ตอนที่ 8. หิ่งห้อย

            ย่าหยาขอกระดาษกับดินสอมาฝึกหัดคัดลายมือจากพี่ยี่สุ่น  คุณหลวงรู้เข้าก็ประหลาดใจแต่ก็ใจดีให้คนเอาหนังสือแบบเรียนของเด็กสำหรับลูกท่านหลานเธอเอามาให้เธอศึกษา

            “ผู้ชายบวชเรียนจึงได้เรียนหนังสือ ผู้หญิงต้องเป็นนางข้าหลวงถึงจะได้เรียน ส่วนใหญ่ก็เข้าวังถวายตัวแต่เด็ก ฝึกงานในรั้วในวัง มีหลายแขนง”

            คุณหลวงเล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้อยากเข้าวังไปนั่งเย็บปักถักร้อยหรือทำอาหารอะไรนั้นหรอก เธอใช้ชีวิตแบบนี้น่าจะดีที่สุดแล้ว

            อืม  หลวงพิชัยก็ดูเป็นสุภาพบุรุษอ่อนโยนและใจดี แต่ทำไมเรื่องบนเตียงถึงได้รุนแรงเร่าร้อนนักนะ เธออยู่ห้องข้างได้ยินแล้วก็รู้สึกเห็นใจพี่ยี่สุ่น หรือเพราะคุณช้อยรับพลังงานของคุณหลวงไม่ไหว คุณหลวงก็เลย...เฮ้อ ... คนโสดอย่างเธอตายสนิทเลยทีเดียว

            หิ่งห้อยตัวน้อยบินเข้าในห้องนอนของหญิงสาว ทำให้เธอวางมือจากดินสอแล้วมองเจ้าหิ่งห้อยที่มาเกาะอยู่บนหนังสือ พอจะยื่นมือไปแตะ เจ้าหิ่งห้อยก็บินออกไปที่หน้าต่าง ย่าหยาเดินตามไปดู เห็นด้านหลังเรือนมีหิ่งห้อยวิบวับสวยงามจนน่าตื่นตะลึง

            “ระบบนิเวศวิทยาดีถึงได้มีหิ่งห้อยเยอะขนาดนี้สินะ”

ย่าหยาพึมพำ แน่นอนว่าชีวิตคนกรุงในยุค2024อย่างเธอ การเห็นหิ่งห้อยคือน้อยครั้งมาก แถมเห็นทีก็แค่ไม่กี่ตัว  แม้จะเป็นคืนเดือนมืดแต่แสงไฟจากบนเรือนยังทำให้พอมองเห็นทางงเดินเบื้องหน้า หญิงสาวตัดสินใจฉวยผ้าคลุมไหล่แล้วย่องออกจากห้องนอนของตนอย่างเงียบๆ  คืนนี้คุณหลวงมานอนค้างกับพี่ยี่สุ่น พี่แจ่มต้องไปนอนเฝ้าด้านนอกห้องคอยปรนนิบัติรับใช้

            เท้าเล็กๆ ก้าวเดินอย่างระวัง เธอเดินลงบันไดไปด้านหลังเรือน ไม่ไกลนักก็พบหิ่งห้อยจำนวนมากใต้ต้นไม้ใหญ่ ดวงตาสุกใสเบิกกว้างจ้องมองอย่างตื่นตะลึง

            “ว้าว! สวยอะไรอย่างนี้นะ!” 

            ราวกับดาวดวงน้อยระยิบระยับงามจับตา แน่นอนว่าย่าหยาไม่เคยเห็นหิ่งห้อยมากขนาดนี้  เธอยื่นสองมือไปประคองหิ่งห้อยน้อยในอุ้งมือ แสงสีเขียวเรืองรองสวยงามเกินบรรยาย เธอหมุนตัวช้าๆ เจ้าหิ่งห้อยน้อยก็รายล้อมรอบเธอ เพราะไม่ทันมองเท้าของเธอไปสะดุดกับก้อนหินเข้า หญิงสาวอุทานเสียงหลงเป็นจังหวะเดียวกับที่มีมือข้างหนึ่งยื่นมือจากด้านหลังปิดปากเธอไว้ได้ทันก่อนจะส่งเสียงร้องออกไป  วงแขนอีกข้างโอบกอดเอวคอดไว้มั่นทำให้เธอขยับตัวไม่ได้

            “อย่าร้อง ฉันเอง”

            ลมหายใจอุ่นสัมผัสใบหู เธอเอี้ยวใบหน้าเล็กน้อยก็พบดวงตาคู่คมปลาบจ้องมองเธออยู่ ร่างที่เกร็งอยู่จึงผ่อนคลายลงเล็กน้อยเพราะอย่างน้อยก็ไม่ใช่คนร้าย แต่...ทำแบบนี้ก็ไม่ดีนัก  แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับเรือนกายใหญ่โตของเขา กลิ่นอายบุรุษเพศโอบล้อมจนทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ย่าหยาจึงพยายามดิ้นรนเพื่อออกจากอ้อมอกกว้างแต่เขากลับกอดรัดแน่นขึ้น

            “ชู่ว์ อย่าเสียงดัง ประเดี๋ยวผู้อื่นก็รู้ว่ามาแอบดูเขาดอก”

            ‘แอบดู’ 

หญิงสาวงุนงง เธอมาดูหิ่งห้อยไม่ได้แอบดูอะไรเสียหน่อย

            แววตาไร้เดียงสาของเธอทำให้สินธุ์อ่อนใจ เขาปล่อยมือจากริมฝีปากนุ่มแล้วพลิกตัวเธอให้เผชิญหน้ากับเขา และเพื่อไม่ให้เจ้าคนไม่ประสีประสาหลบหนีจึงตรึงนางไว้กับต้นไม้ใหญ่ ยามนี้แผ่นหลังของเธอจึงชิดกับต้นไม้และด้านหน้าเป็นร่างกำยำของคุณสินธุ์

            ริมฝีปากสวยอ้าปากจะเอ่ยถาม แต่เขายกนิ้วชี้แตะริมฝีปากเธอไว้ก่อน ทั้งสองเงียบไปชั่วอึดใจ เมื่อตั้งใจเงี่ยหูฟังจึงได้ยินเสียงครางกระเส่าดังมาจากพุ่มไม้ไม่ไกลนัก เสียงแบบนี้ เวลาค่ำมืดเช่นนี้ คงไม่มีใครมาแอบกินของเผ็ดร้อนจนต้องครางซี๊ดซ๊าดเช่นนี้แน่ แล้วใบหน้าหวานก็แดงเรื่อไม่กล้าขยับตัว ทั้งเขินอายและทำอะไรไม่ถูก

            ไม่ต้องถามย้ำก็รู้แล้วว่าเธอคงได้ยินและเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดแล้ว

            “ค่ำมืดดึกดื่นมาแอบดูผู้อื่นเช่นนี้ไม่ดีเลย”

            “มะ..ไม่...ไม่ได้แอบดู”  เธอส่ายหน้าไปมาจนผมยาวสลวยพลิ้วไหว

            “แล้วมาลงจากเรือนมาด้วยเหตุใด หรือนัดผู้ใดไว้”  เขาถามเสียงแหบพร่าอย่างไม่รู้ตัว ร่างกายขยับเข้าหาร่างเล็กแนบชิดมากยิ่งขึ้น

            “ปะ...เปล่า...”  เธอส่ายหน้าอีกครั้ง “มะ...มาดู...หิ่งห้อย”

            “หือ? ที่บ้านเธอไม่มีหรือไร”

            “มี...แต่ไม่เยอะเท่าที่นี่...”  ย่าหยาพูดได้แค่นั้นก็ทำจมูกฟุดฟิด “กะ กลิ่น..กลิ่นเหล้า คุณสินธุ์ดื่มเหล้า”

            “อืม”  เขาเป็นผู้ชายดื่มเหล้านิดๆหน่อยๆ ไม่แปลกอันใด แต่ท่าทางทำจมูกขยุกขยิกของเธอดูน่ารักเหลือเกิน ดวงตาคมหลุบมองริมฝีปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อย เร็วเท่าที่ใจคิด เขากดริมฝีปากทาบทับลงไปชิมความหวานจากหญิงสาว

            ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ เรียวลิ้นร้อนแทรกเข้ามาอย่างอุกอาจ มือเรียวเล็กขึ้นดันแผ่นอกอีกฝ่ายแต่เขากลับกอดรัดแน่นขึ้น เขามอมเมาเธอด้วยรสจูบดื่มด่ำและร้อนแรงจนแข้งขาแทบไม่มีแรงยืน ถ้าไม่เพราะเขากอดเธอไว้ เธอคงทรุดลงไปกองกับพื้นแล้ว  เสียงคนพลอดรักยังคงกระเส่าดังขึ้นเรื่อยๆ เคล้ากับเสียงเนื้อกระทบเนื้อยิ่งทำให้เลือดในกายชายหนุ่มเดือดพล่าน คนตัวเล็กพยายามทุบแผ่นอกของเขาแต่มันแทบไม่สะเทือนเลยสักนิด เขาจูบจนพอใจแล้วจึงยอมถอนริมฝีริมปากออก หญิงสาวหอบหายใจแรง ดวงตาแดงก่ำคล้ายคนกลั้นน้ำตาเต็มที่  ความรู้สึกผิดเรียกสติของสินธุ์กลับคืนมา เขาค่อยๆ คลายวงแขนที่โอบรัดออก แล้วยกมือขึ้นปัดริมฝีปากที่สั่นระริกเบาๆ

            “ฉัน...”

            “หาย...หายใจ...ไม่ออก”   เธอต่อว่าเขา อยากทำมากกว่า แต่บางทีการแกล้งตัวทำโง่ๆ อาจจะดีกว่า แค่จูบยังไม่ได้เสียตัวสักหน่อย!

            “ฉันขอโทษ...”  เขาพูดเสียงเบาอย่างไม่เคยทำกับหญิงใดมาก่อน “กลัวหรือไม่”

            “อื้ม”  เธอพยักหน้าแรงๆ “เจ็บ”

            “คราวหน้าจะไม่ทำให้เจ็บอีก”

            ‘หา! ยังจะมีครั้งหน้าอีกเหรอ!’

            ย่าหยาส่ายหน้ารัวๆ

            “ไม่เอาแล้ว!”

            คราวนี้ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ  เขาเงี่ยหูฟังดูเหมือนบ่าวในเรือนมาแอบพลอดรักกันยังไม่จบศึกง่ายๆ เขาก้มมองคนตัวเล็กที่ขมวดคิ้วยุ่งเหยิง คงทั้งกลัวทั้งตกใจ

            “จะ...จะขึ้นเรือน”

            “ฉันไปส่ง”

            “กะ...กลับ...กลับเองได้”  เพราะเขาคลายวงแขนออกแล้วทำให้เธอก้มตัวรอดใต้รักแร้ของเขาออกมา แต่เดินได้ก้าวเดียวแข้งขาที่ยังไม่แรงก็พาให้ตัวเซไปมา สินธุ์เห็นแล้วก็หมุนตัวไปช้อนร่างเล็กอุ้มขึ้นมาทันที

            “คุณสินธุ์!”

            “อย่าเสียงดัง ประเดี๋ยวก็ตื่นกันทั้งเรือน” 

เขาขู่แต่กลับยิ้มละไม ทำให้คนตัวเล็กหยุดดิ้นรนและยอมอยู่นิ่งๆให้เขาอุ้มไปส่งจนใกล้ถึงเรือนจึงปล่อยให้เธอยืนด้วยตัวเอง

“คราวหน้าคราวหลังอย่าลงเรือนเดินคนเดียวเช่นนี้อีก”

            ย่าหยาพยักหน้ารับแล้วรีบสาวเท้ากลับขึ้นเรือนอย่างรวดเร็วด้วยหัวใจเต้นรัว  

แค่จูบ! แค่จูบเท่านั้น เขาคงเมา บรรยากาศพาไป ไม่มีอะไรเกินเลยสักนิด!