บทที่ 6

“เจ้าจะลงเขา?” หรงอวี๋คุนเลิกคิ้วมองบุตรชาย

“จะแต่งนางเป็นฮูหยินอย่างน้อยก็ต้องไปพบสักครา ชื่อเสียงและข่าวลือบางครั้งก็มิใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง”

แม้ไม่ใคร่จะลงเขาบ่อยนักแต่หรงเสียงก็ไม่ใช่ไม่เคยได้ยินเรื่องของอิ่นเฉียน ลือกันว่านางงดงามราวโฉมสะคราญตะวันออก เฉลียวฉลาดกว่าสตรีใดในใต้หล้า แกร่งกล้าอาจหาญราวบุรุษอกสามศอก ทว่าที่ได้ยินมาล้วนเป็นเรื่องดีทั้งสิ้น...

เห็นบุตรชายกับคนสนิทเดินออกไปหรงอวี๋คุนได้แต่ถอนหายใจ ราชโองการนี้ไม่รับไม่ได้เพราะตระกูลหรงติดค้างฮ่องเต้เรื่องหนึ่ง เขารับปากว่าไม่ว่าฮ่องเต้จะทรงประสงค์สิ่งใดเขาล้วนตอบตกลง

นึกถึงปีนั้นฮูหยินของตนคลอดยากและเสียเลือดมาก ในท้องพระคลังมีสมุนไพรหายากที่เขาไม่อาจหาได้ในเวลาอันสั้น เขาบากหน้าเข้าวังจนได้มา ทั้งนี้ก็เพราะความช่วยเหลือขององค์รัชทายาทซึ่งตอนนี้เป็นถึงฮ่องเต้

วันนี้ฮูหยินของเขารอดมาได้ บุตรชายคนเล็กเองก็เติบโต แต่บุตรคนที่สามของเขากลับต้องแต่งงานกับสตรีที่ไม่รู้จัก...

“ได้ยินมาว่านางเป็นผู้นำตระกูลอิ่นมิใช่หรือ เหตุใดฝ่าบาทจึงมีราชโองการเช่นนี้” หรงฮูหยินเดินมาหยุดข้างกายผู้เป็นสามี

หรงอวี๋คุนถอนหายใจ “อิ่นเฉียน สตรีเก่งกาจความคิดลึกล้ำ เกรงว่าฝ่าบาทคงไม่อาจควบคุมนาง ดังนั้นจึงจำต้องส่งนางออกให้ห่างจากวงการค้าและราชสำนัก”

“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

“หมายความว่านางเก่งกาจเกินไป กระทั่งวันข้างหน้าอาจเป็นภัยคุกคามราชสำนัก คิดดูว่าหากนางแต่งเข้าตระกูลใดตระกูลหนึ่งในหกตระกูล เรื่องที่ฝ่าบาททรงอยากลดอิทธิพลคหบดีหกตระกูลก็คงยากแล้ว”

“สตรีเพียงนางเดียวถึงขนาดสามารถคุกคามราชสำนักได้จริงหรือ”

หรงอวี๋คุนยิ้มที่มุมปาก “ข้าเคยพบนางคราหนึ่ง แม้เห็นเพียงไกลๆ แต่กลับรับรู้ได้ถึงความเยือกเย็นยากคาดเดา ตอนนั้นนางก็แค่เด็กสาววัยสิบหกปี แต่นางกลับทำให้ผู้อื่นเกรงขามเพียงแค่มองอยู่ห่างๆ ...สตรีที่แม้แต่ฮ่องเต้เองก็ไม่อาจชี้พระหัตถ์ออกคำสั่ง”

“ไม่อาจชี้พระหัตถ์? แล้วเหตุใดเรื่องนี้นางยินยอม ได้ยินว่าทรงอยากรับนางเป็นสนมมิใช่หรือ”

หรงอวี๋คุนหันมามองฮูหยินของตน “เจ้าว่าหากนางยอมแต่งกับเจ้าสามแต่ไม่ยอมเป็นสนมเอก ฝ่าบาทจะทรงกริ้วเพียงใด”

หรงฮูหยินเลิกคิ้วอ้าปากค้าง “นางไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือจึงกล้าทำให้ฝ่าบาททรงกริ้ว”

“ข้าจึงได้บอกว่านางแตกต่างจากสตรีทั่วไป ก็ได้แต่หวังว่านางกับเจ้าสามจะเข้ากันได้ หวังว่าการแต่งงานครั้งนี้จะไม่เลวร้ายนัก”

...หาไม่เขาคงรู้สึกผิดต่อบุตรชายยิ่งนัก

ศาลาหลบแดดหลบฝนนอกกำแพงเมืองจี๋หลิน สตรีในชุดสีเขียวเข้มกำลังยืนมองไปยังกลุ่มรถม้าที่จอดรออยู่ไม่ไกลจากถนนเส้นหลัก ขบวนแรงงานทาสที่ต้องโทษกำลังจะผ่านมาในไม่ช้า

ในรถม้าหรูหราคืออิ่นอวิ๋นฉี สตรีชุดเขียวก็คืออิ่นเฉียน

“สตรีสองคนในขบวนทาส คนหนึ่งคืออดีตอี๋เหนียงของอิ่นหนาน อีกหนึ่งคือคุณหนูอิ่นคนที่หกขอรับ ปีที่นางก้าวขึ้นเป็นผู้นำมีข่าวว่าทั้งสองสิ้นใจหลังวางยาพิษอิ่นหนาน ยาพิษนั่นทำให้คุณชายอิ่นอวิ๋นฉีพิการจนเดินไม่ได้ เขาอยู่บนรถม้าคันนั้น”

อวี่เซิงรายงานทุกอย่างที่เขาสืบมาก่อนหน้านี้ให้ผู้เป็นนายฟัง

“ปีนั้นนางเองก็ถูกพิษ แต่หลังจากหายดีก็เข้าควบคุมท่าเรือและกิจการทั้งหมดของตระกูลอิ่น”

“หายดี?” หรงเสียงมองสตรีชุดเขียวที่มีผ้าคลุมไหล่สีเดียวกับชุด “อากาศร้อนถึงเพียงนี้แต่นางกลับพาดผ้าคลุมไหล่ออกมา เห็นชัดว่าเกรงว่าร่างกายจะโดนลมเย็น แพรพรรณให้ความอบอุ่นที่นางสวมใส่ไม่ใช่เพียงเพื่อโอ้อวดความมั่งคั่ง หาไม่เครื่องประดับคงมากชิ้นกว่านี้”

อวี่เซิงมองสตรีผู้นั้นก็เห็นเป็นจริง แม้แต่ต่างหูสตรีผู้นี้ก็คร้านจะใส่ เครื่องประดับบนร่างของนางมีเพียงปิ่นเรียบๆ ไม่โดดเด่นเพียงชิ้นเดียว “หรือนายท่านคิดว่าร่างกายของนาง...”

เสียงร้องไห้ดังขึ้นเมื่อขบวนทาสผ่านรถม้าหรูหรา อวี่เซิงรีบกล่าว “ดูเหมือนอี๋เหนียงและคุณหนูอิ่นผู้นั้นจะยังไม่รู้ว่าคุณชายอิ่นอวิ๋นฉียังมีชีวิตอยู่ พวกนางถูกกักขังเพื่อใช้งานหลังจวนตลอดมา เขาเองก็รู้สึกผิดเกินกว่าจะออกหน้าขอร้อง ทั้งยังไม่กล้าไปพบมารดากับพี่สาว”