บทที่ 13 จูบแรกที่ตั้งใจ

เหนือฟ้าพบว่าหลังจากค่ำคืนค้างแรมท่ามกลางมรสุม และคำสารภาพริมหาดผ่านพ้นไป ว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับอาการประหลาด... อาการที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนตลอดชั่วชีวิต... 

ใบหน้าคมคายของคลื่นสมุทรก็ลอยเข้ามาเป็นสิ่งแรกยาม นั่งฟังการประชุมบริหารอันเคร่งเครียด... สมองก็เผลอนึกถึงคำพูดกวนประสาทของคลื่นสมุทรยาม ตักอาหารเข้าปากทานมื้อเที่ยง... แววตาอบอุ่นของคนคนนั้นก็ยังคงตามมาหลอกหลอน จนบางครั้งเหนือฟ้าเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองลึก ๆ ว่า ผู้ชายคนนั้นแอบย้ายสำมะโนครัวเข้ามานั่งจับจองพื้นที่ ในหัวสมองของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่

"คุณเหนือฟ้าคะ... คุณเหนือฟ้า!"

"คะ... ครับ!"

เหนือฟ้าสะดุ้งหลุดจากภวังค์ขยับตัวเลิกลัก "ดิฉันเอ่ยเรียกชื่อคุณมารอบติดต่อกันแล้วนะคะ" เลขานุการสาวมองมาด้วยสายตาจับผิด

"ช่วงนี้ดูคุณเหนือฟ้ามีเรื่องให้คิดอยู่ตลอดเวลาเลยนะคะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ"

"ไม่มีอะไรครับ..." เหนือฟ้าแสร้งกระแอมไอแก้เขิน ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านแฟ้มเอกสารตรงหน้าต่อ ทั้งที่ในความเป็นจริง... ตัวอักษรเหล่านั้นไม่ได้แล่นเข้าหัวเลยแม้แต่คำเดียว

ช่วงบ่ายแก่ ๆ ทางรีสอร์ตมีกิจกรรมพิเศษร่วมกับกลุ่มแขก นั่นคือการปลูกปะการังเทียมเพื่อฟื้นฟูระบบนิเวศชายฝั่ง เหนือฟ้ามาดูความเรียบร้อยตามหน้าที่ปกติ ทว่าวันนี้ทุกอย่างกลับผิดปกติไปอย่างสิ้นเชิงตรงที่... คลื่นสมุทรดูเงียบขรึมลงไปมาก

อีกฝ่ายไม่เดินเข้ามาแกล้ง ไม่เอ่ยปากแซว ไม่ยอมเดินตามตื๊อ ไม่ส่งข้อความไลน์มาป่วน และไม่แม้แต่จะขยับกายเข้ามาทักทายเขาเลยด้วยซ้ำ

ในชั่วโมงแรก... เหนือฟ้านึกดีใจในใจ 

‘ในที่สุด ชีวิตอันแสนสงบสุขของเขาก็กดปุ่มรีเทิร์นกลับมาเสียที’ ทว่าพอเวลาหมุนผ่านไปสองชั่วโมง... ความรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านกลับเริ่มมาเกาะกุม เข้าสู่ชั่วโมงที่สาม... ตาเริ่มสอดส่องมองหาเงาร่างสูงใหญ่นั้นโดยอัตโนมัติ และเมื่อย่างเข้าสู่ชั่วโมงที่สี่... เขายอมรับอย่างจำนนเลยว่า เขากำลัง ‘คิดถึง’ ผู้ชายคนนั้นใจจะขาด

"คุณเหนือฟ้าครับ" พนักงานแผนกกิจกรรมเดินเข้า

"ครับ... มีอะไรหรือเปล่า"

"อ๋อ พอดีคุณคลื่นสมุทรเดินทางไปส่งแขกผู้ใหญ่ที่ท่าเรือใหญ่ ฟากโน้นน่ะครับ"

เหนือฟ้าพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเผลอหลุดปากถามคำถามในใจออกไปทันควัน

"แล้ว... เขาจะเดินทางกลับมาตอนไหนงั้นเหรอครับ"

สิ้นกระแสคำถาม บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบกริบลงไปในทันที พนักงานทั้งแผนกพากันจ้องมองท่านประธานหนุ่มตาปริบ ๆ ด้วยความทึ่ง เหนือฟ้านึกอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายคาสนามทรายตรงนั้น เสียจริง ๆ ที่เผลอแสดงความกระวนกระวายใจออกไปจนหมดเปลือกก่อนจะรีบเดินจากไป ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เย็นวันเดียวกัน...

