ชอบไหม "" ชอบค่ะ มันสวยมากเลย "สร้อยข้อมือขนาดเล็กจี้ตัวอักษรLHซ้อนด้วยรูปหัวใจตรงกลางฝังเพชรมากกว่าสองร้อยเม็ดถูกสวมใส่ให้กับหญิงสาว ลี่หลินระบายยิ้มอย่างชอบใจกับของขวัญที่หิรัญมอบให้เธอ ชายหนุ่มส่งยิ้มกลับมาพร้อมกับดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด" สวัสดีครับป๋า "" อื้อ "เสียงทุ้มของจินและเต๋า
" ป๋า! หลินอยากกลับบ้านแล้ว "" ไอ้หมอยังไม่อนุญาตเลย....ให้หายดีกว่านี้ก่อนตกลงไหม "ท่าทีงอแงออดอ้อนของคนตัวเล็กหิรัญถึงกับระบายยิ้มออกมาอย่างชอบใจมันทำให้เขารู้สึกสบายใจมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มหายดีแล้ว ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าสวยหวานของเธอก่อนจะป้อนผลไม้ของโปรด" หมดจานเดี๋ยวพากลับเลย ตกลงไหม "" หลอกล่อเป็นเด็กเลยนะ "ลี่หลินเอาแต่จ้องหน้าของหิรัญไม่ยอมทานผลไม้ที่เขาป้อนให้ ใบหน้าสวยมุ่ยลงด้านความเบื่อหน่ายกับการอยู่ที่โรงพยาบาล เสียงทุ้มอ่อนลงออดอ้อนหญิงสาวอีกครั้งจนคนตัวเล็กยอมทาน" ก็เมียป๋ายังเด็กอยู่ไงครับ "" อื้อป๋า~ "หิรัญหันไปวางจานผลไม้ลงที่โต๊ะข้างๆ เตียงก่อนจะหันกลับมาเห็นสีหน้าที่ยังคงงอนชายหนุ่ม มือหนาหยิกแก้มทั้งสองข้างของเธออย่างมันเขี้ยวก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงจูบที่หน้าผากมนของเธออย่างแผ่วเบาก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ทั้งสองที่กำลังหยอกล้อกันอยู่รีบหันไปทางป
หิรัญเดินเข้ามายังท่าเรือร้างด้วยท่าทางมาดนิ่งดวงตาคมแผ่รังสีอาฆาตมองไปรอบๆ อย่างไม่สามารถคาดเดาได้ถึงแม้ว่าเขาจะอ่อนเพลียเป็นอย่างมากก็ตาม มือหนาถือปืนกระบอกสีดำเอาไว้แน่นเดินเข้ายังตึกร้างอย่างช้าๆแปะ แปะ!!เสียงตบมือแบบเยาะเย้ยดังขึ้น ดวงตาคมจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเย้ยหยัน คินส์ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างช้าๆ เดินเข้ามาประจันกับหิรัญอย่างไม่กลัวสองหนุ่มมองหน้ากันอย่างไม่ยอม คินส์แค่นเสียงออกมาอย่างชอบใจมือหนายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก่อนจะโน้มตัวลงเอ่ยชมอีกฝ่าย" มาตรงเวลาดี "" หลินอยู่ไหน "ชายหนุ่มไม่ได้สนว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรเขาเอ่ยถามหาหญิงสาวทันที ก่อนจะเห็นเดชาเดินออกมาพร้อมกับปืนที่จ่อศีรษะของลี่หลินเอาไว้คินส์แค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อแบบนิ่งๆแกร๊ก" หยุดอยู่ตรงนั้น...ถ้าไม่อยากให้เมียมึงตาย....แล้วก็วางปืนลงด้วย "หิรัญกำลังจะพุ่งตัวหาคนรักแต่ก็ต้องชะงักเมื่ออีกฝ่ายปลดเซฟตี้ขอ
เสียงเด็กๆเริ่มดังงอแงมากขึ้นใบบัวและดวงดาวพยายามปลอบขวัญเด็กให้เงียบลงพร้อมช่วยกันแก้มัดให้เด็กๆคนอื่นๆมีเพียงลี่หลินและเด็กผู้ชายอีกสองสามที่โตกว่ากำลังช่วยกันพยายามหาทางออก" พี่! พวกเราจะเอายังไงกันดี....