บทที่ 1 เพียงพบสบตา

ร้านหมูกระทะ!!!

ร่างบางก้าวเข้ามาในร้านหมูกระทะชื่อดังด้วยชุดเดรสผ้าลินินสีขาวแขนกุดยาวกรอมเท้า แมตช์กับรองเท้าสานสีน้ำตาลตามแบบฉบับสาวสายอาร์ตจากคณะสถาปัตย์ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเป็นหางม้าไว้ด้านหลังหลวมๆ ปล่อยปอยผมหน้าม้าเคลียพวงแก้มใส ดวงหน้าขาวเนียนแต่งแต้มเพียงลิปสติกโทนส้มอมชมพูและแป้งฝุ่นบางเบา ทว่ากลับขับเนินให้เธอดูสดใสราวกับเด็กสาวมัธยมปลาย ทั้งที่ในความเป็นจริง... อีกแค่สัปดาห์เดียวเธอก็จะอายุเต็มยี่สิบสองปีบริบูรณ์แล้ว

ทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในร้าน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่นั่งหันหน้าออกมาทางหน้าร้านถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง... ‘ช่างเหมือนเหลือเกิน...’ เขาคิดในใจพลางหัวใจกระตุกวูบ

ทางด้านของขวัญที่เพิ่งรู้ตัวว่าสถานที่นัดหมายคือร้านหมูกระทะก็แอบร่ำร้องประท้วงอยู่ในใจ ‘โธ่เอ๋ย... ไม่น่าแต่งตัวเต็มยศมาเลยยัยขวัญ!’ หญิงสาวก้มมองสภาพเดรสลินินสีขาวตัวเก่งของตัวเองปนปลงตก ก่อนจะจำใจเดินตรงไปยังโต๊ะที่พี่เรย์นั่งส่งยิ้มกว้างรออยู่ ทว่าในจังหวะที่เดินผ่านโต๊ะตัวหนึ่ง กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ คล้ายแป้งเด็กจากกายสาวที่ลอยละล่องไปปะทะจมูก ก็ทำให้ชายหนุ่มมาดเนี้ยบเจ้าของสายตาตกตะลึงเมื่อครู่ ต้องหันมองตามแผ่นหลังบางด้วยความรู้สึกสนใจอย่างปิดไม่มิด

“เฮ้ย! มองอะไรขนาดนั้นวะ ธารา” เพื่อนร่วมโต๊ะที่นั่งฝั่งตรงข้ามเอ่ยทักขึ้นมาขำๆ ก่อนจะเหลียวหน้ามองตามสายตาคมกริบนั้นไป “อ้าว... นั่นมันน้องสาวไอ้เมฆนี่หว่า! สวยชะมัดยาด มิน่าล่ะพี่ชายมันถึงหวงนักหวงหนา”

“ไอ้เมฆมีน้องสาวด้วยเหรอวะ?” ‘หมอธารา’ หรือ ธารา ศัลยแพทย์หนุ่มชื่อดังเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ “เห็นปกติมันพูดถึงแต่แฝดพี่ชายอีกสามคน”

“คนนี้แหละน้องคนสุดท้องของบ้าน ผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียว สวย น่ารัก เรียนเก่ง แถมยังได้ดีกรีเป็นถึงดาวคณะสถาปัตย์เลยนะมึง” ธาราพยักหน้ารับรู้แผ่วเบาก่อนจะหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าต่อ ทว่านัยน์ตาคมกริบคู่เยือกเย็นกลับคอยชำเลืองมองไปยังโต๊ะข้างๆ อยู่เป็นระยะโดยที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

“เราชอบกินหมูกระทะไม่ใช่เหรอขวัญ” พี่เรย์เอ่ยเย้าปนยิ้มขันเมื่อเห็นสีหน้าแหยๆ ของหญิงสาวตอนที่นั่งลงข้างๆ เขา

“หนูก็ชอบอยู่นะคะพี่เรย์ แต่อาทิตย์นี้... ขวัญกินมาสามวันติดแล้วค่ะ!” หญิงสาวทำเสียงกระซิบกระซาบพลางชูสามนิ้วระบายความอัดอั้น “วันแรกเลี้ยงสายรหัส วันที่สองนึกอยากกินเอง ส่วนวันที่สามก็คือวันนี้นี่แหละค่ะ 555+”