คลื่นสมุทรเดินทางกลับมาถึงรีสอร์ตพร้อมรอยยิ้มตามปกติ ทว่าแววตาคู่คมกลับดูเหนื่อยล้ากว่าทุกวัน เหนือฟ้าที่แอบยืนสังเกตการณ์อยู่เห็นอีกฝ่ายเดินผ่านโถงล็อบบี้มุ่งหน้าไปยังชายหาดด้านหลัง จึงตัดสินใจเดินตามไปห่าง ๆ โดยที่เขาเองก็ไม่เข้าใจเหตุผลการกระทำของตัวเองเหมือนกัน

คลื่นสมุทรหยุดฝีเท้าลงตรงโขดหินริมชายหาดด้านหลังรีสอร์ต ซึ่งเป็นบริเวณที่ปลอดผู้คน เงียบสงบ และมีเพียงเสียงเกลียวคลื่นคลอเคลีย

"เดินตามผมมาตั้งไกลขนาดนี้ มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าครับ"

กระแสเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักขึ้นแผ่วเบาโดยที่เจ้าตัวไม่ได้หมุนใบ หน้ากลับมามอง เหนือฟ้าชะงักฝีเท้ากึกด้วยความตกใจ

"นี่คุณ... รู้ตัวด้วยงั้นเหรอครับ"

"รู้สิครับ" คลื่นสมุทรค่อย ๆ หันกลับมา คลี่ยิ้มละมุนทว่าแฝงความอ่อนล้า "คุณเดินตามหลังผมมาตั้งแต่ก้าวขาออกจากโถงล็อบบี้แล้วนะครับเหนือฟ้า... ผมไม่ใช่คนซื่อบื้อขนาดนั้นนะ"

เหนือฟ้าหลุดเสียงหัวเราะใสออกมาแผ่วเบา รอยร้าวในใจคล้ายจะเลือนหาย ชายหนุ่มขยับก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างคนตัวสูง ทอดสายตามองดูดวงพระอาทิตย์ที่กำลังค่อย ๆ ลับขอบฟ้า สาดแสงสีส้มทองประกายสะท้อนน้ำทะเลงดงามราว กับภาพวาด

 

"วันนี้... คุณดูเงียบขรึมจังเลยนะ"

เหนือฟ้าเอ่ยเปิดประเด็น คลื่นสมุทรขยับยิ้มบางเบา ทอดสายตามองออกไปไกล 

"ก็... ผมกลัวว่าคุณจะรำคาญผมน่ะสิครับ" "ผมเคยเอ่ยปากพูดแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ" "คุณไม่ได้เอ่ยปากพูดหรอกครับ..." คลื่นสมุทรหันกลับมาสบตา ตรง ๆ แววตาไหวระริก 

"แต่ลึก ๆ แล้ว... ผมกลัว"

เหนือฟ้าหันขวับมามองทันที หัวใจวูบไหวอย่างรุนแรง เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้มีโอกาสได้ยินผู้ชาย ทะเล้น และมั่นหน้าในทุก ๆ ด้านอย่างคลื่นสมุทร... เอ่ยปากพูดคำว่า ‘กลัว’ ออกมา

คลื่นสมุทรแค่นหัวเราะแผ่วเบาในลำคอด้วยความสมเพชตัวเองเล็กน้อย 

"ผมเดินหน้าตามจีบคุณมาตั้งนานนม... แต่บางที ผมแอบไม่มั่นใจ... ไม่แน่ใจเลยสักนิดว่าลึก ๆ แล้ว คุณรู้สึกพิเศษอะไรกับผมบ้างหรือเปล่า"

ใจของเหนือฟ้ากระตุกวูบสั่นระรัวอย่างรุนแรง เพราะความจริงแล้ว... คนที่สับสนและไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ครั้งนี้ ไม่ได้มีเพียงแค่คลื่นสมุทรคนเดียวเสียหน่อย ลมทะเลพัดโชยมาอีกระลอก นำพาความเงียบงันเข้าปกคลุมคนทั้งคู่อยู่พักใหญ่ ก่อนที่เหนือฟ้าจะสูดลมหายใจเข้าลึก และตัดสินใจเอ่ยประโยคคำพูดด้วยกระแสเสียงที่แผ่วเบาที่สุดทว่าหนักแน่นที่สุดในชีวิต

"ถ้าหากว่า... ผมไม่ได้เกิดความรู้สึกพิเศษอะไรกับคุณเลยจริง ๆ ล่ะก็..." 

