บทที่ 3

บนเนินผาสูงชันซึ่งทอดยาวจนสุดอาณาเขตพื้นที่คฤหาสน์ชาร์ลสตัน มองไกลออกไปสุดสายตา เห็นผืนน้ำสีครามและท้องฟ้ายามเย็นที่ถูกแสงสีทองอาบไล้ ตัดกับทุ่งหญ้าสูงซึ่งโบกสะบัดไปมาราวกับคลื่นสีเขียวสดยามลมทะเลโชยพัดเข้าสู่แผ่นดิน ประภาคารเก่าแก่ทาสีขาวนวลตั้งตระหง่านเป็นจุดดึงดูดสายตามองเห็นได้แต่ไกล

บันไดไม้ที่นำขึ้นไปยังกระโจมไฟด้านบนถูกปิดตายและเริ่มผุพังตามเวลา เบื้องหน้ามีชายวัยหกสิบสี่ปียืนจับมืออยู่กับหลานชายตัวน้อย ทอดสายตาออกไปยังเวิ้งทะเล จ้องมองภาพของเรือยอชต์ลำใหญ่กำลังแล่นห่างและเลือนหายไปในแสงของดวงอาทิตย์

“ถ้าผมโตเมื่อไหร่ ผมจะเป็นกัปตันเรือลำใหญ่ๆ แบบเรือลำนั้นให้ได้เลยฮะคุณปู่!” เด็กชายวัยเจ็ดขวบหันมายิ้มอย่างเริงร่า ในแววตาไร้เดียงสาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและปรารถนา

“จะเอาอย่างนั้นจริงๆ เหรอ เจค็อบ... เป็นกัปตันเรือไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะลูก...” ชายสูงวัยก้มลงสบตาเด็กน้อย “ลูกผู้ชายน่ะ ถ้าตัดสินใจแล้วต้องไม่ล้มเลิกกลางคันนะ”

“ผมแน่ใจฮะ” เขาพยักหน้า ตอบชัดถ้อยชัดคำ

“ดีมาก... ปู่เชื่อว่าซักวันเราจะต้องเป็นกัปตันเรือที่เก่งที่สุดในอังกฤษแน่ๆ...” พูดพลางหัวเราะอารมณ์ดี พร้อมกับขยี้ปลายนิ้วลงบนเรือนผมหยักศกสีดำอย่างรักใคร่เอ็นดู

“แน่นอนฮะ คุณปู่จะต้องได้เห็นผมเป็นกัปตันที่เก่งที่สุดในโลกเลย!”

เคนเน็ธ ชาร์ลสตัน ย่อตัวลงนั่งบนปลายเท้า ดวงตาซึ่งขุ่นขาวไปตามวัยจ้องมองหลานชายสุดที่รักด้วยความภาคภูมิใจ ไม่ว่าจะเป็นความเฉลียวฉลาด ช่างพาที หรือจิตใจที่เข้มแข็งทว่าแฝงไว้ด้วยความโอบอ้อมอารีของเจโคบี ล้วนเป็นสิ่งที่สืบทอดจากเขาอย่างครบถ้วน

เมื่อหวนคิดถึงอัลเบิร์ต มหาเศรษฐีเฒ่าก็ต้องถอนหายใจหนักๆ... ทำไมหนอ บุตรชายถึงไม่ได้รับอุปนิสัยใจคอไปจากเขาบ้าง...

แม้ที่ผ่านมาเคนเน็ธจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการมุ่งมั่นทำธุรกิจ แต่เขาก็มั่นใจว่าได้อบรมเลี้ยงดู ให้การศึกษาอัลเบิร์ตอย่างดีที่สุดแล้ว และมหาเศรษฐีเฒ่าก็ไม่เคยคาดหวังอะไรมากไปกว่าการที่ชายหนุ่มจะเติบโตเป็นสุภาพบุรุษที่ขยันขันแข็ง มีความรับผิดชอบ และเป็นคนที่มีคุณค่าของสังคม

