ตอนที่ 9

ข้อความของเพื่อนสนิทที่สุดของโม ยัยเนมนี่เอง ข้อความที่ส่งมาคุยกับพี่ตั้มนั้นทำร้ายจิตใจของโมอย่างที่สุด มีดังนี้

คิดถึงเอ็นพี่ตั้มจัง เมื่อไหร่จะมาหาน้องที่ห้องนะ

อาทิตย์นี้พาเที่ยวด้วยนะคะ อยากอยู่กับพี่ตั้มนานๆน่ะ

เหงาจังพี่มาหาคืนนี้ได้ไหม วันปลอดภัยค่ะ ปล่อยในเนมได้เต็มที่ค่ะ

ขอให้เรื่องของเราสองคนเป็นความลับอย่างที่สุดนะพี่ตั้ม หนูไม่อยากบาดหมางกับโมน่ะพี่

โมหยุดอ่านเพียงเท่านี้ก็แทบน้ำตาจะไหล นี่เพื่อนสนิทที่สุดของเรากลับสวมเขาแย่งแฟนเอาแฟนเราไปนอนกกตั้งหลายครั้งแล้ว ก็แปลกว่าทำไมมันถึงยังไม่มีแฟนสักที ทั้งสองคนปิดเป็นความลับต่อกันนานแค่ไหนแล้ว โมปาดน้ำตาด้วยความขมขื่นที่แฟนตัวเองนั้นนอกใจและเพื่อนก็มาทรยศ ก็รีบวางมือถือ เช็ดน้ำตาเพื่อทำให้เนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ถึง 5 นาทีพี่ตั้มก็เดินขึ้นมามาพอดี ก่อนที่จะเข้าอุ้มโมแฟนสาวตัวเองไปที่เตียง

“พี่ทนไม่ไหวแล้วเมียของพี่ ขอเอาหน่อยนะ”

“พี่มีถุงยางไหมวันนี้อย่าบอกนะว่าลืมน่ะ”

“พี่ลืมจ้ะน่าๆคราวหน้าพี่ไม่ลืมละ หรือจะให้พี่ขับรถออกไปซื้อที่ตัวเมืองละ”

โมได้ยินแบบนั้นก็ต้องยอมจะให้เขาขับรถไปไกลๆเพื่อออกไปซื้อถุงยางมันก็ไม่ใช่ แถวนี้มันก็ทุรกันดานไม่มีเซเว่นด้วย

“ก็ได้ค่ะพี่ตั้มต้องมาปล่อยข้างนอกเหมือนเคยนะรู้ไหม’

“จ้ะเมียจ๋า” ตั้มรีบซุกหน้าปลดกระดุมชุดนอนของโมออกจนเกลี้ยงจนเปลือยกายล้อนจ้อนส่วนตั้มนั้นก็กระตุกผ้าขนหนูอย่างเบา ทำให้เห็นเอ็นที่แข็งต่อหน้าโมอย่างเต็มหน้า โมรีบคว้าเอ็นมันมาดูดใส่ปากอย่างหิวกระหาย ที่เธอยอมครั้งนี้เพราะไม่อยากจะเสียแฟนตัวเองไปให้คนอื่น และก็รักเขาด้วย

ตั้มจับพลิกร่างโมให้นอนหงายที่เตียงแสงสว่างจากแสงจันทร์ที่สาดผ่านหน้าต่าง ให้เห็นร่างขาวเนียนแฟนสาวตัวเอง เขาจับดูดนม จูบปากเลียหอยให้โมจนครางลั่น แล้วก็เริ่มเอากัน โดยที่ปราศจากถุงยางเหมือนเดิม เสียงดังกระทบร่องเสียวดังตั้บๆ ไม่หยุด เสียงครางเบาๆของโมและตั้มดังลั่นไปถึงชั้นล่างของบ้าน ที่มีคนยืนแอบฟังทั้งสองเอากันอย่างเมามัน ใช่แล้ว น้าชดนี่เอง ที่ยืนฟังและแอบอิจฉาไอ้ตั้มอย่างที่สุด และก็เดินกลับด้วยความขมขื่นก็ตอนที่ตั้มร้องลั่นว่า น้ำออกแล้วเมียจ๋านั่นละ น้าชดกลับมานอนที่เตียงเปิดดูคลิปและชักว่าวจนเสร็จคามือและพยายามนอนฝันถึงโม และจินตนาการในฝันว่า เขาจะเป็นแบบตั้มบ้าง

ส่วนตั้มนั้นได้น้ำแตกโดยออกมาราดข้างนอกเช่นเดิม ก่อนจะซ้ำให้เมียสาวอีกน้ำจนหมดแรงไปทั้งคู่ก่อนจะนอนกอดกันแน่นกันในคืนนั้น ตื่นเช้ามาโมก็ตื่นแต่เช้าเดินไปร้านป้าปัวเพื่อซื้อน้ำอัดลมมาให้แฟนได้กินเพราะน้ำอัดลมตู้เย็นนั้นมันเพิ่งจะหมดไปเมื่อวานนี้ และเจอเด็กๆที่โรงเรียนด้วยเธอก็เลี้ยงขนมเด็กจนอิ่มและขอตัวกลับบ้านทำข้าวต้มหมูร้อนๆให้น้าชดและพี่ตั้มทาน ก็ยังเห็นว่าพี่ตั้มนั้นยังนอนหลับอยู่ โมเลยแกล้งด้วยการจับเอ็นมาดูดชักอมจนเขาตื่น

“โธ่เมียพี่ปลุกอย่างนี้เลยเหรอแบบนี้ต้องจัดให้อีกสักน้ำดีไหม”

โมไม่พูดจาตั้งหน้าตั้งตาดูดเอ็นตั้มอย่างเมามันไม่สนใจอะไร ผ่านไปเกือบ 20 นาทีตั้มก็ทนไม่ไหว พุ่งน้ำแตกใส่ปากโมอย่างเต็มๆ โมชักและอมจนรู้สึกว่าน้ำเอ็นของตั้มนั้นได้หมดดุ้นแล้วก็ถอนปากออกมาอ้าปากให้เห็นน้ำเอ็นเขา แทนที่โมจะคายทิ้งลงมือแล้วรีบหาทิชชู่เหมือนทุกครั้งแต่คราวนี้แปลกไปจากเดิม โมกลับค่อยๆกลืนๆลงคอไปอย่างช้าๆจนหมด ตั้มแปลกใจมากที่เห็นแฟนตัวเองกินน้ำเอ็นเขา

“นี่โมกินน้ำเอ็นพี่ด้วย โอ้ยพี่ชอบมากๆเลยเป็นไงบ้างจ้ะ”

“รสชาติมันแปลกๆอะพี่ มันขยะแขยงอะรสมันบอกไม่ถูกค่ะพี่ มันเหนียวๆหนืบๆ” นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของโมที่ได้ลิ้มรสน้ำกามของผู้ชายครั้งแรกในชีวิต เพราะส่วนมากจะรีบคายๆทิ้งซะมากกว่าที่โมทำเพราะอยากให้แฟนหนุ่มประทับใจกับสิ่งที่เขาทำจะได้มากลับมาหาเธอบ่อยๆนี่เอง”

“พี่รักเมียของพี่อย่างงั้นต่อไปโมต้องกินน้ำเอ็นของพี่นะครับพี่ชอบๆ”

“ถ้ามันทำให้พี่ตั้มชอบ โมก็จะทำให้พี่แบบนี้ค่ะแต่ต้องมาหาโมบ่อยนะคะ” แล้วตั้มก็ดึงโมมาจูบอีกครั้งจับโมแก้ผ้าอีกรอบ เพื่อตอบแทนกับสิ่งที่โมทำให้เขาประทับใจ ทั้งสองทั้งเอาทั้งซอยอย่างไม่ลืมหูลืมตา จนตั้มทนไม่ไหวรีบชักเอ็นออกมาใส่ปากให้โมที่นอนอ้าปากรอรับน้ำเอ็นจากดุ้นอีกครั้งโมจับเอ็นยัดใส่ปากอมและชักค่อยๆดูดน้ำเอ็นของดุ้นลงคอไปเรื่อยจนเกลี้ยง โมยิ้มอย่างดีใจที่เห็นแฟนของเธอนั้นชอบ ก่อนให้ลงไปอาบน้ำแปรงฟันและมานั่งทานข้าวต้มด้วยกัน และตั้มก็กลับไปเกือบเที่ยงและสัญญาว่าจะมาหาโมอีกแน่นอน หลังจากที่ส่งแฟนหนุ่มจนเสร็จก็เดินกลับเข้าบ้านก็มองหาน้าชดว่าแกหายไปไหนะ รถมอเตอร์ไซค์ก็ไม่อยู่ และมานั่งเล่นแถวสนามของโรงเรียนคิดไปว่า เรื่องที่เรารู้ว่ายัยเนมกับพี่ตั้มแอบคบกันเราก็คงเก็บไว้คนเดียวพอละ และไม่อยากจะคิดมากเพราะรู้นิสัยพี่ตั้มเขาดี เขาเจ้าชู้ยังไงเราก็ยังรักเขาอยู่ดี ช่วงที่กำลังเหงาๆนี่เอง คนที่โมเฝ้ารอคิดถึงว่าเขาไปไหนก็มาทันที น้าชดขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดใกล้ๆ พร้อมกับยื่นถุงนึงมาให้นั่นคือ สตอว์เบอรรี่ ที่โมชอบมากๆ

“น้าซื้อมาฝากหนูโมจ้ะ”

“เห้ยยน้าชดซื้อมาจากไหนคะแถวนี้มันไม่มีขายนะคะ ขอบคุณค่ะน้ายังจำได้อีกว่าหนูชอบกินสตอว์เบอร์รี่น่ะ ลุงจำแม่นจังเลย”

“น้าขี่รถไปซื้อที่ตัวเมืองให้น่ะเห็นว่าหนูชอบก็สองปีก่อนที่มาที่นี่เพราะเห็นกินซะเกลี้ยงเลยนี่นา”

“ดีใจจัง อืมอร่อยอะ น้ากินด้วยกันสิคะ อุตส่าห์ไปซื้อตั้งไกลแน่ะขอบคุณนะคะ”