คาสโนว่ากับป้าข้างบ้าน

คาสโนว่ากับป้าข้างบ้าน

last updateHuling Na-update : 2025-08-03
By:  รัญดาKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
36Mga Kabanata
2.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ถ้าป้าไม่ชอบผม แล้วป้าจะหลับตาทำไมครับ"หญิงสาวอายุ25ได้ฟังที่เขาพูดถึงกับเม้มปากเข้าหากันโดยอัตโนมัติ แนะนำเรื่อง🌟 ฝนแก้ว สาววัยยี่สิบห้าที่มีแต่เรื่องโชคร้ายเข้ามา ตามตำราแล้วเขาเรียกว่าวัยเบญจเพสที่มักจะมีโชคไม่ดีเข้ามาตลอดเพื่อนสาวของฝนแก้วจึงพาเธอไปดูดวงเพื่อหาวิธีป้องกันและแก้ไข แต่ฝนแก้วไม่เคยเชื่อเรื่องนี้เลยสักนิด  จนกระทั่ง… เธอเหยียบฝาท่อระบายน้ำที่ชำรุดแล้วตกลงไปรถยนต์ของเธอที่จอดไว้ก็ดันมาถูกชนท้ายจนยับเยินอีก และที่หนักสุดกระถางต้นไม้หล่นใส่เธอจนหลับไปหลายวัน ฝนแก้วจึงนึกถึงคำของหมอดูที่เตือนเธอว่าให้อยู่ห่างจากยักษ์ แม่หมอพูดอะไรเรื่อยเปื่อย จะมียักษ์ในโลกนี้ที่ไหนกันล่ะ จนกระทั่ง ...มีเพื่อนบ้านย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ชื่อ รามสูร แม่หมอบอกถ้าอยากหลุดพ้นจากความชั่วร้ายของยักษ์ ให้เป็นคนแก่ซะ   รามสูร หนุ่มวัยยี่สิบแปดที่มีปมความหลังที่ไม่มีใครรู้ เป็นเพื่อนบ้านที่ย้ายมาอยู่ใหม่เขาเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เนื้อหอม ตาชั้นเดียวแต่ซ่อนไปด้วยความคมเข้มชวนให้หลงเสน่ห์  สาวๆ คนไหนได้สบตากับเขาไม่มีใครที่ไม่ตกหลุมรักเขาเลย

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1 เชื่อหรือไม่เชื่อ

Lily sighed as she finished another late night at the office—covering for Jenny, who had called in "sick" yet again. But when she finally dragged herself home and scrolled through social media, her stomach twisted. There was Jenny, cocktail in hand, laughing with a group of friends at some trendy bar.

Of course. The realization stung. Jenny had never been her friend. Behind that sweet smile, she had been seething with envy over Lily's work ethic—and worse, spreading vicious rumors that Lily was sleeping with their boss, David.

None of them knew the truth: she wasn't his mistress. She was his wife.

Lily was used to the whispers, the sideways glances. She had learned to swallow the bitterness. But as she got ready for bed, her phone buzzed with a breaking news alert—a gossip headline splashed across the screen:

"Billionaire CEO David Hardison Reunites with Ex-Girlfriend Marina at Exclusive Gala—Are Sparks Still There?"

Her breath hitched. A photo beneath the caption showed David, devastatingly handsome in his tuxedo, standing close to the stunning socialite. Too close.

Unlike the office rumors, this wasn't just petty gossip. This was David. Her husband. The man who, after five years of marriage, still looked at her with polite detachment rather than love. Except on the bed.

A sob tore from her throat as the dam inside her broke. She crumpled onto the edge of the bed, tears streaming down her face. How could it still hurt this much?

Lily had loved David Hardison from the moment she first saw him.

Nine years ago, fresh out of university, she had joined Hardison Corp with starry-eyed ambition—only to have her breath stolen the instant David strode past her desk. Sharp suit. Colder eyes. A presence that commanded every room, every glance, every foolish heart.

Including hers.

But he'd been Marina's.

Everyone knew he had been Marina's.

