บทที่ 5

นึกไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะส่งคนไปตามหมอหลวง ทั้งยังให้หมอหลวงตรวจอาการของนาง อาการป่วยของนางเรื้อรังจนหมอหลวงเองก็จนใจที่จะรักษา เพียงคุกเข่าเพื่อรอรับอาญา...

‘เจ้ากำลังจะตายหรือ’

ฮ่องเต้ถามนางแต่อิ่นเฉียนกลับยิ้ม ‘ทรงอยากให้หม่อมฉันตายหรือเพคะ’

‘เพราะอะไรร่างกายจึงทรุดโทรมถึงเพียงนี้ ทั้งที่อายุยังน้อย’

‘ถูกพิษเพคะ หลังจากนั้นไม่ได้รักษาตัวให้หายดีก็ต้องแบกรับภาระใหญ่หลวงของตระกูล แบกรับชีวิตของคนมากมาย เหน็ดเหนื่อยทั้งกายใจ ทำให้ร่างกายถูกบั่นทอนลงเรื่อยๆ’

‘เจ้ายังเก็บพวกนางเอาไว้อยู่อีกหรือ!’

แม้แต่เรื่องนี้ยังทรงทราบ ดังนั้นไม่ต้องประหลาดใจหากนางโกหกแล้วฮ่องเต้ทรงล่วงรู้ ‘หม่อมฉันจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเพคะ’

‘อิ่นเฉียน’

‘เพคะฝ่าบาท’

‘หากเราบอกว่ารู้จักคนที่สามารถรักษาอาการป่วยของเจ้าให้หาย เจ้าจะยินดีเข้าวังหรือไม่’

‘ไม่ยินดีเพคะ’

นางจำได้ว่ามองเห็นความโกรธในพระเนตรของฮ่องเต้ แต่เขากลับสะกดเอาไว้ได้ในทันที นางรู้ว่าเขาไม่ได้รัก อย่างน้อยก็ไม่มีประกายดวงตาหลงใหลในดวงตาคมคู่นั้น เพราะตลอดมามันเต็มไปด้วยความสงสัย ความใคร่รู้ เขาเพียงปรารถนาจะเห็นนางแก้ไขปัญหาต่างๆ ราวกับทุกครั้งทั้งสองกำลังเดิมพันกันอยู่

‘เจ้าไม่กลัวตายหรือ’

‘ความตายล้วนน่ากลัวเพคะ’

‘รู้ใช่หรือไม่ว่าจนถึงตอนนี้เจ้าไม่อาจเลือกคู่ครองด้วยตัวเองแล้ว’

นับจากมีข่าวลือว่านางอาจถูกแต่งตั้งเป็นพระสนม นางเองก็ตระหนักแล้วว่าการออกเรือนของนางเป็นไปได้ยาก ยิ่งฮ่องเต้ไม่ทรงมีรับสั่งใดๆ กับเรื่องนี้ นางก็ยิ่งมั่นใจในลางสังหรณ์ของตัวเอง

‘เจ้าจะไม่เข้าวังหลวงก็ได้ แต่เราจะให้เจ้าแต่งกับคนผู้หนึ่ง’

ประโยคนั้นไม่ได้ทำให้สีหน้าของนางเปลี่ยนไปแต่อย่างใด อิ่นเฉียนถอนหายใจออกมาคราหนึ่งก่อนรับคำสั้นๆ ‘เพคะ’ และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้นางต้องคุกเข่าเป็นเวลามากกว่าหนึ่งชั่วยามในห้องทรงพระอักษร

อิ่นเฉียนคลี่ราชโองการออกอ่าน สายตากวาดมองอักษรหนักแน่นมั่นคง ชื่อแซ่ของบุรุษที่นางต้องแต่งงานด้วยในอีกสามเดือนข้างหน้า

 บุรุษผู้นั้น หรงเสียง...คุณชายสามแห่งหอโอสถ

หอโอสถเดิมตั้งอยู่บนเขาปิงซานนอกเมืองจี๋หลิน เทพโอสถหรงเซิงเป็นผู้ก่อตั้งขึ้นเมื่อหกสิบปีก่อนหลังเกษียณตัวเองจากการเป็นหมอหลวง บนเขามีพืชสมุนไพรมากมาย ความรู้ทางวิชาการแพทย์ที่เขามีส่วนใหญ่ใช้ไปกับการคิดค้นยาและการรักษาโรคต่างๆ

ปัจจุบันทายาทของเทพโอสถเหลือเพียงนายท่านหรงอวี๋คุน เขามีบุตรชายห้าคน ไร้บุตรสาว มีข่าวว่าผู้ที่จะสืบทอดการดูแลหอโอสถคนต่อไปก็คือ ‘หรงเสียง’ บุตรชายคนที่สามซึ่งเชี่ยวชาญด้านการแพทย์มากที่สุดนั่นเอง

หรงเสียงปีนี้อายุได้ยี่สิบเอ็ดยังไม่มีคู่หมาย เขาเป็นคนค่อนข้างเก็บตัวจึงมีคนเคยพบเขาน้อยมาก หากไม่ใช่คนป่วยหนักยากรักษา ผู้ที่ทำการรักษาก็จะเป็นลูกศิษย์ของหอโอสถ

นานๆ ครั้งชายหนุ่มจะลงเขาเพราะมีราชโองการจากฮ่องเต้ ดังนั้นผู้ที่มีโอกาสได้พบเขาหากไม่ใช่ขุนนางในราชสำนัก ก็จะเป็นนางกำนัลขันทีในวังหลวง

กล่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่างหอโอสถกับราชสำนักช่วงนี้เป็นไปได้ด้วยดี ฮ่องเต้เองก็ทรงให้การสนับสนุนหอโอสถเรื่อยมา เนื่องจากหอโอสถรักษาคนเจ็บป่วยไม่เลือกชนชั้น ค่ารักษาและค่ายาถูกแสนถูก ไม่ว่าจะยากดีมีจนขอเพียงไปที่หอโอสถ คนเหล่านั้นจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี

ไม่เพียงรับรักษาคนป่วย หอโอสถยังรับศิษย์มากมายเพื่อสั่งสอนวิชาการแพทย์ เมื่อเรียนจบแล้วยังสามารถออกไปเปิดร้านหมอรักษาคนต่อไป

หลังรับราชโองการและให้คนส่งลู่กงกงเดินทางกลับลงเขา คนตระกูลหรงทั้งหมดก็มารวมตัวกันยังห้องโถง ทุกคนล้วนนั่งเงียบรอจนหรงเสียงเปิดปากเป็นคนแรก ทว่า...นึกไม่ถึงชายหนุ่มเพียงลุกขึ้นกล่าวเสียงเรียบ

“ลูกจะลงเขาสักสองสามวัน”