คลื่นสมุทรหันขวับมามองตาค้าง 

"ผมก็คง... ไม่เดินตามหลังคุณมาจนถึงที่นี่ แบบนี้หรอกครับ..."

ดวงตาคู่คมของคลื่นสมุทรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความ คาดไม่ถึง หัวใจพองโตขยายคับอก ชายหนุ่มแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลยว่า จะได้ฟังความในใจแสนน่ารักแบบนี้จากปากคนฟอร์มจัด และปากแข็งอย่างเหนือฟ้า

คนทั้งคู่ประสานสายตาสบมองกันนิ่งนาน ไม่มีคำพูดจาใด ๆ ออกมาอีก แววตาระยับคู่กลับส่งผ่านความนัยสื่อสารลึกซึ้งยิ่งกว่าคำพูด หวานๆ ทั้งหมดบนโลกนี้ คลื่นสมุทรขยับเคลื่อนกายร่างสูงใหญ่เข้ามาชิดใกล้ช้า ๆ อย่างนุ่มนวล ทอดระยะเวลาเพื่อให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสตัดสินใจ หากเหนือฟ้านึกรังเกียจหรืออยากปฏิเสธ... ก็สามารถขยับก้าวถอยหลังหนีไปได้ทันท่วงที

ทว่าเหนือฟ้า... กลับยืนนิ่งสนิทและไม่ได้ขยับร่างกายถอยหนีเลย แม้แต่มิลเดียว

เสียงคลื่นทะเลซัดสาด คลอเคลียอยู่เบื้องหลัง พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปจนหมด หลงเหลือเพียงแสงทไวไลท์สีทองละมุนตา และห้วงเวลารอบตัวที่คล้ายกับจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ เหนือฟ้าช้อนดวงตากลมโตสบมองผู้ชายตรงหน้า... ผู้ชายที่ก้าวเข้ามาปั่นป่วนวิถีชีวิตอันจืดชืด คนที่คอยสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ คนที่คอยหยิบยื่น ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ให้พึ่งพิง และคน... ที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามานั่งจับจองพื้นที่หัวใจของเขาไปจนหมดสิ้นโดย ไม่คิดขออนุญาต

"คลื่นสมุทร..." เหนือฟ้าเอ่ยเรียกเสียงแผ่วหวาน 

"ครับ... " 

"ผมคิดว่า..." เหนือฟ้ายิ้มกว้าง รอยยิ้มที่งดงาม ตราตรึงใจ และจริงใจที่สุดเท่าที่คลื่นสมุทรเคยมีโอกาสได้พบเห็นมา "คุณ... เดินหน้าตามจีบผม…สำเร็จแล้วล่ะครับ"

คลื่นสมุทรระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความเปี่ยมสุขล้นพ้น ชายหนุ่มส่ายหัวไปมาเบา ๆ ด้วยความตื้นตันใจ ราวกับไม่อยากจะเชื่อเลยว่า วันเวลาที่เขาเฝ้ารอคอยสดับรับฟังประโยคสัญญานี้จะเดินทางมาถึงรวดเร็วขนาดนี้

และในวินาทีนั้นเอง... ระยะห่างอันน้อยนิดระหว่างคนทั้งคู่ก็พลันมลายหายไปจนสิ้น เชิง หลงเหลือเพียงไออุ่นจากเนื้อหนัง กระแสความรู้สึกรักที่ตรงกันถักทอ และคำตอบรับในหัวใจที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาถ้อยคำอธิบายใด ๆ มารองรับอีกต่อไป... คลื่นสมุทรประคองกรอบหน้าหวานช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าคมลงไปมอบสัมผัสอุ่นละมุน เรียวปากหยักทาบทับลงบนกลีบปากอิ่มนุ่มนวล อ่อนโยน ทว่าหนักแน่นลึกซึ้ง เป็น ‘จูบแรก’ ที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ และคำมั่นสัญญาจากหัวใจของคนทั้งสองคน

ในค่ำคืนราตรีประดับดาวครานี้... ไม่มีพยานรับรู้ สถานะความสัมพันธ์ และไม่มีคำสัญญาใด ๆ ทว่าทั้งเหนือฟ้าและคลื่นสมุทรต่างตระหนักรู้แก่ใจดีว่า... ความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ก้าวข้ามผ่านเส้นกั้นบาง ๆ ไปสู่สถานะใหม่เรียบร้อยแล้ว 

จากคนแปลกหน้าสองคนที่บังเอิญมาพบเจอกัน... ได้แปรเปลี่ยนกลายมาเป็น ‘คนสำคัญในชีวิต’ ของกันและกัน อย่างช้าๆ 

 

ตัดภาพกลับมายังอีกมุมหนึ่งอันแสนหรูหรารีสอร์ต...