Still, Lily stayed and became his secretary. She learned the rhythm of his moods, the way his jaw tightened before he fired someone, the rare, fleeting smirk when a deal went his way.

And five years ago, when Marina vanished without a trace—leaving David shattered—Lily was the one who picked up the pieces.

Literally.

That night at the bar, David had been a wreck. Whiskey-soaked and hollow-eyed, he gripped her wrist like she was the only thing keeping him from drowning.

Her heart shattered. But she knew her place. She was just his secretary.

She drove him home, tending to him with quiet efficiency, careful not to overstep. But as she turned to fetch a fresh towel, he pinned her against the wall and kissed her with a feverish, bruising intensity—as if she were someone else.

Lily tried to resist. But the raw agony in his eyes broke her. And so, she let him take her—rough, reckless.

And when she woke the next morning—naked, aching, his scent still on her skin—he stood by the window, smoke curling from his cigarette as he tossed a contract onto the rumpled sheets.

"Read it. Sign it."

Her fingers shook as she lifted the paper.

Marriage Contract.

Terms: Wife in name only. No emotional attachments. No expectations.

Duration: Until Marina returns.

Lily's throat closed. "Mr. Hardison, you don't owe me anything. Last night was—"

A dark chuckle cut her off. He turned, and the look in his eyes froze her blood.

"Don't flatter yourself. This isn't about responsibility." He crushed his cigarette, his voice merciless. "My mother wants me to be married. She likes you. And I need a placeholder."

"You'll be my wife on paper only. You'll have everything—except my heart. You'll never be Marina."

The words hung between them, sharp as a blade.

Lily knew the rules and she'd never hold his heart. But four years of loving him in silence had carved hope too deep to ignore.

Maybe, whispered the foolish part of her, if I stay long enough, he'll see me.

So she signed.

And for five long years, she learned the torment of being a placeholder.

By day, she was his flawless secretary—polite, professional, invisible.

By night, she was his warm body in the dark—a silent substitute for the woman he truly wanted.

And every time he groaned "Marina" into her skin, Lily died a little more.

Lily's fingers trembled as she adjusted the straps of her silk nightgown, the champagne-colored fabric clinging to her curves. She had bought it weeks ago, imagining David's reaction—Would his eyes darken? Would he finally see her?

A key turned in the front door.

Her breath hitched.

David strode in, his tailored suit jacket slung over one shoulder, tie loosened. The scent of his cologne—smoky sandalwood and sin—flooded the room before he even spotted her. Then his gaze locked onto her, and his steps faltered.

A muscle twitched in his jaw. "What's this?"

Lily lifted her chin, her pulse racing. "Five years today."

A beat of silence. Then his mouth curled—not in a smile, but a challenge. He closed the distance in three strides, his fingers tangling in her hair, tilting her head back. "Expecting a celebration?"

Before she could answer, his mouth crashed down on hers.

His kiss was all heat and hunger, teeth scraping her lower lip, tongue claiming hers with a possessiveness that made her knees buckle. She gasped as he backed her against the wall, his hands sliding down to grip her thighs, hitching her up until her legs wrapped around his waist.

"David—"

"Quiet." His voice was rough, his breath hot against her throat as he bit down where her pulse fluttered. "You wanted my attention? You've got it."

Every rational thought evaporated. This—the way he manhandled her, the growl in his voice—was the David she craved. The one who burned the world down for what he wanted.

And for tonight, she was what he wanted.

His hands tore at the flimsy silk, his mouth leaving bruising kisses down her collarbone. When he carried her to the bed, she arched into him, her legs sissored around his waist.

"Look at me," he demanded, pinning her wrists above her head.

Her breath came in shallow pants as she obeyed. His eyes were black with lust, but beneath it—was that something else? A flicker of… recognition?

Hope flared in her chest—

Then he buried himself inside her with a groan, claiming her hard. Lily arched against him, nails raking down his back, meeting his thrusts with a desperation she had never allowed herself before.

Maybe tonight. Maybe this time—

His breath hitched, his rhythm faltering—a telltale sign. With a final snap of his hips, he spilled inside her, his body shuddering against hers.

And then, on a ragged exhale: "Marina."

The name punched through Lily's chest like a blade.

As if summoned, David's phone rang—Marina's custom tone, a lilting piano melody Lily had come to dread.

David rolled off her in an instant, grabbing the phone. His voice, moments ago rough with desire, softened into something tender. "Hey. Yeah, I'm here."

Lily lay frozen, the sheets tangled around her legs, his release still warm between her thighs. She watched his back—the taut muscles, the faint scars she had traced with her lips a thousand times—as he paced to the window, his laughter low and intimate. "Miss me already?"

The contrast was cruel. With Lily, he was all sharp edges and demands. With Marina, he melted.

When he hung up, the silence was suffocating. Lily sat up, clutching the ruined silk to her chest.

"She's back." Not a question.

David didn't look at her. "We reconnected last month."

Last month. While Lily had been marking their anniversary on the calendar like a fool.

She swallowed the bile rising in her throat. "I'll pack my things. I can be out of the penthouse by—"

"Stay." He finally turned, his expression unreadable. "Marina doesn't like used spaces. She won't come here."

Used. The word lodged in Lily's heart like a shard of glass.

Her fingers dug into the mattress, nails scraping against silk as she watched him dress with mechanical efficiency—tie knotted with military precision, cufflinks snapped into place.

He didn't glance back. Didn't hesitate. The front door clicked shut with surgical finality.

Five years of marriage.

Not even a "thank you."

She was a placeholder, temporary solution. And now that his real love had returned?

It was time for her to step aside.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
36 Kabanata
ตอนที่ 1 เชื่อหรือไม่เชื่อ
ในห้องพิเศษของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง“ฟาดเคราะห์ไปนะแกเอ๊ย ฉันน่ะคิดว่าแกจะไม่ตื่นขึ้นมาซะแล้ว” จิน คือเพื่อนสนิทของหญิงสาวพูดในขณะที่กำลังรินน้ำใส่แก้วให้หญิงสาวที่กำลังทานข้าวมื้อเช้าของโรงพยาบาลเพิ่งเสร็จ“ฉันน่ะตายยากจ้ะ แล้วคนที่ช่วยฉันไว้เป็นยังไงบ้างไม่เห็นแกพูดให้ฉันฟังเลย” หญิงสาวลุกจากเตียงผู้ป่วยแล้วไปหยิบเสื้อผ้าที่จินเพื่อนสาวเตรียมมาให้เพราะว่าฝนแก้วออกจากโรงพยาบาลวันนี้นั่นเอง“ทำเป็นพูดดีไป หมอดูเขาทักเธอมาแบบนั้นเชื่อซะที่ไหน แล้วเป็นไงล่ะครั้งนี้เจ็บหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาลเลย ส่วนคนที่ช่วยแกรับกระถางน่ะเขาไม่เป็นอะไรมากหรอกบินไปทำงานต่างประเทศแล้ว อย่าห่วงไปเลย” จินบ่นร่ายยาวเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทของเธอไม่สนใจเรื่องดูดวงสักนิด“เชื่อแล้วๆ ฉันเจอขนาดนี้มันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ แกจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ตั้งแต่เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ฉันยังไม่เคยเจอยักษ์เลย หรือแกเคยเจอมาแล้วยัยจิน”“ฉันก็ไม่เคยเจอ แต่ทำไมหมอดูไม่บอกล่ะว่ายักษ์อะไรหรือว่าจะเป็นรูปปั้นหรือสัญลักษณ์แกคิดเหมือนฉันไหม” จินใช้ความคิด“ฉันก็คิดเหมือนแก เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วก็น่าจะลองดูหน่อยแล้วกันไม่เสียหายอะไร
Magbasa pa
ตอนที่ 2 แรงดึงดูด
ชายหนุ่มรูปหล่อเจ้าเสน่ห์ยืนมองหญิงสาวที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ที่สวนหย่อมเล็กๆ ข้างบ้านของเขา ทุกท่าทางอิริยาบถของเธอดึงดูดเขาไปหมดทุกสัดส่วนที่ร่างกายของหญิงสาวเคลื่อนไหวดั่งสายน้ำที่กำลังหยอกล้อเล่นกับต้นไม้ใบหญ้าอยู่ เขาที่ใส่กางเกงสเลคสีดำตัวเดียวยืนมองหญิงสาวจากทางหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่ที่เกือบเต็มผนังของห้องนั้น ชายหนุ่มค่อยๆ เอามือกอดอกและสำรวจคนที่กำลังเพลิดเพลินและสนุกกับการทำสวนอะไรมากมายขนาดนั้นกันนะ จนทำให้เขาเผลอยิ้มออกมา“ทำสวนมีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ อยากทำ “สวน” ด้วยจัง” ชายหนุ่มร่างสูงเอื้อนเอ่ยในลำคออย่างพึงพอใจพร้อมกับเอามือลูบคางที่มีหนวดเคราเขียวครึ้มที่เพิ่งขึ้นใหม่จากการที่เขาเพิ่งโกนหนวดไปวันก่อน ร่างกายกำยำของเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาบ่งบอกให้รู้ว่าเขาชอบออกกำลังกายมากเพราะกล้ามเนื้อของเขางดงามราวกับช่างมีฝีมือมาแกะสลักเอาไว้อย่างไงอย่างงั้นทำให้เขามีร่างกายที่มีเสน่ห์สมบูรณ์แบบและเซ็กซี่น่าดึงดูดมากขนาดนี้ เขามองหญิงสาวที่กำลังรดน้ำต้นไม้อย่างสนอกสนใจไม่คิดว่าผู้หญิงที่รวบผมลวกๆ ราวกับไม่ตั้งใจ และแต่งหน้าบางๆ กับกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดสีขาวธรรมดาจะทำให้เขาตื
Magbasa pa
ตอนที่ 3 เมื่อเจอกันในกลางดึก
“ใครครับ” เขาถามเสียงเบาๆ อยู่ในลำคอ เมื่อฝนแก้วได้ยินเช่นนั้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนและเห็นว่าเขากำลังใช้สายตามองสอดส่องเข้ามาในรั้วบ้านของเธอ เมื่อชายหนุ่มเจ้าของคำถามเห็นใบหน้าของหญิงสาวถึงกับผงะถอยหลังในทันที เพราะแสงไฟสว่างสลัวแบบนั้นยังทำให้พอจะเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าชัดเจนอยู่บ้าง“เฮ้ย ผี” เสียงของชายหนุ่มตะโกนดังลั่นพร้อมกับวิ่งสอยเท้าเข้าไปในบ้านของตัวเองอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของเขาที่วิ่งนั้น ทำให้ฝนแก้วต้องรีบวิ่งเข้าบ้านของตัวเองด้วยเช่นกัน“ผีเหรอ ผีที่ไหน ที่บ้านฉันมีผีเหรอ” ฝนแก้วหายใจหอบถี่ด้วยอาการตกใจอย่างมากที่เขาเห็นผีในบ้านของเธอเอง หรือว่าจะมีผีจริงๆ แต่ช่วงนี้เธอเองก็ดวงไม่ดีด้วยน่ะสิ แต่ถ้ามีผีจริงๆ ทำไมเธอถึงไม่เคยเห็นล่ะ ชายหนุ่มร่างสูงสมส่วนรีบเดินขึ้นบ้านไปยังชั้นสองแล้วเปิดไฟทุกดวงในบ้านให้สว่าง“ผีเหรอ แม่งเอ๊ยไม่น่าออกไปวิ่งตอนดึกแบบนี้เลย โคตรหลอนว่ะ” ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตาชั้นเดียวนัยน์ตาคมกริบสบถพร้อมกับถอดเสื้อผ้าออกเหลือไว้เพียงผ้าขนหนูผืนเดียวเท่านั้นที่พันท่อนล่างของเขาเอาไว้“ไรวะ มีอะไรโทรมาดึกๆ บอกไว้ก่อนถ้าให้ฉันไปรับตอนนี้ฉันไม่ไปหลอกนะ” เสี
Magbasa pa
ตอนที่ 4 ยักษ์ไม่กินคนแก่?
เมื่อฝนแก้วมาถึงบริษัทก็รีบโทรศัพท์หา จิน เพื่อนสนิทของเธอโดยไม่รอช้า“ได้ๆ งั้นเดี๋ยวเราไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน วันนี้ฉันมีงานแต่งหน้าให้กับนักแสดงใกล้ๆ ที่ทำงานของแกด้วยเดี๋ยวเจอกันนะ” ฝนแก้วพูดจบก็วางสายและจัดการดูตารางงานที่เธอต้องออกไปข้างนอก และยกกระเป๋าอุปกรณ์แต่งหน้าไปนอกสถานที่ทันที งานที่ฝนแก้วมาทำวันนี้ก็คือ แต่งหน้าให้กับนักแสดงประกอบในละครเรื่องหนึ่งที่เธอต้องแต่งหน้าให้มีสามคน“ฝนแก้วมาแล้วเหรอ พี่ฝากน้องๆ ด้วยนะ ช่วยแต่งให้สวยให้หล่อเพราะพี่จะดันน้องๆ ให้แจ้งเกิดเรื่องนี้เลย” ผู้กำกับสาวพูดพลางพาฝนแก้วไปที่ห้องแต่งตัวของทีมงาน เมื่อเข้าไปข้างในก็พบช่างแต่งหน้าทำผมไม่กี่คนที่นักแสดงมารอแต่งหน้าเพื่อเข้าฉาก หญิงสาวจึงไปนั่งตรงมุมหนึ่งของห้องเพื่อไม่ให้เกะกะคนอื่นมากนักเพราะมีทีมงานเดินเข้าออกตลอด ไม่นานก็มีน้องๆ ผู้หญิงสองคนเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับผู้ชายอีกหนึ่งคน ฝนแก้วรู้งานทันทีจึงเชิญให้ทั้งสามนั่งก่อน“สวัสดีค่ะ พี่ชื่อฝนแก้วนะคะวันนี้พี่มารับหน้าที่แต่งหน้าให้น้องๆ เห็นผู้กำกับบอกว่าจะแจ้งเกิดน้องๆ จากเรื่องนี้พี่จะแต่งให้สุดฝีมือเลยค่ะ เชื่อใจพี่ได้ ว่าแต่ใครจะเริ
Magbasa pa
ตอนที่ 5 มือไว
