جميع فصول : الفصل -الفصل 5

ร้านหมูกระทะ!!!ร่างบางก้าวเข้ามาในร้านหมูกระทะชื่อดังด้วยชุดเดรสผ้าลินินสีขาวแขนกุดยาวกรอมเท้า แมตช์กับรองเท้าสานสีน้ำตาลตามแบบฉบับสาวสายอาร์ตจากคณะสถาปัตย์ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเป็นหางม้าไว้ด้านหลังหลวมๆ ปล่อยปอยผมหน้าม้าเคลียพวงแก้มใส ดวงหน้าขาวเนียนแต่งแต้มเพียงลิปสติกโทนส้มอมชมพูและแป้งฝุ่นบางเบา ทว่ากลับขับเนินให้เธอดูสดใสราวกับเด็กสาวมัธยมปลาย ทั้งที่ในความเป็นจริง... อีกแค่สัปดาห์เดียวเธอก็จะอายุเต็มยี่สิบสองปีบริบูรณ์แล้วทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในร้าน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่นั่งหันหน้าออกมาทางหน้าร้านถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง... ‘ช่างเหมือนเหลือเกิน...’ เขาคิดในใจพลางหัวใจกระตุกวูบทางด้านของขวัญที่เพิ่งรู้ตัวว่าสถานที่นัดหมายคือร้านหมูกระทะก็แอบร่ำร้องประท้วงอยู่ในใจ ‘โธ่เอ๋ย... ไม่น่าแต่งตัวเต็มยศมาเลยยัยขวัญ!’ หญิงสาวก้มมองสภาพเดรสลินินสีขาวตัวเก่งของตัวเองปนปลงตก ก่อนจะจำใจเดินตรงไปยังโต๊ะที่พี่เรย์นั่งส่งยิ้มกว้างรออยู่ ทว่าในจังหวะที่เดินผ่านโต๊ะตัวหนึ่ง กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ คล้ายแป้งเด็กจากกายสาวที่ลอยละล่องไปปะทะจมูก ก็ทำให้ชายหนุ่มมาดเนี้ยบเจ้าของสายตาตกตะลึงเมื่อครู่ ต้

‘ธารา’ หรือ ‘นพ. ธาราธรณ์ พิทยสมบัติ’ ศัลยแพทย์หนุ่มไฟแรง เบื้องหลังของเขาคือทายาทคนโตของคุณทิพวรรณ เจ้าของอาณาจักรโรงแรมในเครือพิทยสมบัติที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศ โปรไฟล์ความรวยติดอันดับต้นๆ ของเมืองไทย ทว่ามารดาผู้ประเสริฐกลับเลี้ยงดูเขาและน้องสาวอย่าง ‘ธารีรัตน์’ ให้เป็นคนติดดินมาตั้งแต่เด็ก ท่านไม่เคยบังคับหรือกรอบเกณฑ์เรื่องทางเดินชีวิต ขอเพียงแค่เรียนให้จบและเป็นคนดีก็พอเหตุผลที่ชายหนุ่มเลือกสวมเสื้อกาวน์แทนสูทหรู ก็เพราะเขาไม่ชอบงานเอกสารหรอกระเบียบบริหารอันน่าปวดหัวเด็ดขาด หน้าที่ดูแลธุรกิจครอบครัวร่วมกับมารดาจึงตกเป็นของน้องสาวคนเก่งแทน เนื่องจากบิดาได้ถึงแก่กรรมไปตั้งแต่เขายังเป็นเด็กน้อยมือหนายกขึ้นขยับกรอบแว่นสายตาที่สวมอยู่เล็กน้อย เมื่อรถยนต์เคลื่อนมาจอดสนิทที่หน้าหอพักหญิง นัยน์ตาคมทอดมองออกไปไกลๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับ ‘กล่องกระดาษเดินได้’ ที่กำลังลอยละลิ่วตรงมา... จะพูดให้ถูกก็คือ มีใครบางคนกำลังหอบกล่องกระดาษใบเขื่องซ้อนกันสองลังพะรุงพะรังต่างหาก แต่ด้วยความที่คนถือตัวเล็กนิดเดียว กล่องบังมิดจนไม่เห็นหน้าค่าตา มีเพียงท่อนขาเพรียวภายใต้กางเกงยีนตามสไตล์เด็กอาร์ตกับรองเท้า