น่านน้ำ หัวหน้าแผนก Guest Experience กำลังยกมือขึ้นบีบนวดขมับพรางเปิดประตูบานใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องพักสุดหรูระดับ VIP ด้วยสภาพสีหน้าท่าทางและแววตาที่เต็มไปด้วยความ เหนื่อยหน่ายระอาใจขั้นสูงสุด

"คุณสิงหาครับ..."

"ครับผม? ว่ายังไงครับคุณน่านน้ำ"

ชายหนุ่มมาดกวน เจ้าของนัยน์ตาทรงเสน่ห์อย่าง ‘สิงหา’ ขยับคลี่ยิ้มกว้างขวางต้อนรับ พลางหย่อนตัวนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงท่าทาง สบายอารมณ์สุด ๆ

"คือผมไม่เข้าใจจริง ๆ ครับ..." น่านน้ำจัดแจงวางแฟ้มเอกสารรายงานลงบนโต๊ะกระจก เสียงดังปัง ก่อนจะตวัดสายตากลมโตจ้องมองแขก VIP ตัวแสบตรง ๆ 

 

"ผมไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมคุณถึงต้องใช้สิทธิ์แขก VIP โทรศัพท์สั่งการเรียกตัวผมให้เดินขึ้นมาพบคุณบนห้องพักส่วนตัวในเวลาดึกดื่นค่ำมืดตอนสี่ทุ่มแบบนี้ด้วยครับ"

"อ๋อ... เรื่องนั้นเองเหรอครับ" สิงหาพยักหน้ารับคำยิ้ม ๆ แววตาพราวระยับ

"เหตุผลก็ไม่มีอะไรซับซ้อนหรอกครับ... พอดีผมนอนไม่หลับน่ะ"

"..." น่านน้ำสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามท่องยุบหนอพองหนอในใจ "แล้วการที่คุณนอนไม่หลับ มันเกียวข้องอะไรกับหน้าที่การทำงานของผมไม่ทราบครับ" "ก็พอนอนไม่หลับ... ผมก็เลยเกิดอาการอยากดื่มชาร้อน ๆ ขึ้นมาน่ะสิครับ"

น่านน้ำหลับตาลงนิ่งสนิท แอบนับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้เผลอหยิบแฟ้ม เอกสารทุบหัวแขก 

"ภายในห้องพักระดับ VIP ทางรีสอร์ตของเราจัดแจงเซ็ต ชุดใบชานำเข้าเกรดพรีเมียมพร้อมกาต้มน้ำร้อนอัตโนมัติ เอาไว้ให้คุณเรียบร้อยหมดแล้วครับคุณสิงหา" "ข้อนั้นผมทราบดีครับ" 

"งั้นคุณจะเรียกผมขึ้นมาทำไมอีกครับ!"

"ก็เพราะว่า... ชาร้อนที่คุณเป็นคนชงน่ะ มันต้องอร่อยกว่าที่ผมชงดื่มเองแน่นอนอยู่แล้วครับ" 

"..." น่านน้ำอ้าปากค้าง 

"ผมขอยืนยันตรงนี้เลยนะครับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมยังไม่เคยลงมือชงชาให้คุณดื่มเลยแม้แต่ถ้วยเดียวครับคุณสิงหา" 

"ก็จริงครับ..." สิงหาฉีกยิ้มกว้างขวาง ทอสายตาเชื่อมหวานมองใบหน้าเนียน 

"แต่นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... ผมอยากให้คุณน่านน้ำเป็นคนคอยชงชาให้ผมดื่มในทุก ๆ วันยังไงล่ะครับ"

วินาทีนี้ น่านน้ำค้นพบสัจธรรมและเชื่อมั่นอย่างสนิทใจแล้วว่า... ผู้ชายที่ชื่อสิงหาคนนี้ นอกจากจะร่ำรวยล้นฟ้ามหาศาลแล้ว... ยังเป็นมนุษย์ที่กวนประสาทและตื๊อเก่งที่สุดในสามโลกอีกด้วย!

