บทที่ 2 เพื่อนพี่ชาย

ในความทรงจำวัยเยาว์ เด็กหญิงของขวัญในวัยเจ็ดขวบมักจะวิ่งดุ๊กดิ๊กตามหลังพี่ชายทั้งสี่คนไปเล่นที่บ้านของพี่เรย์ซึ่งอยู่ติดกันเสมอ เหตุผลหลักไม่มีอะไรมาก... ก็เพราะพี่เรย์เป็นผู้ชายที่อ่อนโยนและใจดีที่สุดในโลก ไม่เหมือนพวกพี่ชายตัวแสบของเธอที่จ้องจะแกล้งให้เธอร้องไห้ขี้มูกโป่งทุกครั้งที่มีโอกาส คิดแล้วก็ชวนให้เจ็บใจน้อยๆ ที่ดันเกิดมาเป็นน้องคนเล็ก แถมยังเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในบ้าน ทว่าลึกๆ แล้วของขวัญก็รู้ดีว่าภายใต้ท่าทีชอบกลั่นแกล้งเหล่านั้น พวกพี่ๆ รักและถนอมเธอราวกับไข่ในหิน

ยิ่งพอเริ่มโตเป็นสาวสะพรั่ง เสน่ห์และความน่ารักระดับดาวคณะก็เริ่มดึงดูดให้เพื่อนๆ ของพี่ชายแวะเวียนมาขายขนมจีบและหยอกเย้าเธออยู่บ่อยครั้ง ทว่ากลับไม่มีผู้ชายหน้าไหนสามารถฝ่าด่านกักกันของ ‘แก๊งสี่อสูร’ เข้ามาได้เลยสักคน เพราะพวกพี่ๆ ทั้งหวงทั้งห่วงน้องสาวคนนี้เข้าขั้นวิกฤต เธอถึงเพิ่งมาตระหนักรู้เอาตอนโตนี่เองว่า ถึงพวกเฮียๆ จะชอบแกล้งเธอแรงแค่ไหน แต่ถ้าเป็นเรื่องปกป้องเธอจากเสือสิงกระทิงแรดข้างนอก... พวกเขาพร้อมบวกเสมอ!

ครืน... ครืน...

เสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดร้องฉุดให้ของขวัญตื่นจากภวังค์ความหลัง หญิงสาวกดรับสายทันทีเมื่อเห็นชื่อหน้าจอ

“ฮัลโหลขวัญ ตอนนี้พี่กำลังขับรถไปรับนะ เก็บของเสร็จหรือยังเรา” เสียงทุ้มคุ้นหูของ ‘พี่เมฆ’ พี่ชายคนที่สี่ดังมาตามสาย

“เอ้า อาทิตย์นี้พี่เมฆได้กลับบ้านด้วยเหรอคะ?” ปลายสายถามกลับด้วยความประหลาดใจ ปกติพี่ชายคนนี้แทบจะนับครั้งได้ในการกลับบ้าน เนื่องจากตารางเวรที่แน่นขนัด เจ้าตัวจึงมักจะซุกหัวนอนอยู่ที่หอพักแพทย์เป็นประจำ นานๆ ทีถึงจะโผล่หน้ากลับบ้านใหญ่สักครั้ง

“กลับดิ พอดีพี่จะพาเพื่อนไปพักที่บ้านด้วยสักพัก บ้านมันกำลังปรับปรุงอยู่ใกล้ๆ ที่ทำงานพอดี น่าจะขออาศัยอยู่สักเดือนนึงมั้ง” เมฆเอ่ยกรอกเสียงลงสายพลางขยับปากพะงาบๆ ส่งสัญญาณให้ ‘เพื่อนสนิท’ ที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ

“โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวขวัญขอเก็บของอีกแป๊บนึงนะ ปีหน้าขวัญจะย้ายไปอยู่หอนอกแล้ว ถือโอกาสขนของกลับทีเดียวเลยละกัน เจอกันประมาณบ่ายสามโมงนะพี่เมฆ ถ้าใกล้ถึงหน้าหอแล้วโทรบอกขวัญอีกทีนะ”

“ได้ๆ เจอกัน บาย”

เมฆกดวางสายพลางตวัดเป้าเป้ใบใหญ่ขึ้นพาดบ่า ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้คนข้างๆ “เฮ้ย ธารา เก็บของเสร็จยัง ไปกันเถอะ เดี๋ยวไอ้ขวัญมันจะรอนาน”

‘หมอธารา’ ที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง พิงหลังแกร่งเข้ากับกำแพงห้องพักแพทย์อยู่ข้างประตู ขยับตัวยืนตรงเต็มความสูง รูปร่างสูงใหญ่สมส่วนที่พอยืนเทียบกับเมฆแล้ว ยิ่งขับเน้นให้เขาดูสง่าและสูงโปร่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสองคนมีความสูงไล่เลี่ยกันในระดับนายแบบ และเป็นเพื่อนสนิทที่กอดคอเรียนแพทย์ด้วยกันมาตั้งแต่นักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้... ก็นับเป็นเวลากว่าสิบสองปีเข้าไปแล้ว

“เสร็จนานแล้ว... นั่งรอนายอยู่นั่นแหละ” ศัลยแพทย์หนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยตามสไตล์คนพูดน้อย ต่อยหนัก ก่อนจะก้าวขาวยาวๆ เดินนำล่วงหน้าไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินของหอพักแพทย์

ทว่าเมื่อเดินมาถึงหน้าตึก ชายหนุ่มวัยกลางคนในชุดสูทเรียบร้อยคนหนึ่งก็รีบก้าวเข้ามาหาธาราด้วยท่าทีนอบน้อม

“สวัสดีครับคุณธารา คุณผู้หญิงให้ผมขับรถมารับครับ” คนขับรถประจำบ้านของธารารีบเดินไปเปิดประตูรถเก๋งยุโรปคันหรูให้ ทว่าคุณหมอหนุ่มมาดเนี้ยบกลับไม่ได้มีท่าทีสนใจความสะดวกสบายนั้นเลยแม้แต่น้อย

“ฝากบอกคุณแม่ด้วยครับว่าผมจะไปขอพักอยู่บ้านเพื่อนสักระยะ ถ้าจัดการธุระเรื่องซ่อมบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้วจะกลับไปหา” ธาราเอ่ยเสียงนิ่ง พลางกระชับสายเป้ใบเบาในมือแล้วเดินตรงไปที่รถญี่ปุ่นคันกะทัดรัดของเพื่อนสนิทโดยไม่หันกลับไปมองรถหรูอีกเลย

“เฮ้ย... ไอ้คุณหมอธารา มึงรวยขนาดมีคนขับรถส่วนตัวมารับเลยเหรอวะเนี่ย!” เมฆอ้าปากค้าง แกล้งร้องทักขึ้นมาเสียงดังลั่นลานจอดรถ

“ก็เมื่อก่อนนายไม่เคยถาม แล้วทำไมฉันต้องบอก” ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยใบหน้านิ่งสนิท ก่อนจะแทรกตัวกระโดดขึ้นไปนั่งฝั่งเบาะหน้าข้างคนขับอย่างรวดเร็ว

“เออ... ไอ้มารยาทเนี้ยบเอ๊ย” เมฆบ่นอุบตอบกลับด้วยความหมั่นไส้ในความขรึมและมาดกวนนิ่งๆ ของเพื่อนสนิท แต่ก็อดขำไม่ได้ที่เห็นคุณหนูตระกูลดังยอมทิ้งรถหรูมานั่งเบียดในรถของเขา