ของขวัญหัวเราะร่วน ท่าทางน่ารักจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาแก้วตัวน้อยทำให้พี่เรย์อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบีบจมูกรั้นด้วยความเอ็นดู หญิงสาวหัวเราะคิกคักก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน พี่เรย์บอกว่าวันนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับเขา แต่มีแก๊งเพื่อนหมอจากโรงพยาบาลเดียวกันมาเปิดโต๊ะกินเลี้ยงกันอีกสามโต๊ะใหญ่

และในวินาทีนั้นเอง... ดวงตาคู่สวยก็ปะทะเข้ากับนัยน์ตาเรียวคมแสนเย็นชาของชายหนุ่มโต๊ะข้างๆ เข้าอย่างจัง!

คุณพระ... คนอะไรจะหล่อขนาดนี้! ของขวัญอุทานในใจจนตาโต เธอคิดว่าพี่เรย์ของเธอหล่อเหลาเอาการแล้ว แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับหล่อละมุนตาซะยิ่งกว่า เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าครามพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างลวกๆ กระดุมคอเสื้อถูกปลดออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกขาวจัดเนียนละเอียด ส่วนชายเสื้อสอดเข้าในกางเกงสแลคสีเข้มอย่างเรียบร้อย แม้จะอยู่ในร้านหมูกระทะที่ควันโขมง แต่เขากลับดูเนี้ยบกริบและดูแพงราวกับนั่งอยู่ในห้องแอร์หรูๆ ไม่มีผิด

แต่ที่สะดุดตาที่สุด... คงเป็นป้ายชื่อคล้องคอของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่เจ้าตัวยังไม่ได้ถอดออก

โรงพยาบาลเดียวกันกับพี่เมฆนี่นา... โห มีคุณหมอหล่อระดับพรีเมียมขนาดนี้อยู่ในวอร์ด ทำไมพี่ชายตัวดีไม่เห็นเคยบอกน้องสาวคนนี้เลยนะ! ของขวัญแอบคาดโทษพี่ชายตัวเองในใจ พลางแอบชำเลืองมอง ‘คุณหมอสุดหล่อสายตาเย็นชา’ คนนั้นอีกรอบด้วยความตื่นตาตื่นใจ

“เอ่อ... คือว่าขวัญอยากเรียนสถาปัตย์มากกว่าค่ะพี่เรย์ อยากเรียนตามรอยพวกเฮียๆ ด้วย”

เสียงหวานอ้อมแอ้มตอบพลันส่งยิ้มเจื่อน ทั้งที่ในความจริงแล้วเธอยังมีเหตุผลอีกมากมายนับร้อยนับพันข้อที่อยากจะบอกเขา แต่เมื่อเหลือบมองบรรยากาศรอบตัวแล้ว ของขวัญก็คิดว่ามันยังไม่ใช่เวลาและโอกาสที่เหมาะสมสักเท่าไหร่ที่จะพูดคำเหล่านั้นออกไป

“อื้ม เอาเถอะ ถ้าเรียนแล้วมีอะไรไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามพี่ได้ตลอดเลยนะ พี่ยินดีช่วยเราเสมอ...”

สถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลชวนฟัง คำพูดเอาใจใส่คล้ายพี่ชายที่แสนดีทำเอาคนฟังชะงักไป ของขวัญค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากจานหมูกระทะตรงหน้าเพื่อสบตาชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้าม

ตึกตัก... ตึกตัก...

หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวโครมครามขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เพียงแค่ดวงตาคู่สวยปะทะเข้ากับนัยน์ตาอบอุ่นคู่นั้น... นัยน์ตาคมปลาบที่มีเสน่ห์ล้ำลึก คู่ที่เธอไม่เคยลืมเลือนได้เลยสักวินาทีเดียว ไม่ว่าจะยามหลับสนิทหรือยามตื่นลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า นับตั้งแต่ ‘เหตุการณ์ครั้งนั้น’ ที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา...