บทที่ 8 อยากรับผิดชอบ

บ่ายวันนั้น บรรยากาศภายในรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นกลับเข้าสู่กรุงเทพมหานครเต็มไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงเพลงสากลคลอเบา ๆ ชวนให้อึดอัด ขวัญนั่งกุมมือตัวเองไว้แน่น สายตาเหม่อมองถนนเบื้องหน้าพลางกัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ ในที่สุดเธอก็ตกลงใจที่จะทำลายความเงียบนั้น

“พี่ธารา...เอ่อ คือว่า...เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน...” เธอเว้นจังหวะ พลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ “อย่าบอกเรื่องนี้กับพี่เมฆได้มั้ยคะ”

เอี๊ยด!

เสียงล้อรถบดเบียดกับพื้นถนนดังสนั่นเมื่อธาราหักพวงมาลัยจอดรถเข้าข้างทางอย่างกะทันหัน แรงโก่งตัวของรถทำให้ร่างของขวัญถลาไปข้างหน้าเล็กน้อย ดีที่สายเข็มขัดนิรภัยช่วยรั้งไว้ ชายหนุ่มหันหน้ามามองเธอทันที ดวงตาคู่คมฉายแววกร้าวและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ทำไมจะบอกไม่ได้? พี่ต้องการรับผิดชอบขวัญนะขวัญ... เรื่องที่เกิดขึ้น พี่ยอมรับว่าพี่ผิดเองที่หักห้ามใจตัวเองไม่ได้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จริงจัง และแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดที่เต็มอก

ขวัญหันกลับมาสบตาเขา ดวงตากลมโตสั่นระริกแต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวเกินอายุ

“พี่เมา ขวัญเมา... มันเกิดขึ้นได้ค่ะพี่ธารา มันเป็นเรื่องอุบัติเหตุทางอารมณ์ พี่ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรขวัญหรอกค่ะ ขวัญดูแลตัวเองได้”

คำพูดที่ดูไร้เยื่อใยและพร้อมจะสะบัดบ็อบใส่ของเธอ ทำเอาธาราถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ แต่เขาไม่มีวันรู้เลยว่า ภายใต้ท่าทีที่จริงจังและวาจาที่ดูเข้มแข็งนั้น หัวใจของขวัญกำลังบีบรัดจนเจ็บปวดเจียนตาย

ความจริงแล้ว... ก่อนที่เธอจะยอมตกปากรับคำมาเที่ยวต่างจังหวัดกับเขาในทริปนี้ ขวัญได้สืบหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขามาพอสมควร เธอรู้ดีว่าธารามีอดีตฝังใจอันเจ็บปวดกับญาติผู้พี่ของเธอ และนับตั้งแต่วันที่ความรักครั้งนั้นพังทลายลง ชายหนุ่มก็ปิดตายหัวใจ กลายเป็นเสือผู้หญิงที่รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน และปฏิเสธการแต่งงานกับผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิตอย่างสิ้นเชิง

ขวัญบอกตัวเองเสมอว่าเธอไม่อยากผูกมัดเขา... เธอไม่อยากใช้ความผิดพลาดในค่ำคืนเดียว หรือใช้คำว่า 'หน้าที่และความรับผิดชอบ' มาบีบบังคับให้เขาต้องแต่งงานกับเธอ ทั้ง ๆ ที่ความฝันสูงสุดในชีวิตลูกผู้หญิงของขวัญ คือการได้สวมชุดเจ้าสาวแสนสวย ยืนเคียงข้างเจ้าบ่าวที่รักเธอสุดหัวใจ... ไม่ใช่เจ้าบ่าวที่แต่งงานเพราะความจำใจหรือถูกตราหน้าว่าต้องรับผิดชอบ

แต่ใจเจ้าเอย... คงรักผู้ชายคนนี้ไปแล้วแน่นอน... ขวัญรำพึงกับตัวเองในใจด้วยความโศกเศร้า เพราะถ้าเธอไม่ได้รู้สึกรักหรือผูกพันกับเขา มีหรือที่ผู้หญิงรักนวลสงวนตัวอย่างเธอจะยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาเชยชมและตักตวงความสาวไปจนหมดสิ้นในค่ำคืนที่ผ่านมา

ธาราจ้องมองใบหน้าเนียนที่เรียบเฉยของหญิงสาว ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งคู่ขนาดย่อม ศักดิ์ศรีของผู้ชายแกร่งกล้าและอารมณ์กรุ่น ๆ จากความหงุดหงิดที่ถูกปฏิเสธความหวังดีทำให้เขาหน้ามืดบดบังความรู้สึกที่แท้จริง

“หึ... งั้นก็แล้วแต่ขวัญจะตัดสินใจแล้วกัน พี่ยังไงก็ได้อยู่แล้ว”

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาและราบเรียบอย่างน่าใจหาย ทันทีที่พูดจบ ธาราก็กระชากเกียร์และเหยียบคันเร่ง ขับรถพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงทันที รถยนต์คันหรูทะยานไปตามแรงอารมณ์อันคุกรุ่นของผู้ขับขี่ ที่เวลานี้ในอกร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอรีบหันหน้าออกไปทางหน้าต่างรถทันทีเพื่อไม่ให้เขาเห็นหยาดน้ำตาที่เริ่มรื้อขึ้นมาคลอเบ้า มือบางจิกเข้าหากันจนเล็บฝังเข้าเนื้อ ขวัญพยายามอย่างยิ่งที่จะกล้ำกลืนความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นริ้วเข้ามาในอก...

พี่ยังไงก็ได้อยู่แล้ว... คำพูดประโยคนี้ของเขามันช่างตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย

เขาไม่ได้แคร์เธอเลยสักนิด... ความสัมพันธ์เมื่อคืน สำหรับเขาแล้วมันก็คงเป็นแค่ทางผ่าน หรือแค่อารมณ์ชั่ววูบที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงคนไหนก็ได้ เขาพูดคำว่ารับผิดชอบเพียงเพราะความสุภาพบุรุษบีบบังคับ ไม่ใช่เพราะมีความรู้สึกพิเศษใด ๆ ให้กับเธอเลยแม้แต่น้อย

หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงอาบแก้มเนียนเงียบ ๆ ขวัญปล่อยให้มันไหลผ่านไปพร้อมกับสายลมยามบ่ายภายนอกรถ โดยที่ชายหนุ่มข้างกายไม่ได้หันมามอง และไม่มีวันรับรู้เลยว่าเขาได้เหยียบย่ำหัวใจดวงน้อย ๆ ดวงนี้จนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี