บทที่ 5 ใจเต้น

เช้าวันเสาร์

ร่างบางในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีชมพูหวานก้าวเอื่อยเฉื่อยลงมาจากห้องนอนชั้นบน หญิงสาวชูแขนขึ้นบิดขี้เกียจไปมาด้วยความงัวเงีย ส่งผลให้ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าถลกรั้งขึ้นไปถึงไหนต่อไหน โชว์เรียวขาขาวเนียนละเอียดท้าทายแสงแดดยามเช้า ด้วยความเคยชินทำให้ของขวัญคิดว่าป่านนี้คงยังไม่มีใครตื่นนอน และสมองซีกที่เพิ่งตื่นก็ดันหลงลืมไปเสียสนิท... ว่าตอนนี้บ้านใหญ่มี ‘แขกหนุ่มสุดหล่อ’ ย้ายเข้ามาพำนักพักพิงชั่วคราว

ทว่า... เท้าบางกลับต้องชะงักกึกอยู่ตรงเชิงบันได เมื่อสายตาเจ้ากรรมปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงพนักโซฟาดูโทรทัศน์อยู่เงียบๆ ในมือหนามีแก้วกาแฟกรุ่นควันลอยละล่อง

ขวับ!

ศัลยแพทย์หนุ่มเงยหน้าขึ้นตามเสียงฝีเท้า ก่อนจะนิ่งอึ้งไปเมื่อได้เห็นดวงหน้าจิ้มลิ้มในชุดนอนสายเดี่ยวตัวจิ๋วที่แทบจะปกปิดเรือนร่างอรชรขาวผ่องระหงของเธอเอาไว้ไม่ได้เลย นัยน์ตาคมกริบไหววูบอย่างรุนแรง ธารารีบผุดลุกขึ้นเต็มความสูงขยับกรอบแว่นเล็กลงแล้วหมุนตัวหันหลังเดินลิ่วเข้าไปในห้องครัวทันทีโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ

ของขวัญที่เพิ่งก้มมองสภาพล่อแหลมของตัวเองได้สติ ใบหน้าเนียนร้อนผ่าวระเบิดตู้มเป็นสีแดงก่ำ หญิงสาวหมุนตัวกลับวิ่งหน้าตั้งขึ้นบันไดกลับเข้าห้องนอนไปล็อกประตู ลนลานอาบน้ำแต่งตัวใหม่ด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

ไม่ถึงยี่สิบนาทีต่อมา... ของขวัญก็ก้าวเข้ามาในห้องครัวอีกครั้งพร้อมกับเส้นผมยาวสลวยที่ยังเปียกชื้น ทว่าคราวนี้เธอเซฟตัวเองอย่างแน่นหนาด้วยกางเกงยีนขาสั้นกับเสื้อยืดตัวโคร่งที่ปิดบังร่างกายมิดชิด

“อืม... หอมจังเลย ป้าใจทำอะไรกินกะเช้านี้คะเนี่ย”

“ข้าวต้มกุ้งค่ะคุณน้อง แต่ป้าไม่ได้ทำหรอกนะคะ คุณธาราท่านเป็นคนลงมือเข้าครัวเองเลยค่ะ” ‘ป้าใจ’ แม่บ้านเก่าแก่หันมารายงานด้วยรอยยิ้มปลื้มปริ่มที่เห็นคุณหมอรูปหล่อทำอาหารเป็น “เดี๋ยวป้าขอตัวไปตลาดแป๊บนี้นะคะ พอดีของสดในตู้หมดเกลี้ยงเลย ว่าจะให้นายชดขับรถไปส่งสักหน่อย”

พูดจบแม่บ้านวัยกลางคนก็ขอตัวเดินเลี่ยงออกไปหน้าบ้านพลางตะโกนเรียกคนขับรถเสียงดังลั่น ทิ้งให้ภายในห้องครัวเหลือเพียงความเงียบและกลิ่นหอมกรุ่นของอาหาร

“โห... หอมจังเลยค่ะพี่ธารา ขวัญขอชิมหน่อยได้ไหมคะ”

สาวน้อยไม่รอคำตอบจากเจ้าของผลงาน เธอรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กตรงไปยังหม้อข้าวต้มบนเตาทำอาหาร มือเรียวคว้าทัพพีเตรียมจะตักน้ำซุปขึ้นมาเป่าชิมด้วยความหิว

ทว่ายังไม่ทันที่ทัพพีจะแตะถึงเนื้ออาหาร ฝ่ามือหนาอุ่นจัดของคนตัวโตก็เอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับออกแรงกระตุกดึงเบาๆ แต่ด้วยความที่ร่างกายของเธอและเขาขนาดต่างกันลิบลับ ร่างบางจึงเซถลาลอยละลิ่วเข้าไปปะทะแผงอกแกร่งนุ่มแน่นในอ้อมแขนของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง!

“อุ้ย!...”

