บทที่10 คนในอดีต

คุณหมอหนุ่มเดินผ่านวอร์ดตรวจคนไข้ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า ท่าทางที่ดูผ่อนคลายและอารมณ์ดีเป็นพิเศษของเขา ทำเอาหัวหน้าพยาบาลและเหล่านักศึกษาแพทย์ต่างพากันมองหน้ากันด้วยความฉงนแกมแปลกใจ เพราะร้อยวันพันปี ชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมและเย็นชาคนนี้มักจะหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่กับเคสคนไข้เสมอ

“คุณหมอคะ อีกสองชั่วโมงมีเคสผ่าตัดใหญ่นะคะ” หัวหน้าพยาบาลเดินเข้ามาแจ้งรายละเอียดระว่างที่เขากำลังเดินออกตรวจอาการตามห้องพัก

“ครับผม... รบกวนเตรียมห้องผ่าตัดและอุปกรณ์ให้พร้อมด้วยนะครับ”

ธาราตอบรับด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก ก่อนจะปลีกตัวเดินแยกออกไปเตรียมความพร้อมของร่างกายและจิตใจ โดยในหัวของเขายังคงมีแต่ภาพใบหน้าหวานแง่งอนของสาวน้อยที่รออยู่บ้านลอยวนเวียนอยู่ตลอดเวลา

. . . . . . . . . . . . . . . .

หลายชั่วโมงต่อมา...

ธาราเดินเหนื่อยล้าออกมาจากห้องผ่าตัด ร่างสูงโปร่งชะงักกึกไปในทันทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างของใครบางคน... คนที่เขาเคยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีวันได้เฉียดกรายมาเจอหน้ากันอีกแล้ว

“สิตา...” ชายหนุ่มพึมพำชื่อนั้นออกกรามที่บดเข้าหากันแน่น หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของบาดแผลในอดีตที่เคยทำให้เขาเจ็บปวดเจียนตาย

“ธารา... สิตาคิดถึงคุณจังเลยค่ะ”

หญิงสาวในวัยสามสิบต้น ๆ ทว่ายังคงความสะสวยจัดจ้านไม่เปลี่ยนไปจากวันวาน วิ่งถลาเข้ามาสวมกอดร่างสูงเอาไว้เต็มรัก ทรวงอกอวบอิ่มภายใต้ชุดกระโปรงรัดรูปสั้นเหนือเข่าสีแดงสดบดเบียดแนบชิดกับแผ่นอกกว้าง เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นหมายจะกดจูบที่ปลายคางของเขาด้วยความเคยชินเหมือนในอดีต

หมับ!

ธารารีบรั้งข้อมือแล้วดันเรือนร่างของเธอให้ออกห่างจากตัวอย่างแรง นัยน์ตาคมกริบฉายแววกร้าว มองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกอ้างว้างและว่างเปล่า สิตาในชุดเดรสสีแดงเพลิง ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์หรูรับกับผมสั้นซอยประบ่าที่ยิ่งขับให้เธอดูเด็กกว่าวัย เขามองดูหล่อนด้วยความงุนงงและไม่เข้าใจในการปรากฏตัวครั้งนี้

“แหม... ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ จำสิตาไม่ได้เหรอ... สวยขึ้นใช่ไหมล่ะ” หญิงสาวคลี่ยิ้มหวานระรื่น พลางเอ่ยประโยคที่ทำให้ชายหนุ่มต้องขมวดคิ้วแน่น “สิตาหย่าแล้วนะคะธารา... สิตาคิดถึงคุณมาก ก็เลยเลือกที่จะกลับมาหาคุณ”

ใช่แล้ว... สิตาตั้งใจจะกลับมาหาเขา ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมไปทั้งฐานะทางสังคม หน้าตา และหน้าที่การงานอันมั่นคง พื้นฐานครอบครัวของเธอไม่ได้ร่ำรวยสุขสบายเหมือนอย่างบ้านของ ‘ของขวัญ’ ผู้เป็นญาติผู้น้อง เพราะแม่ของเธอเป็นเพียงเมียน้อย สิตาจึงไม่มีสิทธิ์มีเสียงหรือมีส่วนแบ่งใด ๆ ในกองมรดกอันมหาศาลของตระกูลนั้น

พอพ่อเลี้ยงเสียชีวิตลง เขาก็ทิ้งไว้เพียงเศษเงินให้เธอกับแม่พ้นไปวัน ๆ อยู่อย่างแร้นแค้น แม้ว่าบ้านใหญ่จะคอยหยิบยื่นเงินทองมาช่วยเหลืออยู่บ้าง แต่มันก็เทียบไม่ได้กับสิ่งที่ของขวัญได้รับ

