บทที่ 14 เราเป็นอะไรกัน

หลังจากวันนั้น... ที่เหนือฟ้ายอมรับคำสารภาพออกไปว่า "คุณ... ตามจีบผมสำเร็จแล้วล่ะครับ"อะไรหลาย ๆ อย่างรอบตัวก็ดูเหมือนจะแปรเปลี่ยนไป ทว่าในขณะเดียวกัน มันก็มีบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอ ราวกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปร

คลื่นสมุทรยังคงสวมบทบาทผู้ชายกวนประสาทคนเดิม ไม่มีเปลี่ยน ชายหนุ่มยังคงจัดแจงส่งแก้วกาแฟอุ่น ๆ มาให้เขาในทุกเช้า ยังคงแอบเอาขนมหวานรสโปรด มาวางแหมะไว้หน้าห้องทำงานและยังคงเดินตามหลังเขาต้อย ๆ ไปทั่วทั้งรีสอร์ต... เหมือนเดิมทุกประการ

ยกเว้นเพียงสิ่งเดียวที่เปลี่ยน... คือหัวใจของเหนือฟ้า

"เหนือฟ้าครับ... คุณกำลังแอบนั่งยิ้มหวานอยู่คนเดียวอีกแล้วนะ"

คลื่นสมุทรเอ่ยทักขึ้นมากลางปล้องในระหว่างที่การประชุม บริหารระดับสูงกำลังดำเนินอยู่ เหนือฟ้าสะดุ้งตัวโยนหันขวับไปถลึงตาใส่ทันควัน

"อะหึ่ม!" เหนือฟ้ากดเสียงต่ำทำหน้านิ่ง "คุณคลื่นสมุทรครับ... ตอนนี้คุณกำลังอยู่ในหน้าที่นำเสนอแผนงานพัฒนาต่อ หน้าบอร์ดบริหารอยู่นะครับ" 

 

"ก็จริงครับ..." คลื่นสมุทรพยักหน้ารับคำหน้าตาเฉย ก่อนจะหมุนตัวหันไปเอ่ยประโยคถัดมาต่อหน้าคณะ ผู้บริหารทั้งห้องด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

"สำหรับผมแล้ว... เรื่องของคุณเหนือฟ้า มันมีความสำคัญมากกว่าแผนงานพวกนี้ตั้งเยอะนะครับ"

สิ้นกระแสคำพูดอันแสนอุกอาจ ห้องประชุมทั้งห้องพลันเงียบกริบดิ่งลงสู่ความสงัดทันที คณะกรรมการและหัวหน้าแผนกทุกท่านพร้อมใจกันก้มหน้า มองต่ำ จ้องแผ่นกระดาษบนโต๊ะกันพัลวัน ทำเป็นหูทวนลมราวกับไม่ได้ยินประโยคบอกรักชวนขนลุกเมื่อครู่เลยสักคนเดียว

หลังจากการประชุมเสร็จสิ้นลง เหนือฟ้าจัดแจงลากแขนเสื้อเชิ้ตของคลื่นสมุทรออกมาบริเวณพื้นที่โล่งด้านนอกทันทีด้วยความฉุนเฉียว

"คุณคลื่นสมุทร! คุณพูดจาพึ่งพำแบบนั้นกลางห้องประชุมได้ยังไงกัน!" "แบบไหนงั้นเหรอครับ" 

"ก็ไอ้ประโยคชวนสยองเมื่อกี้ไงล่ะ!" คลื่นสมุทรขยับคลี่ยิ้มละมุน 

"อ๋อ... ก็ผมพูดตามความจริงนี่ครับ" 

"คุณคลื่น! คนอื่นเขาอยู่กันเต็มห้องประชุมขนาดนั้น คุณไม่คิดจะอายบ้างหรือไงครับ" 

"แล้วยังไงล่ะครับ คนอื่นจะอยู่ช่างปะไร"

เหนือฟ้าถึงกับอ้าปากค้าง พูดสิ่งใดไม่ออกไปชั่วขณะ เพราะไอ้ผู้ชายหน้าทนตรงหน้าไม่ได้มีท่าทีเดือดร้อนหรือสะทกสะท้านกับสายตาชาวโลกเลยแม้แต่นิดเดียว

"งั้น... ในเมื่อคุณเปิดประเด็นขึ้นมาแล้ว ผมขอเป็นฝ่ายเอ่ยถามคำถามคุณกลับบ้างนะครับ" คลื่นสมุทรหยุดก้าวเท้า ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า แววตาคู่คมฉายประกายความจริงจังและหนักแน่นขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"สรุปแล้วในเวลานี้... พวกเราสองคนเป็นอะไรกัน... "

เหนือฟ้าชะงักกึกไปในทันที

"ผม... ผมไม่รู้ครับ" เหนือฟ้าเอ่ยตอบตามความสัตย์จริง "ไม่รู้งั้นเหรอครับ?"