"คุณสิงหาครับ..." น่านน้ำปรับน้ำเสียงให้จริงจัง "ผมขอร้องเถอะครับ... คุณเลิกตามตื๊อ เลิกตามพัวพันในชีวิตของผมแบบนี้สักทีเถอะครับ"

สิ้นกระแสคำตัดพ้อ รอยยิ้มทะเล้นแสนกลบนใบหน้าคมคายของสิงหาก็ค่อย ๆ จางหายลงไปในทันตา... แววตาคู่คมแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจัง หนักแน่น และไร้ซึ่งกระแสคำพูดล้อเล่นหรือความเจ้าชู้กรุ้มกริ่มเหมือนอย่างเช่นทุกวันที่ผ่านมา

"ข้อนี้... ผมคงทำตามคำขอร้องของคุณไม่ได้หรอกครับน่านน้ำ" "..." น่านน้ำชะงักไปเล็กน้อย 

"ทำไมล่ะครับ" สิงหาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของคนตรงหน้า "ก็เพราะว่า... กว่าที่ผมจะออกเดินทางตามหาคุณจนเจอตัวน่ะ มันต้องใช้เวลานานแสนนานมากเลยรู้ไหมครับ"

หัวใจของน่านน้ำพลันสะดุ้งกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ อย่างควบคุมไม่อยู่

"หลังจากค่ำคืนวิเศษคืนนั้นผ่านพ้นไป..." สิงหาเอ่ยกระซิบพูดต่อ น้ำเสียงแฝงความตัดพ้อลึกซึ้ง "ผมรีบเดินทางกลับไปตามหาคุณที่เดิมทันที... ทว่าคุณกลับอันตรธานหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย" 

"..." น่านน้ำเม้มริมฝีปากแน่นเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เพราะเขารู้ดีแก่ใจว่ามันคือความจริง... ตัวเขาเลือกที่จะวิ่งหนีและหันหลังให้ความสัมพันธ์ครั้งนั้นเอง "แถมคุณยังจัดแจงบล็อกช่องทางการติดต่อสื่อสาร เบอร์โทรศัพท์ และโซเชียลมีเดียของผมทุกช่องทางราวกับจงใจจะตัดขาดกัน ไปตลอดชีวิต" 

"ก็... ก็ตอนนั้นผม..." "รู้ไหมครับว่าผมต้องเพียรพยายามสืบเสาะตามหาตัวคุณ อยู่เกือบเดือนเต็ม ๆ" สิงหาหลุดหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความเอ็นดู 

"จนลึก ๆ ผมแอบคิดไปเองแล้วนะเนี่ย... ว่าคุณน่านน้ำอาจจะเป็นสายลับระดับชาติปลอมตัวมา ขโมยหัวใจของผมแล้วชิงหนีไปหรือเปล่า"

คำเปรียบเปรยทะลึงทะเล้นอันแสนน่ารักนั้น ส่งผลให้น่านน้ำหลุดรอยยิ้มขำขันแสนสดใสออกมาโดยไม่รู้ตัว

สิงหาจ้องมองภาพรอยยิ้มพิมพ์ใจตรงหน้าตาค้าง พลางขยับจุดยิ้มละมุนลึกซึ้ง "เห็นไหมล่ะครับ..." "เห็นอะไรของคุณอีกครับ..." น่านน้ำถามอุบอิบ แก้เขิน 

"ในที่สุด... คุณน่านน้ำก็ยอมส่งยิ้มแสนงดงามออกมาให้ผมเห็นจนได้" สิงหาขยับกายเข้าไปใกล้ 

"รู้ตัวไหมครับ... เวลาที่คุณยิ้มออกมาน่ะ คุณเป็นคนที่ยิ้มสวยและมีเสน่ห์ที่สุดในโลกเลยนะครับ"

น่านน้ำหน้าร้อนผ่าว แดงซ่านรามลามไปจนถึงลำคอในพริบตา... เกิดความรู้สึกภายในใจขึ้นมาว่า... การมีผู้ชายจอมตื๊อ มาดกวน ทว่าอบอุ่นและมั่นคงอย่างสิงหา คอยมาวนเวียนและอยู่เคียงข้างกายในชีวิตแบบนี้... มันอาจจะไม่ได้เป็นเรื่องที่แย่หรือน่ารำคาญใจเลย สักนิดเดียว..