หากในปีที่อัลเบิร์ตเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด เอลิซา ผู้เป็นแม่ก็เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งผิวหนัง ทำให้เคนเน็ธที่กำลังเสียใจมาก ได้แต่โทษตัวเองว่าไม่เคยสังเกตเห็นอาการเจ็บป่วยของภรรยา จึงหันไปทุ่มเทกับงานมากยิ่งขึ้นเพื่อให้ลืมความโศกเศร้า

ขณะนั้นอัลเบิร์ตเองก็เริ่มมีสังคมของตัวเองกับกลุ่มเพื่อนมหาวิทยาลัย ทำให้สองพ่อลูกต่างก็ห่างเหินกันไปจนแทบไม่เคยได้เห็นหน้า มีเพียงเงินสดที่ถูกโอนให้ใช้จ่ายในแต่ละเดือนเท่านั้นเป็นเครื่องยืนยันถึงความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง ชายหนุ่มจึงได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่างเต็มที่โดยที่เคนเน็ธไม่เคยรับรู้เลยว่าบุตรชายกลายเป็นคนเหลวแหลกแค่ไหน

ครั้งแรกที่ข่าวเสื่อมเสียของอัลเบิร์ตมาถึงหูก็คือคืนที่เขาถูกจับด้วยข้อหาเสพยาเสพติด มหาเศรษฐีเฒ่าโกรธจัด ถึงกับเอ่ยปากไล่ให้เขาออกจากบ้าน ชายหนุ่มก็ยอมอดทนทำตัวเรียบร้อยอยู่ได้พักใหญ่ ก่อนจะไปสร้างปัญหาหนี้สินกับบ่อนแข่งสุนัข[1] อีกครั้ง แม้ว่ามันจะเป็นเงินไม่กี่หมื่นปอนด์ แต่นั่นก็ทำให้เคนเน็ธเริ่มเห็นอนาคตที่น่าเป็นห่วงของตระกูลชาร์ลสตัน

จนกระทั่งในปีสุดท้ายของชีวิตนักศึกษามหาวิทยาลัย เมื่ออัลเบิร์ตได้พบรักกับนักร้องในบาร์ข้างถนนและยืนยันว่าจะแต่งงานกับเธอให้ได้ จนสองพ่อลูกมีปากเสียงกันถึงขั้นที่มหาเศรษฐีเฒ่าแทบจะตัดบุตรชายออกจากกองมรดก

หากเพราะความรักที่มีต่อทายาทเพียงคนเดียวของเขา ท้ายที่สุดเคนเน็ธจึงยอมตามใจอีกฝ่าย โดยหวังไว้ลึกๆ ว่าการปล่อยให้บุตรชายมีภรรยาและรู้จักความรับผิดชอบต่อครอบครัวของตัวเอง อาจจะทำให้อัลเบิร์ตกลายเป็นผู้ใหญ่ พร้อมจะดูแลและสืบทอดทรัพย์สมบัติของตระกูลชาร์ลสตันได้อย่างที่เขามุ่งหวัง

แต่สิบปีที่ผ่านมา... ทุกอย่างก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าเคนเน็ธคิดผิด...

ทว่าในโชคร้ายนั้นก็ยังมีโชคดีแฝงอยู่ด้วย เพราะมันทำให้เขาได้หลานชายสุดที่รักมาหนึ่งคน... ตลอดระยะเวลาสี่ปีเต็มที่เขาเลี้ยงดู เจโคบี ชาร์ลสตัน มา เด็กน้อยเปรียบเสมือนแหล่งน้ำอันชื่นฉ่ำ ช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจที่เริ่มแห้งเหี่ยวของเขาให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง และเคนเน็ธก็จะไม่ยอมปล่อยให้จิตใจที่บริสุทธิ์ของหลานชายต้องด่างพร้อยไปตามรอยเท้าของผู้เป็นพ่ออย่างเด็ดขาด

“พวกเขากำลังจะไปไหนกันเหรอฮะ คุณปู่” เจโคบีเอ่ยถามด้วยความไร้เดียงสา ดวงตาจ้องมองไปยังภาพเรือลำใหญ่ที่เส้นขอบฟ้า

“ออกผจญภัยตามหาลายแทงสมบัติใช่ไหมฮะ”

