บทที่ 14 | ฉันรักนาย

" สรุปว่ามึงจะให้น้องเรียนที่นี่ใช่ไหม "

" เอ่อ!! ใกล้ๆ กูจะได้...ไปรับส่งได้ "

" งั้นเดี๋ยวกูจัดการเรื่องเอกสารให้........กูพอจะคุยกับอธิการบดีได้อยู่ "

" ขอบใจ.....ได้เรื่องแล้วบอกด้วย "

เอกสารของลี่หลินที่ถูกเปลี่ยนชื่อและประวัติอย่างเรียบร้อยแล้วถูกส่งให้กับหมอทิม เขารับมันมาก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของเพื่อน

หลังจากคุณหมอหนุ่มออกไปได้พักใหญ่ คนตัวเล็กที่เห็นประตูห้องทำงานเปิดอยู่เลยถือวิสาสะเข้ามาในห้องทำงานของชายหนุ่ม ดวงตาคมชำเลืองมองหญิงสาวเล็กน้อยก่อนจะก้มเซ็นเอกสารต่อ เขาระบายยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางออดอ้อนของเธอ

" ป๋า~ "

" ครับ "

เสียงใสเรียกชายหนุ่มอย่างออดอ้อน มือเล็กดันแฟ้มเอกสารตรงหน้าของเขาออก หิรัญดันตัวออกจากโต๊ะทำงานเล็กน้อยก่อนจะรวบคนตัวเล็กเข้ามากอด ลี่หลินรีบใช้มือยัดกับบ่าแกร่งของเขาเพื่อรักษาระยะห่างทันที

" ฉันรุกกลับแค่นี้.....เธอถึงกับเขินเลยหรอ หื้มมม "

" ใครเขิน........หลินเปล่า~ "

" ปากแข็ง!! ทั้งจมูก หู แก้ม....ของเธอ แดงหมดเลย "

" อื้อออ "

เธอส่ายหัวเป็นพัลวันน้ำเสียงที่ตอบปฏิเสธสูงปรี๊ด ก้านนิ้วยาวสะกิดปลายจมูกเล็กที่แดงก่ำของหญิงสาวอย่างหยอกเย้า ก่อนจะรวบตัวเธอให้นั่งลงบนตัก ดวงตากลมกลอกหลุกหลิกไปมาหาทางหนีไม่กล้าสบตากับชายหนุ่ม

" ไม่ต้องมาหลบตาเลย......ยอมรับมาซะดีๆ มาว่าเธอเขินฉัน "

" เอ่อ! ยอมก็ได้ "

" ก็แค่เนี่ย "

เสียงใสยอมจำนนอย่างแผ่วเบา ซุกหน้าเข้าหาอกแกร่งของเขาอย่างออดอ้อน ใบหน้าหล่อระบายยิ้มออกมาชอบใจ มือหนาลูบศีรษะของตัวเล็กอย่างแผ่วเบา

ครืด ครืด!!

ความสั่นของโทรศัพท์ทำลายความเงียบของทั้งสอง คนตัวเล็กดันตัวออกจากชายหนุ่มแต่มือหนาก็ดันตัวของเธอให้ซบอกเขาเหมือนเดิมก่อนจะเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ที่ยังคงสั่นอยู่บนโต๊ะ

" ว่า!? "

" ....... "

" ตอนนี้!? "

" ....... "

" ได้! เดี๋ยวรีบออกไป "

โทรศัพท์เครื่องหรูถูกวางลงบนโต๊ะเหมือนเดิม หญิงสาวดันตัวออกจากอ้อมกอดแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชายหนุ่มอย่างสงสัยเมื่อเห็นสีหน้าที่ลังเลของเขา

" มีอะไรรึเปล่า? "

" กำลังคิดว่า.....จะไปดีไหม "

" ป๋ารับปากเขาแล้วนะเมื่อกี้....ไม่ไปได้ยังไง "

