บทที่ 12 | ขอโทษนะ

ปัง!!

' ป๊า!! '

หญิงสาวสะดุ้งเฮือกหลุดออกจากความฝันที่เคยเป็นจริง ลี่หลินสูดลมหายใจเข้าอย่างรวดเร็ว แขนเรียวทั้งสองยันตัวขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงใหญ่ ' ฮือออออ ' ลี่หลินปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ น้ำตาเริ่มหยดลงแก้มทั้งสอง มือเล็กที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปหยิบแก้วน้ำที่อยู่ข้างๆ เตียง

เพล้ง!

" หลิน!! "

" บัวค่ะ.....ไม่ใช่ยัยนั่น "

ชายหนุ่มที่ได้ยินเสียงแก้วตกแตก เขาถึงกับหลุดเอ่ยชื่อของคนตัวเล็กออกมาต่อหน้าผู้หญิงที่นั่งคร่อมตัวของเขาอยู่ เสียงใสพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ เขารีบผลักตัวของเธอออกอย่างแรงก่อนจะรีบแต่งตัว

" ฉันไม่ได้พูดกับเธอ.....ออกไป! "

" แต่นาย...ยังไม่เสร็จเลยนะ "

" มันเรื่องของฉัน!!.....แล้วอย่าให้ได้ยินว่าเธอใช้คำหยาบคายเรียกผู้หญิงของฉันอีก "

ดวงตาดุดันตวัดมองหน้าเธออย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนาคว้าต้นคอของหญิงสาวก่อนจะออกแรงบีบ มือเล็กพยายามแกะมือหนาออกเมื่อรู้สึกถึงอากาศที่กำลังจะหมดลง

แค่ก แค่ก!!

เมื่อชายหนุ่มปล่อยมือใบบัวถึงกับทรุดนั่งลงพื้นอย่างหมดสภาพ มือเล็กลูบต้นคอแดงของเธอเบาๆ มือหนาช้อนใบหน้าของเธอให้ขึ้นมาสบตา นัยน์ตาคมมองหน้าอีกฝ่ายเป็นการเตือนอีกครั้ง หญิงสาวยังคงนั่งตัวสั่นด้วยความกลัวก่อนจะรีบลุกขึ้นแต่งตัวแล้วเดินตามเจ้านายออกมา

ก๊อก ก๊อกๆ!!

" น้องหลิน!! เป็นอะไรรึเปล่า.....น้องหลิน "

" ........... "

หมอทิมที่กำลังเดินขึ้นชั้นสองมาหาหญิงสาว เขาก็ได้ยินเสียงของตกแตกดังมาแต่ไกล ขาแกร่งเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นก่อนจะรัวเคาะประตูเรียกคนในห้อง

ลี่หลินกลั้นเสียงสะอื้นให้เบามากที่สุดเมื่อได้ยินเสียงเรียกของคุณหมอทิม เธอแอบไปนั่งคุดคู้อยู่มุมสุดของห้องเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกไป

" ถอยออกไป!! "

" เห้ย! ไอ้รัญ!! "

ชายหนุ่มกระชากตัวของเพื่อนออกอย่างแรงก่อนจะเปิดประตูห้องนอนเข้าไปด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมของหมอหนุ่มมองเพื่อนของเขากับสาวใช้สลับกันไปอย่างสงสัย

ปึง!

มือหนาเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน เขาใช้แสงสว่างจากภายนอกที่สาดส่องเข้ามานำทางไปหาหญิงสาวที่นั่งคุดคู้ตัวสั่นอยู่มุมของห้อง หิรัญค่อยๆ เดินไปหาหญิงสาวช้าๆ ชายหนุ่มย่อตัวลงตรงหน้าเธอ

" หลิน~ ฉันเอง!! "

" ฮึก!.......คุณหิรัญ~ ฮือออออ "

มือหนาค่อยๆ สัมผัสตัวหญิงสาว เขาโน้มตัวลงเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกใหญ่เมื่อถูกสัมผัส นัยน์ตาที่ร้องไห้จนแดงก่ำค่อยๆ เงยขึ้นมาสบตา

เสียงใสปนเสียงสะอื้นเรียกชายหนุ่มตรงหน้าอย่างแผ่วเบา มือหนาดึงตัวของลี่หลินเข้ามากอด แขนเรียวกระชับกอดของเขาเอาไว้แน่น หิรัญกระชับอ้อมกอดของหญิงสาวปล่อยให้เธอไปปลดปล่อยน้ำตาออกมา

" ไม่เป็นไรแล้วนะ "

" ฮืออออ อาป๊า!! ฮึก.....ฮืออออ~ "

" ป๋า! อยู่กับหลิน.....ไม่เป็นไรแล้วนะคนเก่ง "

