บทที่ 12 เริ่มหวง

เหนือฟ้ากำลังเผชิญหน้ากับปัญหากวนใจที่มีว่า 'คลื่นสมุทร'

หลังจากเดินทางกลับมาจากเกาะร้างส่วนตัวเมื่อสองวันก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างในรีสอร์ตก็ดำเนินไปตามปกติ ตัวเขายังคงสวมบทบาทท่านประธาน นั่งตรวจตราเอกสาร เข้าประชุมบริหาร และเป็นที่พิงของพนักงานทุกคนเช่นเดิม ทว่าลึก ๆ แล้วกลับมีบางสิ่งบางอย่างภายในใจ ที่เปลี่ยนไป

มันเป็นความเปลี่ยนแปลงที่แม้แต่ตัวเขาเองยังนึกกลัว... ทุกครั้งที่เห็นคลื่นสมุทรส่งรอยยิ้มละมุนตาให้พนักงานคนอื่น.. สายตาของเขาจะคอยจับจ้องมองตาม ทุกครั้งที่เห็นคลื่นสมุทรยืนพูดคุยอย่างสนิทสนมกับแขกสาว สวยๆ... เขาจะคอยสังเกตการณ์อย่างนึกจับผิด และทุกครั้งที่มีใครก็ตามเข้าไปใกล้ชิดกับผู้ชายคนนั้นเกิน กว่าระยะห่างที่ควรจะเป็น... ใจของเขาจะเกิดอาการ...

หงุดหงิดงุ่นง่านขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

"คุณเหนือฟ้าคะ..." เสียงของเลขานุการสาวเอ่ยทักพลางเดินนอบน้อมเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารงบประมาณ

"คะ... ครับ?" เหนือฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบกระแอมไอปรับน้ำเสียงให้นิ่งเรียบ "มีรายงานอะไรด่วนหรือเปล่า"

"คือ... ตอนนี้คุณคลื่นสมุทรอยู่ที่บีชคลับค่ะคุณเหนือฟ้า" "แล้วยังไงครับ เขาจะอยู่ตรงไหนมันก็เรื่องของเขา" เหนือฟ้าทำเป็นพลิกหน้าเอกสารไปมา

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ เพียงแต่... ตอนนี้มีกลุ่มแขกสาว ๆ ชาวต่างชาติรุมล้อมขอถ่ายรูปคู่กับคุณคลื่นเยอะมากเลยค่ะ ท่าทางคุณคลื่นจะฮอตน่าดูเลยนะคะ"

เหนือฟ้าพยักหน้ารับคำนิ่ง ๆ พยายามฝืนตีสีหน้าเรียบเฉยไม่ใส่ใจ

"ก็ดีครับ... ถือเป็นการสร้างมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับแขก"

"ค่ะ... งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ"

เลขานุการสาวยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัยก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป ทิ้งให้ท่านประธานหนุ่มนั่งจ้องมองแผ่นกระดาษเอกสารในมือนิ่งค้าง... โดยที่ไม่ได้ไล่อ่านตัวอักษรบนนั้นเลยแม้แต่บรรทัดเดียว เป็นเวลาครึ่งชั่วโมงเต็ม

ครึ่งชั่วโมงต่อมา...

ร่างโปร่งบางในชุดสูทสากลพาสเทลกำลังก้าวเท้าเดินตรวจตราความเรียบร้อยอยู่แถว ๆ บีชคลับริมชายหาด แน่นอนว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะมาเดินตามหาใครบางคน ไม่ได้อยากรู้เลยสักนิดว่าใครกำลังทำอะไรอยู่ และไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าคลื่นสมุทรจะอยู่ตรงพิกัดไหน ... จริง ๆ นะ

"เฮ้! คลื่น!"