สีหน้าวิตกกังวลของชายหนุ่มทำให้ลี่หลินพอจะเดาได้ว่าทำไมเขาถึงลังเล เธอระบายยิ้มออกมาให้เขาเชื่อใจในตัวเธอ มือเล็กประคองใบหน้าหล่อของหิรัญก่อนจะค่อยๆ มอบจูบที่แสนหวานให้

" ไปเถอะ....หลินอยู่ได้ "

" แต่ไม่อยากให้นอนคนเดียว "

" เดี๋ยวกินยานอนหลับเอาก็ได้....ไม่ต้องเป็นห่วงนะ "

คำพูดที่ปลอบใจชายหนุ่มแต่เหมือนเขาจะไม่เห็นด้วยซะเท่าไร แววตาคมจับจ้องที่ใบหน้าสวยของเธออยู่ตลอดเวลา คนตัวเล็กดันตัวลุกออกจากตักของหิรัญก่อนจะโน้มตัวลงสวมกอดชายหนุ่มอีกครั้ง เขาเองก็กระชับอ้อมกอดเธอเอาไว้แน่นเช่นกัน

" ไปหาเพื่อนเถอะค่ะ "

" ไม่เอา!! ไปด้วยกันดีกว่า "

เขากระชับมือเล็กของหญิงสาวเอาไว้แน่นแล้วดึงเข้าหาตัวอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงการยืนกรานห้ามโต้แย้งใดๆ หญิงสาวยังคงจับจ้องใบหน้าหล่อย่างมีคำถาม

" ป๋าจะให้หลินไปด้วยหรอ "

" ใช่!! "

ลี่หลินถามกลับอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น เขาดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะจูงมือหญิงสาวกลับเข้าห้องนอนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะทั้งคู่ใส่ชุดพร้อมนอนแล้ว

ชุดเดรสสั้นสีดำเว้าหลังช่วงหน้าเป็นคอวีลึกถูกหยิบออกมาจากตู้เสื้อผ้า ลี่หลินกำลังจะเดินเข้าไปเปลี่ยนแต่ก็ถูกมือหนาคว้าเสื้อออกจากมือเล็กทันทีก่อนจะเก็บเข้าตู้เหมือนเดิม

" ป๋า!! หลินจะใส่ชุดนี้......มันแค่เว้าหลังเองนะ "

" ให้พูดใหม่.....เว้าทั้งหลัง แหวกทั้งอก.....เธอคิดหรอว่าฉันจะให้ใส่!! "

สุ้มเสียงของเขาไม่เกรี้ยวกราดแต่วางอำนาจอย่างหนักแน่น ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบๆ อย่างจำนนแต่ไม่ยอมแพ้ เธอเชิดหน้าใส่อย่างไม่ยอมมือเล็กยังคงแหวกหาเสื้อผ้าในตู้อย่างตั้งใจ

" ชุดนี้นะ....เว้าแค่หลัง "

" ใส่เรียบร้อยแล้วค่อยมาถามเนี่ยนะ....เรานี่จริงๆ เลย "

" ป๋าเรื่องเยอะ "

เสียงใสถามเขากลับไป ชายหนุ่มหันกลับมามองก็พบหญิงสาวในชุดเดรสยาวแบบเชือกคล้องคอเว้าหลังลึก ด้านหน้าผ่าข้างจนเห็นต้นขาอ่อนขาวเนียน เดินตรงมาหาชายหนุ่มที่กำลังสวมนาฬิกาเรือนหรู ก่อนจะแอบพูดแซะเขาเบาๆ

" ผูกโบว์ให้หน่อย "

" กระตุกนิดเดียวก็หลุดแล้วเนี่ย "

" ใครจะกระตุก!! ป๋าก็หมัดให้มันแน่นๆ สิค่ะ "

คนตัวเล็กเดินตรงมาหาชายหนุ่มก่อนจะหันหลังให้เขา หิรัญลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะค่อยๆ ผูกเชือกด้านหลังให้กับเธอ เสียงทุ้มออกคำสั่งอย่างหนักแน่น หญิงสาวเองก็ออกคำสั่งแฝงการประชดใส่เขาเช่นกัน ผมยาวดำของเธอถูกมือหนารวบขึ้นก่อนจะมัดให้เรียบร้อยเผยให้เห็นต้นคอเรียวขาว

" อ๊า~ คุณป๋า!! "

" เรียบร้อยครับ "

มือหนาดึงเชือกที่ผูกให้แน่นก่อนจะโน้มตัวลงจูบที่แผ่นหลังขาวเนียน คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆ เธอหันกลับไปส่งเสียงดุใส่เขาทันทีแต่อีกฝ่ายตอบกลับมาพร้อมส่งยิ้มอ่อนๆ อย่างชอบใจ

หิรัญคว้าเสื้อสูทที่วางอยู่ปลายเตียงขึ้นมาสวมใส่ เขาโอบเอวบางของหญิงสาวไว้แน่น ทั้งสองเดินลงมาจากห้องนอนแล้วตรงไปยังโรงจอดรถทันทีโดยมีตะวันยืนรออยู่ที่รถแล้ว

" มายืนมองนายกับคุณหลินทำไม "

" มันเรื่องของฉัน!!......ทำไมพี่ต้องยุ่งด้วย "

เสียงทุ้มถามออกไปอย่างจับผิด หญิงสาวหันกลับมามองหน้าชายหนุ่มก่อนจะตอบเขาอย่างปัดๆ ให้ผ่านๆ ไป เธอหันหลังเดินเข้าไปในโซนเรือนนอนของเหล่าแม่บ้าน

" แกจะทำอะไร....คิดให้มันเยอะๆ หน่อย.....นายมีบุญคุณกับเราอย่าทรยศนายเด็ดขาด "

" ฉันเนี่ยนะทรยศ!!? ......อ่อยนายตั้งหลายครั้ง.....นายยังไม่เอาเลย "

กิตเดินตามหญิงสาวมาติดๆ มือหนาดึงตัวของเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยการออกคำสั่งที่หนักแน่นใบบัวถามกลับอย่างเหลืออดปนการประชด

" แล้วที่แกออกจากห้องนายวันนั้น!? "

" นายไม่เคยสอดใส่และเสร็จกับฉันเลยสักครั้ง "

" เลิกเถอะบัว.....พี่ไม่อยากให้แกเสียใจไปมากกว่านี้.....อย่าเอาตัวเองไปแลกเลย "

เสียงทุ้มอ่อนลงเมื่อได้รับรู้ความจริงจากปากของน้องสาว มือหนาจับมือเล็กของเธอเอาไว้แน่นอย่างปลอบใจ ดวงตาคู่สวยที่แข็งกร้าวมองหน้าพี่ชายแท้ๆ อย่างน้อยใจ

" ฉันไม่อยากอยู่แบบนี้.....ฉันรักนาย "

" แต่นาย...ไม่ได้คิดแบบนั้นกับแกไง.....นายมีคนรักแล้วนะบัว "

" ฉันมาก่อน.....รักนายก่อน....แล้วทำไมฉันต้องยอมเป็นรองยัยนั้น......ผู้หญิงที่ถูกพ่อของตัวเองประเคนให้คนอื่น....มันต่างจากขายตัวตรงไหน "

ใบบัวดึงมือกลับอย่างไม่พอใจ เสียงใสที่แข็งกร้าวแฝงไปด้วยน้ำเสียงสะอื้น ดวงตาคู่สวยที่มีน้ำใสเอ่อล้นยังคงมองหน้าพี่ชายอย่างน้อยใจ เธอพูดกับเขาอย่างหนักแน่นก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเอง มุมอับของเรือนมีดวงตากลมของใครบางคนกำลังแอบฟังการสนทนาของสองพี่น้อง มือเล็กกดบันทึกเสียงที่แอบอัดเอาไว้ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าเหมือนเดิม เขาค่อยๆ แอบเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไปอย่างเงียบๆ