" ฮึก!! ............. "

มือหนาลูบศีรษะของคนในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มพูดปลอบหญิงสาวอยู่นานจนเสียงสะอื้นเริ่มเบาลง เขาดันตัวลี่หลินออกเล็กน้อยก่อนจะช้อนอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว

" มึงจะพาน้องไปไหน!? "

" ............ให้คนมาทำความสะอาดที่ห้องด่วน!! "

" ค่ะ.......ค่ะนาย!! "

หิรัญไม่ตอบคำถามของหมอหนุ่ม เขาอุ้มหญิงสาวออกมาจากห้องก่อนจะออกคำสั่งกับใบบัวสาวใช้ มือหนาเปิดประตูห้องนอนข้างๆ ก่อนจะพาคนตัวเล็กเข้าไปนอนพัก ทามกลางสายตาของคุณหมอทิมเพื่อนสนิทและสาวใช้

ห้องนั่งเล่น

" เกิดอะไรขึ้น.......ยังมีเรื่อง...ที่มึงยังไม่เล่าให้กูฟังใช่ไหม "

" กูเล่าให้ฟังหมดแล้ว "

" หมดแล้ว.....แต่อาการของน้องหลิน.....ฟ้องว่ามึงยังเล่าไม่หมด.....ไอ้รัญ!! "

หิรัญถอนหายใจออกเล็กน้อย ดวงตาคมที่แผ่รังสีอำมหิตจับจ้องหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังให้ออกไป ใบบัวรีบหลบสายตาของชายหนุ่มแล้ววิ่งออกไปจากห้องนั่งเล่นทันที

เมื่อไม่มีใครนอกจากคุณหมอทิม หิรัญก็เริ่มเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เกิดเหตุให้เพื่อนฟังอย่างละเอียด เขาเล่าเรื่องที่สามารถบอกได้เท่านั้น

แกร๊ก!

ประตูห้องนอนถูกเปิดออกอย่างช้าๆ หิรัญอุ้มลี่หลินกลับมาที่ห้องนอนของเขา ชายหนุ่มค่อยๆ วางหญิงสาวลงก่อนจะดึงผ้าห่มผืนใหญ่ขึ้นมาคลุมตัวเธอ เขาโน้มตัวลงจูบที่หน้าผากมูนของคนตัวเล็กอีกครั้งแล้วเดินหายเข้าไปในห้องอาบน้ำขนาดใหญ่

" สมองคนเราจะจำเรื่องที่ฝังใจได้นานมากเว้ยโดยเฉพาะเกี่ยวกับการสูญเสียคนรัก.....แล้วน้องหลินเสียพ่อที่รักมากที่สุดไปต่อหน้าแบบนี้มันส่งผลต่อจิตใจได้เลยนะ.....กูกลัวว่าน้องจะเป็นซึมเศร้าร่วมกับPTSD "

คำพูดของทิมผุดขึ้นมาให้หัวของหิรัญอีกครั้ง ' เฮ้ย! ทำไมเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ ' เขาสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะสะบัดความคิดให้ออกไปจากหัว ปล่อยให้สายน้ำจากฝักบัวชโลมร่างกายอันเหนื่อยล้า

ช่วงเช้าของอีกวัน แขนแกร่งยังคงโอบกอดหญิงสาวเอาไว้แน่น กักขังตัวเธอไม่ให้ลุกหนีจากเขาไปได้อีก นัยน์ตาคมลืมขึ้นช้าๆ แล้วกะพริบถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส หิรัญระบายยิ้มออกมาอย่างชอบใจเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังซุกอยู่ที่อกแกร่งของเขา

" อื้อออ~ "

" ตื่นได้แล้ว~ "

ลี่หลินรู้สึกตัวตื่นเพราะชายหนุ่มพรมจูบเธอไปทั่วใบหน้า หญิงสาวพยายามพลิกตัวหนีแต่แขนแกร่งของเขาก็ล็อกตัวเธอเอาไว้แน่น คนตัวเล็กที่ยังคงงัวเงียซุกเข้าอกแกร่งของเขาอีกครั้งอย่างออดอ้อนก่อนจะค่อยๆ ดันตัวออก

" อื้ออ คุณหิรัญ~ ปล่อยหลินได้แล้ว "

" ไม่ปล่อย....เดี๋ยวเธอหนีฉันไปอีก "

" ไม่หนีแล้วไง.....ปล่อยได้แล้ว....หลินจะไปอาบน้ำ "

ตัวเล็กเริ่มดีดดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม แขนแกร่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ มือเล็กค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปประคองใบหน้าหล่อ เขาดึงมือของเธอออกจากแก้มแล้วดึงมือเล็กเข้ามาจูบแทนก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อมหญิงสาว