"ก็ผมไม่เคย..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะคำพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะแผ่วเบาให้กับความขลาดเขินของตัวเอง "ผมไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นกับใครมาก่อนเลยนี่ครับ"

คลื่นสมุทรจ้องมองใบหน้าหวานเงียบ ๆ ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยปากเร่งรัด หรือส่งกระแสความกดดันใด ๆ คอยยื่นเวลาให้อีกฝ่ายได้ระบายความในใจออกมาอย่างเต็มที่

"ตลอดชีวิตที่ผ่านมา... ผมไม่เคยมีใครที่ทำให้ผมต้องเผลอนั่งคิดถึงได้แทบ จะทั้งวันทั้งคืนขนาดนี้" เหนือฟ้ากระซิบพูด แผ่นอกบางกระเพื่อมไหว 

"ไม่เคยมีใคร... ที่ทำให้ผมเกิดความรู้สึกอยากเจอหน้าในทุก ๆ วัน และที่สำคัญ... ไม่เคยมีใคร ที่สามารถทำให้ผมยิ้มออกมา ได้บ่อยครั้งมากมายขนาดนี้... นอกจากคุณ"

คลื่นสมุทรขยับคลี่ยิ้มละมุนลึกซึ้ง แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความทะนุถนอมอย่างที่สุด

"งั้น... ในเมื่อคุณประธานหาคำนิยามไม่ได้ พี่จะช่วยเป็นคนตอบคำถามนี้ให้เองดีไหมครับ" "ตอบว่าอะไรล่ะครับ..."

"พวกเราสองคน... เป็นคนที่กำลังตกหลุมรักและชอบพอกันอยู่ยังไงล่ะครับ"

เหนือฟ้าหลุดเสียงหัวเราะใสออกมาทันควัน ก่อนจะส่ายหัวไปมาด้วยความระอา

"คุณนี่มันจริง ๆ เลยนะ..."

"อ้าว... หรือว่าพี่พูดสิ่งใดผิดไปงั้นเหรอครับ" คลื่นสมุทรแกล้งเลิกคิ้ว

"หรือว่า... เหนือฟ้าอยากให้พี่แปรเปลี่ยนไปใช้คำสรรพนามคำว่า ‘แฟน’ แทนดีล่ะครับ"

"คลื่น..." เหนือฟ้ากดเสียงต่ำ หน้าร้อนผ่าวราวกระดาษติดไฟ "ครับผม?"

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยครับ"

"รับทราบครับคุณแฟน" ตอบรับคำสั่งคำดุดันแล้วทว่าเรียวปากหยักหนาก็ยังคงขยับจุดยิ้มกว้างขวางล้อเลียนอยู่เหมือนเดิม ช่างน่าตีที่สุดในสามโลก

ในเวลาเดียวกัน... ณ ห้องพักสวีทวิลล่าระดับ VIP

น่านน้ำ หัวหน้าแผนก Guest Experience กำลังยืนปักหลักอยู่บริเวณหน้าบานประตูห้องพัก พร้อมกับสวมสีหน้าท่าทางระอาใจเต็มทน เหตุผลก็เพราะว่าไอ้แขก VIP ตัวแสบภายในห้องพักห้องนี้ จัดแจงส่งสายเรียกตัวเขาให้เดินขึ้นมาพบปะอีกแล้ว... และนี่ก็นับเป็นรอบที่หกของวันเข้าไปแล้วด้วยมั้ง!

ก๊อก... ก๊อก...

"บานประตูไม่ได้ล็อกครับ เข้ามาได้เลย"

น่านน้ำผลักบานประตูเปิดก้าวเท้าเข้าไปด้านใน ก่อนจะพบว่าร่างสูงใหญ่ของสิงหากำลังนั่งเอนหลังพิงโซฟาหรูอย่างสบายอารมณ์ ในอุ้งมือหนามีแก้วไวน์แดงทรงสูงถูกแกว่งไปมาเป็นจังหวะ เคียงคู่กับรอยยิ้มทรงเสน่ห์ประดับใบหน้าเหมือนเดิมก่อนหน้านี้ ก็แอ๊คท่าแบบนี้

"วันนี้... คุณสิงหามีปัญหาเดือดร้อนอะไรชวนปวดหัวอีกครับ" น่านน้ำเอ่ยถามเสียงเรียบ

"คิดถึงครับ"

"..." น่านน้ำลอบถอนหายใจยาวเหยียด "คุณใช้มุกคำว่าคิดถึงนี้พร่ำเพรื่อไปแล้วครับ" "ถึงมันจะเป็นมุกเก่า... แต่ดูเหมือนว่ามันจะยังคงได้ผลดีกับคุณเสมอนะ"

น่านน้ำกลอกตากลมโตเป็นรูปตัวคิว ก่อนจะหมุนตัวตั้งท่าจะสาวเท้าเดินกลับออกไปจากห้องพักทันควัน ทว่ากระแสเสียงทุ้มต่ำของสิงหาที่ดังไล่หลังตามมา... กลับดูแผ่วเบาและแหบพร่ากว่าปกติธรรมดา

"คุณ... ยังคงนึกโกรธเคืองเรื่องราวในอดีตของผมอยู่ฝ่ายเดียว งั้นเหรอครับ..."