เสียงหัวใจสำคัญอันแสนสดใสของหญิงสาวต่างชาติดังแว่วขึ้นมาตามลม เหนือฟ้าหมุนขวับหันมองตามสัญชาตญาณในทันที ก่อนจะได้พบเห็นภาพของหญิงสาวเรือนร่างเซ็กซี่คนหนึ่ง กำลังยืนพูดคุยกระหนุงกระหนิงอยู่กับคลื่นสมุทรอย่างใกล้ชิด คนทั้งคู่พากันหัวเราะร่า ดูสนุกสนาน ดูสนิทสนม และดู... เข้ากันได้ดีจนเกินความจำเป็น

เหนือฟ้ารู้สึกตึงแน่นและหน่วงปรวนแปรภายในอกขึ้นมาอย่างประหลาดล้ำ

"คุณเหนือฟ้าครับ!" หัวหน้าแผนกอาหารและเครื่องดื่มเดินเข้ามาทัก "เมนูค็อกเทลตัวใหม่ที่ผมให้บาร์เทนเดอร์ทดลองขึ้นมา—" "ผ่านครับ" เหนือฟ้าตอบสวนคำนิ่ง ๆ

"เอ๊ะ? แต่คุณเหนือฟ้ายังไม่ได้ดูหน้าตาหรือชิมรสชาติเลยนะครับ" "ไม่เป็นไรครับ ผมเชื่อมั่นในฝีมือ"

"..."

หัวหน้าแผนกยืนทำหน้าเอ๋ออึกอักด้วยความงุนงง เพราะร้อยวันพันปีผู้บริหารคนนี้จะคอยเคี่ยวเข็ญและตรวจตราทุกรายละเอียดจนยิบย่อยที่สุด

ทว่าในเวลานี้ สายตาของเหนือฟ้ากลับจับจ้องตรงไปยังชายหาดเบื้องหน้าอีกครั้ง หญิงสาวต่างชาติคนนั้นหลุดหัวเราะร่าเริง ก่อนจะเอื้อมมือเรียวไปแตะลาดไหล่หนาของคลื่นสมุทรเบา ๆ คลื่นสมุทรขยับคลี่ยิ้มตอบรับกลับไปตามมารยาทอันดีงาม ทว่าสำหรับคนมองอย่างเหนือฟ้าแล้ว... มันช่างเป็นภาพที่ชวนให้หงุดหงิดลูกตาอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น

"คุณเหนือฟ้าครับ"

เสียงทุ้มต่ำอันแสนคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง ส่งผลให้เหนือฟ้าต้องรีบหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า คลื่นสมุทรมายืนซ้อนหลังอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับเด่นหราบนใบหน้าคม

"มาเดินทำอะไรอยู่ตรงนี้งั้นเหรอครับ" "ผมมาเดินตรวจงานตามปกติครับ"

"เหรอครับ..." คลื่นสมุทรขยับก้าวเข้าไปหาพรางแกล้งเอียงคอถาม "แต่เมื่อกี้... ผมนึกว่าคุณกำลังยืนแอบมองผมอยู่เสียอีกนะครับ" "ผมไม่ได้มองคุณเลยสักนิด" "คุณยืนจ้องผมตาไม่กระพริบมาตั้งห้านาทีเต็มแล้วนะครับเหนือฟ้า"

"ผมไม่ได้—"

"เจ็ดนาทีต่างหากล่ะครับ... ผมคอยนั่งนับสถิติมองคุณอยู่ตลอดเลยนะ"

"..."

เหนือฟ้าหน้าร้อนผ่าว นึกอยากจะก้าวเท้าเดินหนีไปจากสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้ ทว่ากลับไม่ทันการ เพราะคลื่นสมุทรหลุดหัวเราะหึในลำคอขึ้นมาเสียก่อน พร้อมกับยิงประโยคคำถามตรงไปตรงมาทลายกำแพงว่า

"คุณ... กำลังหึงผมอยู่หรือเปล่า"

"..." "..."

เกิดความเงียบเข้าเกาะกุมคนทั้งคู่ไปในทันที เหนือฟ้าตกใจช็อกจนตาค้าง ขณะที่คลื่นสมุทรเองก็แอบช็อกไปเล็กน้อยเหมือนกัน เพราะตัวเขาเองก็เผลอหลุดปากเอ่ยถามออกไปตรง ๆ อย่างลืมตัว

"เปล่าสักหน่อย!" เหนือฟ้าชิงสวนคำตอบทันควัน น้ำเสียงลนลานและรวดเร็วเกินไปจนดูไม่มีความน่าเชื่อถือ เลยสักนิด