" ว๊าย! คุณหิรัญ....คุณจะทำอะไร!!? "

" จะดูแผลให้.....ทำไม!!....คิดว่าฉันจะปล้ำเธอหรอ หื้มมม "

" ............ "

มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อนอนสองเม็ดล่างออกก่อนจะค่อยๆ ดึงผ้าก๊อซที่ปิดแผลอยู่ออกช้าๆ ดวงตากลมจับจ้องการกระทำของคนด้านบนอย่างไม่ละสายตา

" เจ็บหรอ? "

" ........หลินขอโทษนะ "

" ขอโทษทำไม? "

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตากับหญิงสาวเมื่อรู้สึกว่าเธอกำลังจ้องเขาอยู่ ลี่หลินส่ายหัวปฏิเสธก่อนจะตอบคำถาม คนตัวเล็กไม่กล้าสบตาเพราะรู้สึกผิด มือหนาช้อนใบหน้าสวยกลับมาให้สบตากับเขาอีกครั้ง

" ขอโทษที่หลินเป็นภาระคุณ "

" ไม่เอาสิ......ห้ามคิดแบบนี้เด็ดขาด.....ฉันเต็มใจจะดูแลเธอไม่ใช่เพราะใบรับรองอะไรนั้น "

" ............. "

เขาโน้มตัวลงคร่อมหญิงสาวทั้งตัว ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าสวยของเธออย่างไม่ละสายตา มือหนาลูบใบหน้าของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบาก่อนจะค่อยๆ เช็ดน้ำตาที่เอ่อล้นออกอย่างอ่อนโยน

" สัญญาได้ไหมหลิน.....ว่าจะไม่คิดแบบนี้อีก "

" ............... "

" กลับมาเป็นคุณหนูหลินของฉันนะ "

หญิงสาวพยักหน้าตอบรับ ลี่หลินระบายยิ้มออกมาก่อนที่มือหนาจะดึงตัวของเธอเข้ามากอดเอาไว้แนบแน่น เขาค่อยๆ ปล่อยอ้อมกอดจากเธอแล้วปล่อยให้คนตัวเล็กเข้าไปทำธุระส่วนตัว

เมือง ซัวเถา

บริษัท จาง คอร์ปอเรชั่น

" คุณเฉินไม่มีสิทธิ์รับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารของบริษัท จาง คอร์ปอเรชั่น "

" .................. "

พิธีมอบตำแหน่งท่านประธานคนใหม่ได้หยุดลงอย่างกะทันหันเมื่อได้ยินเสียงของผู้ไม่ได้รับเชิญดังมากแต่ไกล เหล่าบรรดาผู้ถือหุ้น ผู้บริหารตำแหน่งต่างๆ รวมทั้งผู้ร่วมงานคนอื่นๆ และนักข่าวต่างหันมามองทางต้นเสียงเป็นตาเดียว

" จิงไป๋!! "

" สวัสดีครับ คุณจางเฉินและทุกๆ ท่าน "

ชายกลางคนในชุดสูทสีกรมเดินเข้ามาในงานด้วยท่าทางที่ดูมั่นใจเป็นอย่างมาก มือหนาถือซองเอกสารสีน้ำตาลเข้ามาด้วย เขาระบายยิ้มออกมาอย่างชอบใจเมื่อเห็นท่าทีของคนในงานที่ยืนมองเขาอย่างสงสัย

" ที่ลื่อพูดเมื่อกี้.....หมายความว่ายังไง........ทำไมอั้วจะไม่มีสิทธิ์ "

" ผมได้รับการแต่งตั้งให้ขึ้นมารับตำแหน่งรักษาการประธานกรรมการบริหารของบริษัท จาง คอร์ปอเรชั่น อย่างถูกต้อง "

" ............................ "

สิ้นคำพูดของจิงไป๋แขกที่มาร่วมงานทั้งคนในบริษัทและคนนอกบริษัทต่างเริ่มซุบซิบพูดคุยกันดังมากขึ้นเรื่อยๆ เหล่าบรรดานักข่าวรีบเข้ามาจ่อไมค์ถามจิงไป๋และจางเฉินทันที ชายสูงวัยเริ่มมีสีหน้าที่เคร่งเครียด

" ผมขอให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปก่อนนะครับ.........เรื่องนี้ขอเราคุยกันเป็นการภายในก่อน.......เชิญครับทุกท่าน "

" เชิญท่างนี้เลยครับทุกท่าน "

จิงไป๋ดึงไมค์จากพิธีกรขึ้นมาพูดให้ทุกคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับบริษัทออกไปทันที โดยมีคนสนิทของเขารีบไปเปิดประตูใหญ่ของห้องโถงให้อย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความสงสัยของผู้ที่มาร่วมงาน