บทที่9 คนคิดมาก

ธารามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนตัวเล็กพลางลอบถอนหายใจ ความจริงแล้วในใจของเขาอยากจะพูดอะไรออกไปมากมาย... อยากจะบอกความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ข้างใน แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเก็บงำมันเอาไว้ เพราะรู้ดีว่าต่อให้พูดออกไปตอนนี้ ในสถานการณ์แบบนี้ เธอก็คงไม่มีวันเชื่อเขาอยู่ดี

รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทภายในอาณาเขตของตัวบ้าน ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง ร่างบางก็รีบเปิดประตูรถแล้ววิ่งถลาเข้าไปในบ้านทันที หญิงสาวหันไปไหว้ทักทาย ‘ป้าใจ’ แม่บ้านเก่าแก่ที่กำลังยืนทำความสะอาดอยู่ลนลาน ก่อนจะสาวเท้าขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองอย่างรวดเร็วราวกับกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง

เมื่อประตูห้องปิดลง ขวัญก็กระโจนเข้าหาเตียงนอนหนานุ่ม ปล่อยให้น้ำตาที่เพียรสะกดกลั้นมาตลอดทางหลั่งไหลรินออกมาพร้อมกับแรงสะอื้นไห้จนตัวโยน เธอร้องไห้โฮราวกับจะระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่มี... จนกระทั่งความอ่อนเพลียเข้าจู่โจม ดวงตากลมโตที่บวมช้ำจึงค่อย ๆ ปิดลง และจมดิ่งสู่ความหลับใหลไปในที่สุด

. . . . . . . . . . . . . . . .

ก๊อก ๆ ๆ...

“ขวัญ... ลงมากินข้าวได้แล้วค่ะ”

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับแรงเคาะประตู ธารายืนอยู่หน้าห้องด้วยความวิตกกังวลและเป็นห่วงคนข้างในจับใจ เพราะตั้งแต่เมื่อวานหลังจากกลับมา ขวัญก็เอาแต่ขังตัวเองอยู่ข้างใน ไม่ยอมลงไปข้างล่างเลย ชายหนุ่มลองบิดลูกบิดประตูเบา ๆ เมื่อพบว่ามันไม่ได้ล็อก เขาจึงค่อย ๆ ผลักประตูเดินก้าวเข้าไปข้างในอย่างถือวิสาสะ

สายตาคมกริบทอดมองร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงกว้างด้วยความรู้สึกสงสารและเอ็นดูปนเปกันไป ชายหนุ่มคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดมาตั้งแต่เมื่อวาน... จนมั่นใจแล้วว่า ‘เขาตกหลุมรักสาวน้อยคนนี้เข้าแล้วจริง ๆ’

เขารักเธอตั้งแต่แรกเห็นที่ร้านอาหารวันนั้น และยิ่งรักมากขึ้นทวีคูณเมื่อได้ชิดใกล้ ได้รู้จักตัวตน และได้ครอบครองเธอทั้งกายและใจในค่ำคืนที่ผ่านมา

ธาราทรุดตัวลงนั่งลงบนขอบเตียงข้าง ๆ คนที่กำลังหลับใหล ใบหน้าหล่อเหลาค่อย ๆ ก้มลงไปหาใบหน้าเนียนสวยที่ยังคงมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ ฝ่ามือหนาเอื้อมไปเช็ดหยาดน้ำตาที่เปียกชุ่มตามร่องแก้มให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นทำเอาคนบนเตียงสะดุ้งลืมตาตื่น และเมื่อเห็นชัด ๆ ว่าเป็นใคร ขวัญก็ลุกพรวดขึ้นมานั่งเว้นระยะห่างทันที

“พี่ธารา! เข้ามาได้ยังไงคะ...”

“พี่เคาะเรียกแล้วค่ะ... แต่ขวัญไม่ตอบ พอดีประตูก็ไม่ได้ล็อกด้วย”

เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางเอื้อมมือไปกุมมือน้อย ๆ ของหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืนตาม “ไปกินข้าวได้แล้วขวัญ เดี๋ยวพี่ต้องรีบไปทำงานเหมือนกัน”

ธารากึ่งจูงกึ่งลากสาวน้อยให้เดินตามลงมาข้างล่าง ขวัญที่ยังเบลอ ๆ อยู่เพิ่งสังเกตเห็นว่าวันนี้เขาแต่งตัวเต็มยศ ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเขียวเข้มขับผิวพรรณ คู่กับกางเกงสแลกเนื้อดีและคาดทับด้วยเข็มขัดแบรนด์หรูดูภูมิฐาน

“ป้าใจกับนายชดไปไหนคะ...” เธอเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อกวาดสายตามองไปรอบบ้านแล้วไม่พบใครเลย

“อ๋อ สองคนนั้นน่ะเหรอ... ลาขอกลับบ้านน่ะ เห็นว่าลูกสาวป่วยกะทันหัน พี่เลยให้อนุญาตให้ลาสองวัน”

ธาราแอบยกยิ้มที่มุมปากนิด ๆ เมื่อเห็นเท้าบางของหญิงสาวชะงักกึกไปทันที ขวัญตาโตแอบคิดในใจด้วยความตื่นตระหนก... ลาสองวัน? ก็แปลว่าตอนนี้เธอต้องอยู่บ้านหลังใหญ่โตนี่กับเขาแค่สองคนน่ะสิ!

