บทที่ 3 ไม่พอใจ

ประตูห้อง VIP เปิดออกหญิงสาววัยสามกว่าเดินเข้ามา แล้วนั่งลงข้างๆ เจ้านายของเธออย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“แล้ว!!” รามถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เมื่อไม่เห็นผู้หญิงที่เขาต้องการขึ้นมาด้วย

รามนั่งมองดูเธออยู่ตลอดตั้งแต่หญิงสาวมานั่งโต๊ะกับเพื่อน ๆ เห็นพวกผู้ชายหลายกลุ่มเดินวนเวียนไปที่โต๊ะของเธอไม่หยุด พอเห็นแบบนั้นเขาก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วตอนนี้เห็นว่าเธอไม่ได้ตามผู้จัดการขึ้นมาหาเขาด้วย รามก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่

“เอ่อ...เออ....คือว่า” เชอรี่พูดติด ๆ ขัด ๆ เหมือนคนพูดติดอ่างอย่างไม่รู้ตัว แล้วจะให้เธอบอกคนตรงหน้าอย่างไงดี

เพล้ง!!

รามทนรอคำตอบไม่ไหว ยกแก้วเหล้าที่อยู่ในมือปาใส่ผนังทางด้านหลังของเชอรี่สุดแรง

“กริ๊ดดดด” เชอรี่กรีดร้องออกมาอย่างตกใจ ร่างกายสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ตาย! ตาย! เชอรี่เธอต้องตายวันนี้แน่ ๆ

“น้องเขาพูดว่าไง เธอก็บอกมันไปตามนั้นล่ะเชอรี่ อ้ำอึ้งไปก็ไม่ช่วยอะไร”

พยัคฆ์พูดบอกลูกน้องของเขา ให้รีบบอกออกไป ก่อนที่ผับของเขาจะพังไมากกว่านี้ ดูก็รู้ว่าเพื่อนของเขามันเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้ว เดียวก็ซวยกันหมดหรอก

“ค่ะ...ค่ะ…น้องพะพายบอกว่าเธอไม่สนใจค่ะ” เชอรี่พูดออกไปรวดเดียวจบ แล้วเอาแต่นั่งก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยซ้ำ เธอจะรอดไหมเนี่ย!!

“แล้วพูดอะไรอีก...ฉันเห็นเธอยืนคุยอยู่ที่โต๊ะตั้งนาน” รามถามขึ้น เขาเห็นเชอรี่ยืนคุยที่โต๊ะนั้นตั้งนาน จะพูดแค่นะได้ยังไง

เชอรี่นั่งเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่โต๊ะของพะพายเมื่อครู่ ให้พวกรามฟังอย่างไม่ขาดตกบกพร่องสักคำเดียว เล่าไปก็แอบมองหน้าของเพื่อนของผู้เป็นนายไปด้วย เธอจะรอดจนเล่าจบหรือเปล่านะ รามนั่งฟังเชอรี่อยู่เงียบ ๆ ไม่ได้แสดงอาการอะไร แต่สายตาของเขาเอาแต่จ้องมองไปทางดีเจสาว ที่ตอนนี้กำลังขึ้นเล่นเพลงรอบสุดท้ายอยู่บนเวที

“เพื่อนเมียมึงนี่ก็ปากจัดเหมือนกันนะไอ้มาร์ค”

เคนพูดล้อน้องชายตัวเอง ส่วนมาร์คก็ไม่ได้พูดโต้อะไร เพราะเขาพอรู้อยู่แล้วว่าเรื่องจะต้องออกมาในรูปแบบนี้ เพื่อนของลูกไหนแต่ละคนถึงจะเป็นพวกบ้าผู้ชายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดมีความสัมพันธ์ทางกายกับผู้ชายเพราะความสนุก เหมือนพวกผู้หญิงส่วนใหญ่ที่อยู่รอบตัวพี่ชายของตัวเองและแต่ละคนก็หาเงินใช้ด้วยตัวเองกันทั้งนั้น

“มีเงินไม่ถึงพันล้านไม่สนใจงั้นเหรอ…ไอ้รามมึงรอดว่า”

พยัคฆ์หันมาพูดกับรามเพื่อนของเขาอยากนึกสนุก เพราะในกลุ่มพวกเขารามถือว่ารวยสุดแล้ว มันมีรายได้เข้ากระเป๋าเดือน ๆ เป็นพัน ๆ ล้าน เรียกว่าใช้ยันชาติหน้าก็ยังไม่หมดเลยด้วยซ้ำ รามหันมามองหน้าเพื่อนแล้วเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“น่าสนุกดีนี่…เธอออกไปได้แล้ว”

รามกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อเขาคิดเรื่องสนุก ๆ อะไรขึ้นมาได้ รามหันไปไล่เชอรี่ที่นั่งตัวสั่นอยู่ให้ออกจากห้อง เพราะเธอหมดประโยชน์กับเขาแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีก เดียวเราจะได้เห็นดีกัน ดูสิว่าจะเก่งได้สักกี่น้ำ พะพาย!!

“คะ...ค่ะ” เชอรี่ขานรับเสียงสั่น แล้วรีบลุกเดินออกจากห้องไป รอดตายแล้วเชอรี่เอ๊ยยย

“แล้วมึงจะเอาไง…น้องเขาไม่สนใจก็ช่างเขาเถอะไอ้ราม” เคนถามเพื่อน เมื่อเห็นรามยังนั่งนิ่งไม่พูดอะไรต่อ มีผู้หญิงที่สนใจมันเป็นร้อย แล้วจะอะไรกับผู้หญิงแค่คนเดียวจริงไหม

"นั่นสิคะคุณราม ชมพูว่าอย่าไปสนใจเลยค่ะ วันนี้นับดาวก็มานะคะ ให้ชมพูโทรตามให้ไหมคะ"

หญิงสาวข้างกายของพยัคฆ์พูดเสริมขึ้น นับดาวเป็นคู่นอนเก่าของรามที่เคยเลือกใช้บ่อย ๆ เมื่อก่อน แต่ตอนนี้เขาแทบจะไม่สนใจเพื่อนของเธอเลยด้วยซ้ำ เพราะชายหนุ่มเป็นพวกขี้เบื่อ ไม่ชอบกินของซ้ำซากมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เธอเลยอยากพูดช่วยสักหน่อย เผื่อชายหนุ่มตรงหน้าจะหันมาสนใจเพื่อนเธออีกครั้ง

"หุบปาก!...อย่ามาเสือก ไสหัวไป...ไป!" รามตะคอกใส่หญิงสาวเสียงดัง เขาไม่ได้ขอความเห็นของเธอสักหน่อย เวลานี้เขาไม่สนหรอกนะว่าใครเป็นเด็กใคร

"ค่ะ...ค่ะ" ชมพูรีบลุกออกไปจากห้องด้วยความกลัว เธอไม่น่าพูดมากเลยจริง ๆ

“คนอย่างกู…อยากได้อะไรก็ต้องได้เว้ย!!” รามพูดจบ ก็ยกเหล้าที่พึ่งชงใส่แก้วใบใหม่ดื่มหมดในอึกเดียว คนอย่างรามไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธ และเขาไม่ยอมให้ใครมาปฏิเสธเขาด้วย คนอย่างเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้...