ฝีเท้าของน่านน้ำพลันชะงักกึกไปในทันตา... และนี่ถือเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ได้เดินทางมาพบเจอกัน ที่รีสอร์ตแห่งนี้... ที่สิงหาไม่ได้เอ่ยประโยคคำพูดล้อเล่น ขบขันเลย

"ผม... ผมไม่ได้โกรธคุณเลยสักหน่อยครับ" น่านน้ำตอบโดยไม่หันกลับไปมอง

"งั้น... แล้วทำไมหลังจากค่ำคืนนั้น คุณถึงต้องเลือกที่จะวิ่งหนีและหายตัวไปจากชีวิตของผมล่ะ"

ประโยคคำถามขยี้ปมบาดแผลเก่า ส่งผลให้บรรยากาศภายในห้องพักตกอยู่ในความเงียบงัน อึมครึม น่านน้ำเม้มริมฝีปากแน่นเข้าหากันพรูลมหายใจยาว

"คุณ... ยังจำคืนแรกที่เราได้เจอกันได้จริง ๆ งั้นเหรอครับ" น่านน้ำเอ่ยถามเสียงแผ่ว สิงหาแค่นหัวเราะแผ่วเบา "จำได้สิครับ... อย่าว่าแต่คืนแรกเลย ต่อให้เป็นรายละเอียดของวันที่สอง วันที่สาม หรือทุก ๆ วินาทีที่มีคุณเข้ามาพัวพัน... ผมก็จดจำมันได้ขึ้นใจทั้งหมดนั่นแหละ"

พลัน... ภาพเหตุการณ์ความทรงจำในค่ำคืนนั้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน  

ณ กรุงเทพมหานคร ก็ผุดย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดของคนทั้งคู่ชัดเจนอีกครั้ง

ภายในงานอีเวนต์เปิดตัวแบรนด์เครื่องดื่มระดับพรีเมียมสุดหรูหราริมแม่น้ำเจ้าพระยา น่านน้ำไม่ได้มีความตั้งใจอยากจะเดินทางมาร่วมงานสังคม แบบนี้เลยสักนิด ทว่าเขาโดนกลุ่มเพื่อนสนิทลากตัวกึ่งบังคับให้มาเป็นเพื่อน เหตุผลเพียงเพราะว่าน่านน้ำเพิ่งจะผ่านพ้นการเลิกรากับแฟน เก่ามาหมาด ๆ เพื่อน ๆ จึงอยากให้เขาพาตัวออกมาเปิดหูเปิดตาใช้ชีวิตเสียบ้าง

ขณะที่สิงหา... ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดในฐานะเจ้าภาพผู้จัดงานใหญ่ และกำลังเกิดอาการเบื่อหน่ายเหล่านักธุรกิจและแขกเหรื่อ ที่สววมหน้ากากทางสังคมในงานเลี้ยงเต็มทน

จนกระทั่ง... สายตาคู่คมกริบเหลือบไปสะดุดเข้ากับร่างโปร่งบาง ของผู้ชายคนหนึ่ง ที่กำลังยืนประคองแก้วค็อกเทลทอดสายตามองเหม่อ ออกไปนอกหน้าต่างเพียงลำพัง...

ผู้ชายคนนั้นมีดวงตาที่งดงามละมุนตา ทว่าในแววตากลับแฝงกระแสความเศร้าสร้อยเอาไว้บางเบา และที่สำคัญคือ ดูเหมือนเจ้าตัวไม่ได้ให้ความสนใจ เลยสักนิดว่าคนรอบข้างจะเป็นใครมาจากไหน... และนั่นถือเป็นครั้งแรกในชีวิตของไฮโซหนุ่มอย่างสิงหา ที่เป็นฝ่ายยอมลดทิฐิก้าวเท้าเดินเข้าไปเอ่ยปากทักทายก่อน

"ขอโทษนะครับ... ไม่ทราบว่าผมพอจะมีเกียรติขอนั่งดื่มเป็นเพื่อนคุณ ตรงนี้ได้ไหมครับ"

น่านน้ำยังคงจดจำหยดถ้อยคำสุภาพในค่ำคืนนั้นได้เป็นอย่างดี... และแน่นอนว่าสิงหาเองก็ไม่เคยลืมเลือนมันเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