ในสมัยที่เรียนจบใหม่ ๆ สิตาจึงพยายามเร่งรัดให้ธาราแต่งงานกับเธอ เพราะอยากให้เขาเข้ามาเป็นเสาหลักและเป็นครัวหน้าของครอบครัว คอยชุบเลี้ยงเธอและแม่ให้สุขสบาย ทว่าชายหนุ่มกลับปฏิเสธและบ่ายเบี่ยงทุกครั้ง โดยให้เหตุผลเพียงแค่ว่า ‘เขายังไม่พร้อม’

ความรักที่กินไม่ได้ทำให้สิตาตัดสินใจหันหลัง ตัดขาดความสัมพันธ์แล้วหนีไปอยู่ต่างประเทศ จนกระทั่งได้พบกับสามีชาวต่างชาติร่ำรวยและตกลงแต่งงานกันในเวลาอันรวดเร็ว ทว่าชีวิตหนูตกถังข้าวสารของเธอกลับไปไม่รอด เมื่อจับได้ว่าสามีแอบรสนิยมเบี่ยงเบนแอบไป ‘ตุ๋ย’ เด็กผู้ชายรุ่นราวคราวลูก สิตาแค้นสุดขีดจึงทำการฟ้องร้องหย่าร้าง จนได้เงินก้อนโตมาตั้งตัวหนึ่งก้อน

และเมื่อเธอได้เห็นข่าวคราวความก้าวหน้าของนายแพทย์ธาราตามหน้าหนังสือสังคมชั้นสูง ได้รู้ว่าเขาทั้งรวย ทั้งหล่อ และที่สำคัญคือ ‘ยังโสด’ แผนการทวงคืนคนรักเก่าจึงผุดขึ้นมาในสมองทันที

. . . . . . . . . . . . . . . .

ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายแววยิ้มย่องขณะนั่งฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มภายในร้านกาแฟของโรงพยาบาล

ในขณะที่ธารากำลังนั่งนิ่ง ทว่าในใจกลับว้าวุ่นกระวนกระวาย ชายหนุ่มนึกถึงใบหน้าหวานของสาวน้อยที่กำลังนอนรอเขาอยู่ที่บ้านด้วยความกังวลใจ... หากขวัญรู้ว่าญาติผู้พี่ของเธอเดินทางกลับมาแล้ว และรู้เรื่องระหว่างเขากับสิตาเต็มอก เธอจะทำหน้าอย่างไร? คิดแล้วเขาก็ยิ่งรู้สึกหนักอึ้งในอก

“สิตาครับ... ฟังผมนะ” ธาราเอ่ยขัดความเงียบ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเย็นชาจนคนฟังหน้าเสีย “ตอนนี้ผมมีคนที่ผมรักและตั้งใจจะใช้ชีวิตด้วยแล้ว เพราะฉะนั้น... เราอย่ามาเจอกันอีกเลยนะ”

“ไม่จริงอ่ะ!” สิตาเถียงกลับทันควันด้วยความไม่พอใจ “ถ้าคุณมีแฟนจริง ๆ ป่านนี้ก็ต้องมีข่าวในวงสังคมสิคะ คุณอย่ามาโกหกสิตาดีกว่า”

“แฟนผมก็คือน้องสาวของคุณ... ของขวัญ” ธาราโพล่งตอบออกไปทันทีเพื่อตัดรำคาญและหวังจะให้ปัญหาทุกอย่างมันจบลง

สิตานิ่งอึ้งไปกึ่งวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นร้านราวกับได้ฟังเรื่องตลกขบขัน “หึ ๆ... ฮ่า ๆ ๆ! นี่คุณคิดว่าเรากำลังเล่นละครหรืออยู่ในนิยายประโลมโลกอยู่หรือไงคะธารา?”

“...”

“นี่คุณต้องการจะแก้แค้นฉันใช่ไหม? ถึงได้แกล้งทำเป็นไปจีบยัยเด็กเมื่อวานซืนนั่น เพื่อประชดและหวังจะให้ฉันอกแตกตายหรอคะ!” หญิงสาวเค้นเสียงหัวเราะตาขวางเยาะหยัน ราวกับคนเสียสติที่รับความจริงไม่ได้

“มันคือเรื่องจริง... ผมรักขวัญมาก” ธาราจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตคนรักด้วยความจริงจัง “คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ย่อมได้ แต่อย่ามาพบ... หรือมายุ่งเกี่ยวกับผมอีก”

เขาตอบตัดบทด้วยความเหนื่อยหน่ายระคนรำคาญใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ แล้วสาวเท้าเดินจากไปทันที ทิ้งให้สิตานั่งกำหมัดแน่น มองตามแผ่นหลังกว้างไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและแรงอาฆาต... สายตาของผู้หญิงที่ไม่ยอมแพ้ และอยากจะเอาชนะเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการคืนมา!