บทที่ 7

หรงเสียงจ้องเขม็งไปยังสตรีชุดเขียวที่อยู่ๆ ก็เดินลงเนินตรงไปยังรถม้า เขาหันไปบอกคนของตนให้ไปสืบเรื่องการวางยาพิษ เป็นพิษชนิดใดและผู้ใดโดนพิษบ้าง จากนั้นกระโดดขึ้นไปบนหลังม้าควบตามรถม้าของอิ่นเฉียนไป

ชายหนุ่มตามอิ่นเฉียนมาจนถึงกำแพงเมืองจี๋หลิน อยู่ๆ รถม้าคันหนึ่งก็วิ่งมาขวางรถม้าของตระกูลอิ่น คนบังคับม้าดึงบังเหียนหลบกะทันหันทำให้รถม้าวิ่งตกลงไปยังข้างถนน เสียงหวีดร้องดังขึ้นจากรถม้าทั้งสองคัน เพราะต่างฝ่ายต่างก็หลบไปคนละทาง

ชายหนุ่มหยุดมองอยู่ห่างๆ หลังจากเห็นแล้วว่าคนน่าจะไม่เป็นอะไร เห็นชัดจากคนที่อยู่ด้านในค่อยๆ เดินลงจากรถม้าหลังได้สติ

“เป็นรถม้าจวนใดกันกันเหตุใดทะเล่อทะล่าไม่ระวังเลย!” หวังซวี่ตะโกนออกมาทันทีที่ลงจากรถม้า เบื้องหลังยังมีน้องสาวตามลงมาติดๆ

อิ่นเฉียนหันไปมองสองพี่น้องด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่กล่าวคำ

“ข้าก็นึกว่าผู้ใด” หวังเซียนแค่นยิ้ม “ที่แท้ก็แม่นางอิ่นผู้โด่งดังนี่เอง”

หญิงสาวยังคงมีท่าทีเยือกเย็นจนหรงเสียงรู้สึกสนใจ เขาลงจากหลังม้าพร้อมผูกม้าหลบหลังต้นหลิวข้างทาง มุมโค้งถนนทำให้หากไม่หันมามองก็สังเกตเห็นได้ยาก

บทสนทนาระหว่างหญิงสาวตระกูลอิ่นและสองพี่น้องตระกูลหวัง ทำให้เขาตัดสินใจที่จะแอบฟังเงียบๆ ทั้งที่รู้ว่าเสียมารยาท

แรกพบเขารู้สึกว่าอิ่นเฉียนผู้นี้ดูคล้ายสตรีที่มีเรื่องในใจมากมาย นางสุขุมและเยือกเย็นจนเกินไป ไม่คล้ายหญิงสาววัยยี่สิบซึ่งอยู่ในวัยเดียวกัน แม้จะกล่าวว่านางต้องรับภาระดูแลกิจการตระกูลอิ่น แต่ในวัยสิบสี่ที่ยังไม่ปักปิ่น จะอย่างไรก็ยังเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่ออยู่ดี

“รีบร้อนกลับเข้าเมืองเช่นนี้คงมิใช่รีบไปเตรียมสินเดิมกระมัง ข่าวสมรสพระราชทานโด่งดังไปทั่วเช่นกันกับชื่อเสียงของท่านที่ทำให้บุรุษมากมายล้วนสนอกสนใจ สตรีเช่นท่านช่างหาได้ยากยิ่ง” หวังเซียนกล่าวแฝงนัย

เสี่ยวฉิงสาวใช้ของอิ่นเฉียนมีท่าทีเดือดดาล ทั้งที่ผู้เป็นนายยังคงนิ่งเฉย

“ทำไม ข้าพูดความจริงเท่านั้น หรือท่านไม่รู้ว่าคนทั้งเมืองหลวงล้วนกล่าวว่าแม่นางอิ่นช่างมีความสามารถในการยั่วยวนบุรุษ คราแรกก็พี่รองของข้า ต่อมาก็ฮ่องเต้ ครั้งนี้ยังสามารถคว้าคุณชายสามหอโอสถมาครอบครอง ช่างน่านับถือนัก”

“น้องเก้า เจ้าอย่าเสียมารยาทสิ แม้เป็นเรื่องจริงก็มิใช่จะสามารถพูดออกมาเช่นนี้ได้” หวังซวี่กล่าวยิ้มๆ

อิ่นเฉียนลูบมือสาวใช้เบาๆ พร้อมหัวเราะออกมาเสียงเบา

“มีเรื่องใดน่าขัน” หวังเซียนเห็นอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาใดๆ กับคำพูดของนาง ที่สำคัญยังหัวเราะออกมาจึงสงสัยกึ่งเดือดดาลอยู่บ้าง

“หรือแม่นางอิ่นคิดว่าข้าสองพี่น้องกล่าวคำเท็จ” หวังซวี่ยังคงมีรอยยิ้ม

อิ่นเฉียนมองไปยังรถม้าจากนั้นละสายตาไปมองคนขับรถม้าทั้งสองที่เดินไปขอความช่วยเหลือที่ประตูเมือง ทั้งนี้ก็เพราะรถม้าติดหล่มลึกจำต้องใช้แรงคนช่วยเข็นขึ้นมา

“ข้าก็นึกว่าเป็นผู้ใด นึกอยู่ตั้งนานที่แท้ก็รถม้าตระกูลหวังนี่เอง” อิ่นเฉียนกล่าวเสียงเรียบแต่ทำให้สองพี่น้องหน้าตึง

“เจ้า!”

หญิงสาวหันไปมองหวังเซียน “คุณหนูหวัง คุณชายหวัง ตระกูลหวังไม่เคยอบรมสั่งสอนทายาทรุ่นหลังเกี่ยวกับลำดับความสำคัญของตระกูลคหบดีหรือ”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร! อิ่นเฉียนเจ้าพูดออกมาให้ชัดเจนนะ กล้าเอ่ยถึงตระกูลหวังเช่นนี้ ลำพองใจว่าตระกูลอิ่นสำคัญมากมายขั้นไหนกัน”

อิ่นเฉียนหันไปมองหวังเซียน “ตระกูลหวังทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ” นางก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายสองก้าว “แม้แต่คุณหนูเก้าของตระกูลยังกล้าชี้ไม้ชี้มือกับผู้นำตระกูลที่ทำการค้าขายกับบิดา ทั้งยังกล้าตะคอกเรียกชื่อข้าที่เป็นผู้นำตระกูลซึ่งนับเป็นคนระดับเดียวกันกับบิดา ลำดับอาวุโสคืออะไรไม่ทราบคุณหนูเก้าเคยได้รับการอบรมสั่งสอนมาหรือไม่”

“เจ้า!” หวังเซียนก้าวขึ้นหน้ามาก้าวหนึ่ง หวังซวี่รั้งน้องสาวเอาไว้ “พี่ห้า!”

“เซียนเซียนเจ้าอย่าวู่วาม” เขาเองก็คล้ายนึกขึ้นได้ แม้อิ่นเฉียนอายุน้อยกว่าเขา แต่ฐานะกลับเป็นถึงผู้นำตระกูลอิ่น อีกทั้งบิดายังทำการค้าขายผ่านการขนส่งทางเรือกับตระกูลอิ่น ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังมีท่าทีไม่ยินยอม

“แม่นางอิ่น เจ้าก็อย่าหยิ่งผยองนักเลย ไม่ใช่เจ้าไม่รู้ว่าสิ่งที่น้องเก้าพูดคือเรื่องจริง เจ้าเป็นสตรีที่เกิดในตระกูลคหบดี แทนที่จะเลือกคนฐานะเท่าเทียมที่สามารถเกื้อหนุนกันได้ แต่กลับทำให้พี่รองของข้าเสียใจถึงขั้นประกาศไม่แต่งงานตลอดชีวิต คราแรกหากฮ่องเต้ประสงค์แต่งตั้งเจ้าเป็นสนม