มันไม่มีช่องว่างให้หนีเลย "" พี่ครับ! ตรงนี้เราน่าจะออกไปได้นะครับ "เสียงเล็กของสองเด็กชายทำให้ลี่หลินหันมามองทั้งสองคนด้วยความเอ็นดู หญิงสาวนั่งย่อตัวลงลูบศีรษะของเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยนก่อนที่ดวงดาวและใบบัวจะเดินเข้ามาส่งยิ้มอ่อนๆให้เด็กชายสองคนเล็กน้อย" นี่ครับ! ตรงนี้ "" ...... "นิ้วเล็กๆชี้ขึ้นไปที่ช่องหน้าตาด้านบนที่มีแสงไฟจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาก่อนจะหันมาบอกสามสาวอย่างไร้เดียงสา ลี่หลินยิ้มให้เด็กชายเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆหาทางปืนลังไม้ขึ้นไปด้านบน" คุณหลินระวังตกนะคะ "" ช้าๆ ค่ะ ข้างบนเป็นยังไงบ้างคะ "ดวงดาวพยุงตัวของลี่หลินลงจากลังไม้มากมายที่วางกองอยู่ท่วมหัวเสียงใสเ
ณ.ลานบรรจุตู้บริษัทXXในเครือของอัครกาญบริเวณที่ดินอันโล่งกว้างมีตู้คอนเทนเนอร์มากมายหลากหลายวางเรียงรายรอรถเข้ามาเอาตู้ออกไปส่งยังท่าเรือและบริษัทต่างๆ ข้างกันมีลานตู้เปล่าที่กำลังรอการบรรจุสินค้า" ไหนพ่อบอกว่า...ให้ผมพาหลินมาแค่เอามาตกลงเรื่องธุรกิจกับป๋าหิรัญไม่ใช่หรอแล้วนี่มันอะไร "" หึ! ธุรกิจสะอาดกูไม่สนแล้ว....ลูกค้าทางจีนอยากได้แบบนี้...มันราคางาม "เสียงโวยวายของครามดังลั่นไปทั่วห้องสำนักงานเมื่อรู้ว่าผู้เป็นพ่ออย่างเดชาจะเอาเพื่อนสาวของเขามาขายรวมกับเด็กคนอื่นๆ ที่ถูกหลอกมาจากสถานที่เด็กกำพร้า ชายหนุ่มแทบทรุดลงพื้นเมื่อได้ยินเสียงทุ้มพูดออกมาอย่างบ้าคลั่ง" ผมจะไม่ยอมให้พ่อทำแบบนี้อีก "" ไอ้คราม....มึงอย่าเยอะ....กูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้นึกถึงครอบครัวเป็นหลัก "คินส์ลุกพรวดขึ้นจากโซฟากำลังจะออกจากห้องแต่ก็ถูกมือหนาของคินส์พี่ชายคว้าเอาไว้เสียงทุ้มพูดข่มขู่น้องชายเอาไว้ ชายหนุ่มนิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะสะบัดตัวออกอย่างแรง เขาเดินออกจากห้องสำ
ณ.บ้านเลิศวชิรกุลภายในบ้านวุ่นวายอีกครั้งเหล่าแม่บ้านต่างวุ่นเตรียมอาหารเย็นกันอย่างเร่งรีบเนื่องจากได้รับคำสั่งด่วนเข้ามาว่าจะมีแขกมากินข้าวที่บ้านอีกแล้วและอีกไม่กี่นาทีทุกคนก็จะมาถึง" เร่งหน่อยเร็ว....ต้องให้เสร็จก่อนนายมา.....แล้วยัยบั
หลังจากเกิดเรื่องในครั้งนั้นหิรัญก็ยอมไม่ปล่อยให้ลี่หลินไปไหนคนเดียวอีกเลยถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะไม่ได้ไปด้วยแต่เขาก็ให้ลูกน้องตามประกบทุกฝีก้าวห้ามให้หญิงสาวคาดสายตาไปได้เพราะกลัวว่าคนของอัครกาญจะทำอะไรในสิ่งที่เขาคาดไม่คิดก็เป็นได้" หลิน! ไปคลับกัน "" คิดยังไง.....ชวนออกไปข้าง
รถคันหรูแล่นเข้ามาในบริเวณบ้านด้วยความเร็ว ลี่หลินที่ได้ยินเสียงของรถยนต์ที่คุ้นเคยดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่วิ่งออกมารอชายหนุ่มที่ห้องโถงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยแตกตื่นยืนลุ้นรอฟังข่าวจากเขา" หลิน!! "" ป๋า! เป็นยังไงบ้างคะ.....เจ็บตรงไหนไหม.....
เมืองซัวเถาณ.บ้านตระกูลหยวนห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามเครื่องทองและเครื่องปั้นดินเผาราคาแพงมากมายถูกจัดวางอัดแน่นเต็มตู้โชว์ ชายสูงวัยนั่งจิบกาแฟอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างสบายใจ ดวงตาคมไล่มองหุ้นของบริษัทจางที่กำลัง