ยังไม่ทันที่ของขวัญจะส่งเสียงประท้วง มือหนาก็ตลบจับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วยกร่างของเธอขึ้นลอยเหนือพื้น วางแหมะลงบนโต๊ะไอส์แลนด์สำหรับเตรียมอาหารตัวยาวอย่างง่ายดายราวกับเธอตัวเบาหวิวเหมือนนุ่น ก่อนที่ธาราจะใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างเท้าลงบนขอบโต๊ะ กักขังร่างเล็กไว้ในอาณาเขต พันธนาการเรือนกายกำยำโน้มใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติลงมาหาจนดวงตาคมกริบอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ!

ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!

หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวเป็นกลองรบ ของขวัญกลั้นหายใจจนตัวแข็งทึ่ม ใบหน้าหล่อคมที่ไร้กรอบแว่นสายตาในยามเช้าชวนให้ตาพร่าระยับ นัยน์ตาคมทอดมองลึกลงมาในดวงตากลมโตก่อนที่ริมฝีปากหยักจะคลี่ยิ้มละมุน และเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มนวลชวนให้ใจละลาย

“ขวัญไปเช็ดผมให้แห้งก่อนดีกว่าครับ... ปล่อยให้หัวเปียกแบบนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอา รู้ไหม? แล้วค่อยกลับมากินนะ”

ไม่พูดเปล่า ฝ่ามือหนายังเอื้อมมาขยี้กลุ่มผมเปียกชื้นของเธอแรงๆ ด้วยความเอ็นดูจนหัวสั่นหัวคลอน จากนั้นจึงยอมผละตัวถอยออกไปหยิบชามเพื่อเตรียมตักข้าวต้มอย่างเป็นธรรมชาติ

กิริยาอบอุ่นปนอุกอาจเมื่อครู่ทำเอาดาวคณะสถาปัตย์หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู หัวใจสั่นระรัวจนกลัวว่ามันจะกระเด็นหลุดออกมานอกอก สาวน้อยรีบกระโดดตุ้บลงจากโต๊ะเตรียมอาหาร แสร้งวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูมาผึ่งเช็ดหัวที่โซฟาห้องรับแขกเพื่อกลบเกลื่อนความอาย มือเรียวยกขึ้นกุมหน้าอกซ้ายของตัวเองไว้แน่น

ขวัญเอ๊ย... เป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมใจเต้นแรงเหมือนไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายขนาดนี้! แล้วพี่ธาราเป็นอะไร ทำไมต้องทำให้อกอีแป้นจะแตกแบบนั้นด้วยนะ! หญิงสาวคิดวนไปวนมาด้วยความสับสน ไม่เข้าใจทั้งอาการหน้าร้อนของตัวเอง และไม่เข้าใจท่าทีชวนให้คิดลึกของคุณหมอหนุ่มโต๊ะข้างๆ คนนั้นเลยสักนิด

. . . . . . . . . . . . . . . .

“พี่ธารา... เราจะออกเดินทางกันกี่โมงดีคะ ขวัญจะได้ขึ้นไปแต่งตัว”

ของขวัญเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ ขณะที่กำลังละเลียดตักข้าวต้มกุ้งรสเลิศฝีมือคุณหมอเข้าปากด้วยความเอร็ดอร่อย

“สักสิบโมงเช้าก็ได้ครับ เดี๋ยวพี่เดินไปตรวจเช็กความเรียบร้อยของรถแป๊บหนึ่ง เสร็จแล้วจะมาเรียกเรานะ”

ธาราตอบพลันส่งยิ้มบางเบา หลังจากกินส่วนของตัวเองเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มมาดเนี้ยบก็จัดการเก็บรวบรวมชามที่ทานเสร็จแล้วเข้าไปล้างในครัวอย่างสุภาพบุรุษ

เมื่อได้ยินกำหนดการ สาวน้อยก็รีบวางชามแล้ววิ่งปรู๊ดขึ้นชั้นสองไปเปลี่ยนชุดทันที หญิงสาวบรรจงเลือกเสื้อผ้าและแต่งหน้าแต่งตัวสวยงามเป็นพิเศษกว่าทุกวัน ก็นะ... นานๆ ทีจะได้ไปเที่ยวผ่อนคลาย แถมทริปนี้คู่หูร่วมเดินทางยังเป็นถึงคุณหมอศัลยแพทย์สุดหล่อระดับพรีเมียมอีกต่างหาก

ถ้าจะให้สารภาพตามตรง... ของขวัญแอบคิดว่าเธออาจจะ ‘ตกหลุมรัก’ ผู้ชายคนนี้เข้าให้แล้ว ตั้งแต่แรกพบที่สบตากันในร้านหมูกระทะวันนั้น เธอชอบในความหล่อเหลา มาดนิ่ง เงียบขรึมและดูน่าค้นหา ทว่าภายใต้ความเย็นชาเหล่านั้น... เขากลับมักจะมีรอยยิ้มละมุนและแววตาอ่อนโยนส่งมอบให้เธอเสมอ โดยที่เธอเองก็ไม่รู้เลยว่า... รอยยิ้มนั้นอาจเป็นเพราะแววตาของเธอ มันช่างซ้อนทับกับ ‘ใครบางคน’ ในอดีตของเขาเหลือเกิน