“แต่เดี๋ยวพี่ต้องไปเข้าเวรผ่าตัดแล้วล่ะ กลับมาอีกทีน่าจะค่ำ ๆ เลย ขวัญอยู่คนเดียวได้ใช่ไหมคะ?” เขาหันมาถามด้วยแววตาเป็นห่วง

“ได้ค่ะ ขวัญไม่เป็นไร...” สาวน้อยงึมงำตอบ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารเช้าเงียบ ๆ โดยไม่ยอมพูดอะไรกับเขาอีกเลย

. . . . . . . . . . . . . . . .

หลังจากจัดการมื้อเช้าเรียบร้อย ขวัญก็มานั่งแกร่วอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาเพื่อฆ่าเวลา ทว่าเสียงฝีเท้าที่เดินตรงเข้ามาทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“ขวัญ... ผูกเนกไทให้พี่หน่อยสิคะ”

ธาราเดินถือเส้นเนกไทเข้ามาหาพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนคนฟังใจสั่น ขวัญมองท่าทางของเขาแล้วก็ยอมพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนตรงหน้าชายหนุ่มเพื่อผูกเนกไทให้

หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอกยามที่แขนเรียวทั้งสองข้างต้องเอื้อมโอบรอบลำคอแกร่งเพื่อจัดระเบียบผ้า นัยน์ตาคมกริบของธาราจับจ้องใบหน้าหวานที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบพลางยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

ในจังหวะที่ขวัญกำลังจะถอยห่าง... ร่างสูงก็ตลบวงแขนรวบเอวบางเข้าหาตัวจนเนื้อตัวแนบชิด ขวัญสะดุ้งเฮือกอ้าปากจะร้องประท้วงด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันได้ส่งเสียงใด ๆ ริมฝีปากหยักร้อนก็บดเบียดลงมาครอบครองริมฝีปากอิ่มทันที!

“อื้อ!...”

ธาราส่งปลายลิ้นร้ายกาจเข้าไปเกี่ยวกระวัดหยอกล้อ ตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากของสาวน้อยอย่างย่ามใจ จูบที่แสนเชี่ยวชาญและเต็มไปด้วยชั้นเชิงของเขาทำเอาคนตัวเล็กถึงกับแข้งขาอ่อนปวกเปียกจนต้องเกาะบ่าแกร่งไว้เป็นหลักยึด ฝ่ามือหนาเลื่อนลงมาบีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มภายใต้เสื้อยืดเนื้อนุ่มอย่างอ่อนโยน ทว่าหนักหน่วงเน้นย้ำจนเธอครางเครือในลำคอ

ชายหนุ่มค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า สายตาคมเชื่อมปรอยทอดมองใบหน้าหวานที่เวลานี้แดงซ่านระเรื่อราวกับมะเขือเทศสุก ธารายกยิ้มนิด ๆ อย่างผู้ชนะ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูเล็กเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“รอพี่ด้วยนะคะ... เดี๋ยวพี่จะรีบกลับมาหา”

ฟอด! เขากดจมูกโด่งสันลงบนแก้มเนียนเน้น ๆ จนเกิดเสียงดัง ก่อนจะรีบผละตัวเดินยิ้มร่าออกไปขึ้นรถคันหรูที่สตาร์ตเครื่องรออยู่ทันที

ขวัญที่เพิ่งเรียกสติกลับคืนมาได้ ยืนมองตามท้ายรถที่เคลื่อนตัวออกไปตาปรอย ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด มือบางยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงเจือรสสัมผัสของเขาอยู่อย่างขัดใจ

“คนบ้า! ตาพี่ธาราบ้าที่สุดเลย!...”

หญิงสาวตะโกนไล่หลังออกไปสุดเสียงด้วยความโมโห... ก็เขาเล่นมาจุดไฟทิ้งไว้ดื้อ ๆ แบบนี้ แล้วสะบัดก้นหนีไปทำงานหน้าตาเฉย ทิ้งให้เธออารมณ์ค้างเติ่งอยู่คนเดียวแบบนี้มันน่าเจ็บใจนัก!