"ครับ ๆ" คลื่นสมุทรพยักหน้ารับคำยิ้ม ๆ ทว่าเรียวปากหยักกลับขยับคลี่ยิ้มกว้างขวางมากขึ้นเรื่อย ๆ "ผมไม่ได้หึง"

"ครับผม เชื่อแล้วครับ" "และผมก็ไม่มีเหตุผลความจำเป็นอะไรที่จะ เกิดความรู้สึกหึงหวงคุณด้วย"

"ครับ ๆ ทราบแล้วครับ" "กรุณาหยุดส่งรอยยิ้มล้อเลียนแบบนั้นใส่ผมเดี๋ยวนี้นะ" "ข้อนี้คงจะทำตามสั่งไม่ได้หรอกครับ"

เย็นวันนั้น... ทางรีสอร์ตมีการจัดงาน Cocktail Sunset Party ต้อนรับเหล่าแขกที่พักในรีสอทร์ บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความครึกครื้น แขกเหรื่อมากมายมาร่วมงาน รวมถึงหญิงสาวชาวต่างชาติ คนเมื่อกลางวันคนนั้นด้วย ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะชื่นชอบคลื่นสมุทรเป็นพิเศษ

เหนือฟ้ายืนประคองแก้วไวน์พูดคุยเจรจาธุรกิจอยู่กับนักลงทุนกลุ่มหนึ่ง ทว่าสายตาเจ้ากรรมกลับคอยลอบมองสะบัดไปยังอีกฝั่งของ งานอยู่เป็นระยะ และทุก ๆ ครั้งที่มองไป... เขาก็จะต้องพบเจอกับภาพบาดตาภาพเดิม คือคลื่นสมุทรกำลังยืนสนทนาหัวเราะร่าเริงอยู่กับผู้หญิงคนนั้น

"คุณเหนือฟ้าครับ... คุณเหนือฟ้า!" นักลงทุนวัยกลางคนเอ่ยเรียกเสียงดังขึ้น "คุณโอเคหรือเปล่าครับ"

"ครับ? มีอะไรหรือเปล่าครับคุณภาคภูมิ"

"คือ... ผมเห็นคุณกำลังออกแรงบีบก้านแก้วไวน์ในมือแน่นมาก เลยครับ ท่าทางเครียด ๆ นะครับเนี่ย"

เหนือฟ้าก้มลงมองตามคำทักทาย ก่อนจะพบว่ามือของตัวเองกำลังออกแรงบีบก้านแก้วแก้วไวน์ จนแทบจะแตกละเอียดคามือ ชายหนุ่มรีบคลายแรงบีบออกพลางส่งรอยยิ้มเจื่อน ๆ กลบเกลื่อนความนัยน์

หลังจากงานเลี้ยงเลิกราลง เหนือฟ้าพาเนื้อตัวเดินเลี่ยงมารับลมทะเลเย็น ๆ ตรงบริเวณชายหาดเงียบสงบด้านนอก พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อควบคุมสงบสติอารมณ์อันฟุ้งซ่าน ทว่าเขาก็ยังคงไม่เข้าใจความรู้สึกแปรปรวนของตัวเองอยู่ดี จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ย่ำบนผืนทรายดังตามหลังมา

 

"แอบหนีมาหลบมุมมืด ๆ คนเดียวอีกแล้วนะครับคุณเหนือฟ้า"

คลื่นสมุทร แน่นอน... ผู้ชายคนเดิมไม่มีเปลี่ยน

คนทั้งคู่ยืนเคียงข้างกันท่ามกลางเสียงเกลียวคลื่นซัดสาดและ กระแสแสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องลงมากระทบผืนน้ำ

"ผู้หญิงต่างชาติคนเมื่อกลางวันคนนั้น... เธอสวยและดูดีมากเลยนะครับ" เหนือฟ้าเอ่ยพูดเปรยขึ้นมาลอย ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงกระแสความประชดประชันประหลาด ๆ คลื่นสมุทรเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความฉงน ก่อนจะจุดยิ้มละมุน "ผู้หญิงคนไหนงั้นเหรอครับ"

"ก็ผู้หญิงคนที่ยืนคุย ยืนหัวเราะกับคุณอยู่แทบจะทั้งวันคนนั้นไงครับ"

"อ๋อ... เธอคนนั้นน่ะเหรอครับ" คลื่นสมุทรหลุดหัวเราะลั่น "เธอแต่งงานมีครอบครัวเรียบร้อยแล้วครับคุณเหนือฟ้า"

เหนือฟ้าชะงักกึก หมุนตัวมามองตาค้าง

"หือ? อะไรนะครับ" "เธอเดินทางมาพักผ่อนกับสามีของเธอน่ะครับ แขกผู้ชายฝรั่งร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าบาร์ตลอดในงาน คนนั้นนั่นไงครับ" "..."