“ก็อาจจะเป็นไปได้...” เคนเน็ธตอบยิ้มๆ

“แล้วคุณปู่คิดว่าพวกเขาจะต้องสู้กับโจรสลัดบ้างไหมฮะ” เด็กชายนิ่วหน้านึกฉงน เขาเคยอ่านนิทานและดูภาพยนตร์หลายเรื่องเกี่ยวกับโจรสลัดในยุคโบราณ แม้จะรู้ว่าโจรสลัดคือบุคคลนอกกฎหมายที่มีวิถีชีวิตอยู่กับการฆ่าฟัน จี้ปล้น และอุปนิสัยของแต่ละคนล้วนดุดันเหี้ยมโหด แต่เด็กผู้ชายอย่างเจโคบีก็ยังอดที่จะจินตนาการไปถึงเรื่องราวตื่นเต้นเหล่านั้นไม่ได้

“ปู่ก็ไม่รู้หรอกนะ... คำว่าผจญภัยมันก็หมายถึงความเสี่ยงนี่นา ยิ่งเป็นการผจญภัยในมหาสมุทรด้วยแล้ว ถึงไม่เจอโจรสลัดก็ยังต้องเจอคลื่นยักษ์สูงเป็นสิบๆ เมตรกับพายุลูกใหญ่ๆ อยู่ดี... เราไม่กลัวเหรอ...”

“ผมไม่กลัวฮะ... กะ...กัปตันเรือไม่มีทางกลัวเรื่องพวกนี้หรอกฮะ...” เด็กชายไม่กล้าสบตา พวงแก้มกลายเป็นสีชมพูเพราะรู้ว่าตัวเองไม่ได้พูดความจริง เพราะลำพังแค่ได้ยินเสียงฟ้าร้อง เขายังต้องวิ่งไปซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเป็นนานสองนาน

“ฮ่ะๆๆ หลานปู่เก่งจริงๆ” เคนเน็ธอ่านปฏิกิริยาของหลานชายสุดที่รักออก “แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะลูก เรือใหญ่ๆ ไม่จมง่ายๆ เพราะคลื่นลมหรือพายุหรอก... อีกอย่าง สมัยนี้ก็ไม่มีโจรสลัดเหลืออยู่อีกแล้วล่ะ...”

“ไม่มีโจรสลัดเหลืออยู่จริงๆ เหรอฮะ คุณปู่...” ช้อนสายตามองด้วยความผิดหวัง

“ถ้าหมายถึงโจรสลัดถือดาบสู้กันอย่างในหนังน่ะ เดี๋ยวนี้คงไม่มีแล้ว เจค็อบเอ๊ย... แต่ถ้าเป็นโจรที่ใช้ปืนกลปล้นเรือยอชต์ของพวกเศรษฐีก็ยังมีอยู่บ้าง เราไม่ค่อยได้เห็นข่าวพวกนี้กันนักหรอก...” เคนเน็ธจำใจตอบตามความจริง

เด็กชายฟังแล้วก็ถอนหายใจยาว นึกภาพกลุ่มชายฉกรรจ์หนวดเครารุงรัง สวมเสื้อเชิ้ตมอซอกับกางเกงหลวมๆ ยาวแค่เข่า บ้างโพกผ้าคาดศีรษะ บ้างคาดแผ่นหนังไขว้ปิดดวงตา ในมือถือดาบโค้ง เหน็บปืนโบราณเอาไว้ข้างเอว ขณะโหนเชือก โยนตัวลงไปบนเรือศัตรูเพื่อบุกโจมตี ภาพเหล่านี้มีแต่ในภาพยนตร์เท่านั้นจริงๆ หรือ...

[1] การแข่งวิ่งสุนัขเกรย์ฮาวนด์ (Grayhound Racing) เป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมมากที่สุดเป็นอันดับสองของอังกฤษ กีฬาประเภทนี้กำเนิดขึ้นที่สนามแข่ง Belle Vue ในเมืองแมนเชสเตอร์เมื่อ ปี ค.ศ.1926 และปัจจุบันเป็นกีฬาที่มีเงินหมุนเวียนกว่าสามพันล้านปอนด์ในแต่ละปี