ในค่ำคืนนั้น... พวกเขาพูดคุยถูกคอแลกเปลี่ยนทัศนียภาพชีวิตกัน จนกระทั่งงานเลี้ยงเลิก พากันเดินทอดน่องรับลมเย็นริมแม่น้ำเจ้าพระยา และแบ่งปันบาดแผลในชีวิตราวกับเป็นคนที่รู้จักมักคุ้น กันมาเนิ่นนานหลายปี จนความรู้สึกดีๆที่มีให้กันพากันไปถึงห้องนอนเลยทีเดียว ด้วยยิ่งการที่น่านน้ำได้เห็น รูปร่างสูงโปร่งของสิงหา ค่อยถอดเสื้อ ซิกแพคบางๆ เริ่มขยับเข้ามาใกล้ ยิ่งทำให้ใจน่านน้ำเตลิด และเลิกใช้สมองสั่งการ ใช้เพียงร่างกายในการสื่อสาร พูดคุยซึ่งกันและกัน

จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่น่านน้ำเดินทางกลับถึงบ้านพักส่วนตัว ชายหนุ่มกลับตัดสินใจ กดปุ่มบล็อกช่องทางการติดต่อสื่อสาร และโซเชียลมีเดียของสิงหาทิ้งทุกช่องทางในทันที

เหตุผลก็เพราะว่า... ตัวเขากำลังนึกหวาดกลัว กลัวว่าคนร่ำรวยระดับมหาเศรษฐีที่มีผู้คนรายล้อมอย่างสิงหา... จะมองเห็นว่าคืนนั้นเป็นเพียงแค่เรื่องราวความสนุกสนาน ข้ามคืนชั่วครั้งชั่วคราว กลัวว่าตัวเขาเอง... จะกลายมาเป็นคนบ้าที่เผลอคิดจริงจังอยู่เพียงฝ่ายเดียว และที่นึกหวาดกลัวยิ่งกว่าสิ่งใด... คือกลัวตัวเอง จะต้องกลับไปเสียใจซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง

"ผม... ผมไม่ได้หนีหายไปเพราะนึกเกลียดชัง หรือ ไม่ชอบอะไรในตัวคุณเลยนะครับคุณสิงหา" น่านน้ำเอ่ยกระซิบกระซาบเสียงแผ่วเบา

"งั้น... แล้วเหตุผลที่แท้จริงมันคืออะไรกันแน่ล่ะครับน่านน้ำ บอกให้ผมตาสว่างทีเถอะ"

น่านน้ำสูดลมหายใจเข้าลึก หมุนตัวกลับมาสบสายตาคู่คมกริบของคนตรงหน้าตรง ๆ ก่อนจะเอ่ยปากระบายความสัตย์จริงในหัวใจออกมาเป็น ครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือน

"ก็เพราะว่า... ตัวผมเผลอเกิดความรู้สึก ‘ชอบคุณ’ เข้าให้แล้วน่ะสิครับ!"

สิ้นคำพูดของน่านน้ำ ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้าทันควัน

สิงหานิ่งอึ้งตาค้างไปในทันที ร่างกายหนาแข็งทื่อราวกับลืมวิธีการหายใจไปชั่วขณะ ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มกว้างขวางออกมาช้า ๆ อย่างมีความสุขล้นพ้นหัวใจ

"น่านน้ำ... คุณรู้ตัวไหมครับ"

"รู้อะไรของคุณครับ..."

น่านน้ำก้มหน้าหลบสายตาอุบอิบ "ว่าคุณนะน่ารักมาก"

น่านน้ำหลุดเสียงหัวเราะใสออกมาแผ่วเบาทั้งที่ขอบดวงตากลมโตเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาด้วยความตื้นตันใจ ขณะที่สิงหาเองก็รับรู้แจ้งแก่ใจในวินาทีนี้แล้วว่า... คนที่เขาเพียรพยายามออกเดินทางตามหามาตลอด ครึ่งค่อนเดือน ในเวลานี้... ได้ยอมเปิดใจต้อนรับเขาให้เข้าไปดูแลทีละเล็กทีละน้อย

และดูเหมือนว่าในค่ำคืนนี้... จะไม่ได้มีเพียงแค่คู่ของท่านประธานเหนือฟ้ากับคลื่นสมุทรเท่านั้นหรอกนะ ที่กำลังดำเนินเรื่องราวตกหลุมรักซึ่งกันและกันน่ะ เพราะในอีกฟากฝั่งหนึ่งของรีสอร์ต หัวใจอีกสองดวง... ก็กำลังทำหน้าที่ส่งเสียงเต้นโครมครามรุนแรง ไม่แพ้กันเลยสักนิดเดียว