เหนือฟ้าเงียบกริบสนิทไปในทันที ใบหน้าหวานแดงซ่านลามไปจนถึงใบหูด้วยความอับอาย

ขณะที่คลื่นสมุทรขยับระเบิดเสียงหัวเราะขำขันหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงกับต้องยกมือกุมท้องตัวเองเอาไว้

"ฮ่า ๆๆ เห็นไหมล่ะครับ... สรุปว่าคุณหึงจริง ๆ ด้วยสินะครับเนี่ย"

"ผมบอกว่าผมไม่ได้หึงไง!"

"ครับ ๆ เชื่อแล้วครับฮ่า ๆ"

"คลื่น..." เหนือฟ้ากดเสียงต่ำ ดุฟ่อ "หยุดหัวเราะเยาะผมเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"ขอโทษครับ ๆ แต่มันหยุดขำไม่ได้จริง ๆ นี่ครับ"

เหนือฟ้าสะบัดหน้าหนีด้วยความขัดเขินขีดสุด จัดแจงหมุนตัวตั้งท่าจะสาวเท้าเดินหนีกลับห้องพัก ทว่าฝ่ามือหนาของคลื่นสมุทรกลับเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือ เอาไว้แผ่วเบา ชายหนุ่มไม่ได้ออกแรงรั้งหรือขืนบังคับ... เขาเพียงแค่แผ่วแตะสัมผัสเอาไว้เพื่อให้คนหน้าหยุดรับฟัง

"คุณเหนือฟ้าครับ..."

กระแสเสียงทุ้มต่ำที่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังและหนักแน่น ส่งผลให้เหนือฟ้าจำต้องหยุดชะงักและยอมหมุนใบหน้าหวานกลับมาสบตาอีกครั้ง

"มีอะไรอีกครับ..." คลื่นสมุทรจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่สวยสะท้อนแสงจันทร์ ก่อนจะเอ่ยพูดย้ำช้า ๆ ชัดเจนหนักแน่นในทุกหยดคำพูด

"ตั้งแต่ในวินาทีแรกที่ผมได้เจอคุณ... สายตาและหัวใจของผม... ก็มองเห็นและล็อกเป้าหมายอยู่แค่คุณเหนือฟ้าเพียงคนเดียว มาโดยตลอดเลยนะ"

ใจของเหนือฟ้าแทบจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ... เสียงเกลียวคลื่นทะเลซัดสาดรอบกายยังคงดังระงม สายลมทะเลยังคงพัดโชยผ่าน ทว่าในเวลานี้เขากลับไม่ได้ยินเสียงสิ่งใด บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว... นอกเสียจากกระแสประโยคอันแสนลึกซึ้งของผู้ชายตรงหน้า

และนี่ถือเป็นครั้งแรกในชีวิต... ที่เหนือฟ้าจำเป็นต้องยอมรับความจริง กับหัวใจของตัวเองอย่างจำนนว่า

ตัวเขาไม่ได้เพียงแค่รู้สึกชอบเวลาที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับคลื่นสมุทร... ไม่ได้เพียงแค่รู้สึกสบายใจและปลอดภัยเวลาที่มีอีกฝ่าย คอยเคียงข้าง... และไม่ได้เพียงแค่เกิดความรู้สึกคิดถึงจนวุ่นวายใจในยามที่ไม่พบเจอหน้า...

ทว่าในเวลานี้... ตัวเขากำลังก้าวตกลงไปในกลางมรสุมหัวใจ ตกหลุมรักผู้ชายที่ชื่อคลื่นสมุทรเข้าให้จริง ๆ เสียแล้ว