เมื่อได้เวลาเลิกงานหญิงสาวจึงรีบไปซื้อเสื้อผ้าคนสูงวัยกับจินทันที ที่ห้างสรรพสินค้าแถวๆ ที่ทำงานของจินนั่นเองฝนแก้วเดินไปได้สักพัก ก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้าทำให้จินที่เดินตามหลังมาชนเธอเข้าจังๆ จนฝนแก้วเองเซไปโดนคนข้างหน้า จนคนตรงหน้าต้องรีบคว้าเธอไว้ได้ทันก่อนที่ฝนแก้วจะล้มหน้าคว่ำลงกับพื้นไปซะก่อน“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวที่ถูกชายหนุ่มตรงหน้าจับมือไม่ปล่อยค่อยๆ ดึงมือของตัวเองออกอย่างเบาๆ“ขอโทษครับ” ชายหนุ่มตาหวาน ยิ้มเขินอาย“ฉันต้องขอโทษคุณซันด้วยนะคะ เกือบจะทำคุณล้มไปด้วยเลย ถ้าไม่ได้คุณจับไว้ฉันกับยัยจินต้องเจ็บตัวแน่ๆ ะ” หญิงสาวยิ้มหวานเพราะเธอเขินนิดหน่อย ที่ทำตัวซุ่มซ่ามต่อหน้าผู้ชายที่เธอเพิ่งแต่งหน้าไปเมื่อตอนกลางวัน“เอ๊ะ คุณเองเหรอคะ” จินพูดขึ้น“โอ๊ะ คุณ ผมจำได้แล้ว เพื่อนของคุณเป็นยังไงบ้างครับ” เขาพูดพร้อมกับเอามือจับศีรษะของตัวเอง เป็นการบอกใบ้ด้วยท่าทางให้อีกฝ่ายได้รับรู้“นี่ไงคะ ฝนแก้วคนที่คุณช่วยรับกระถางไว้ รู้จักกันแล้วนี่คะ” จินชี้มาทางฝนแก้วแต่หญิงสาวกลับทำหน้าสงสัย“อ๋อ วันนั้นผมเห็นหน้าไม่ชัดครับแล้วอีกอย่างตอนนั้นก็รีบด้วย ไม่คิดว่าจะเป็นฝนแก้ว” เขายิ้มอย่างพอใจท
Magbasa pa
ตอนที่ 6 ฉันชื่อฝนแก้วค่ะ
“รามคะ สูบบุหรี่เสร็จหรือยังคะ ริชชี่รอนานแล้วนะคะ” สาวเซ็กซี่แต่งตัวเปรี้ยวเข็ดฟันมายืนโอบต้นคอของชายหนุ่มที่กำลังทักทายสาวข้างบ้านอยู่ “เสร็จแล้วครับ งั้นเช็กบิลกลับกันเลยดีไหม ผมจะไปส่งคุณเอง” ชายหนุ่มเดินโอบเอวหญิงที่มาด้วย โดยเดินตามหลังฝนแก้วมาห่างๆ“ไม่พาริชชี่ไปบ้านใหม่ของรามเหรอคะ ริชชี่อยากไปค่ะ”“ไม่ได้ครับ” เขาพูดเสียงเข้มโทนต่ำใส่หญิงสาว“ก็ได้ค่ะ งั้นไม่ไปก็ได้ ริชชี่รู้ค่ะว่าสถานะของตัวเองเป็นแบบไหน” สาวเจ้าทำเสียงน้อยใจจนฝนแก้วต้องหันหลังมามองคนทั้งสอง ที่ผู้หญิงทำเสียงน้อยใจแต่ก็เกาะแขนของเขาไม่ปล่อยด้วยเช่นกัน ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ เธอคิดในใจและระหว่างที่ฝนแก้วกำลังไปนั่งที่โต๊ะก็ถูกสายตาของรามสูรมองตามหลังเธอตลอด และเห็นว่าเธอมากับผู้ชายและผู้หญิงอีกคน “ชักจะอยากรู้จักแล้วสิ หึๆ ถ้าเธอมีแฟนฉันก็จะถอยออก แต่ถ้าไม่ก็อยากจะจีบสักครั้ง” เขาพูดไหวไหล่เชิงเหนือชั้น ทำให้หญิงสาวที่มากับรามสูรถึงกับมองตามฝนแก้วที่กำลังเดินออกจากร้านไป“รามคะ” ริชชี่พูดตะคอกใส่เขาจนดังลั่นร้าน ทำให้เขาขมวดคิ้วใส่เธอและเดินออกมานอกร้านทันที “ริชชี่ขอโทษค่ะราม ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้กับรามอ
Magbasa pa
ตอนที่ 7 บังเอิญ
รถยนต์คันหรูมาจอดหน้าบ้านของหญิงสาว “ขอบคุณนะคะที่มาช่วยฉันเมื่อกี้ และให้ฉันติดรถมาด้วย” ฝนแก้วพูดก่อนจะเปิดประตูลงจากรถคันงามนั้น“ถ้าคุณยังกลัววัยรุ่นพวกนั้น คุณแจ้งความได้นะ ผมจะพาคุณไปเอง” รามสูรลงจากรถและเดินมาดักหน้าเธอเอาไว้“ไม่หรอกค่ะ ฉันคิดว่าพวกนั้นคงไม่กล้าแล้ว แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรด้วยค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบเพราะในใจคิดแต่เรื่องคำพูดของหมอดูคนนั้น เช้าวันใหม่ชายร่างสูงมาจอดรถยนต์รออยู่หน้าบ้านของฝนแก้ว เพราะรอเวลาที่หญิงสาวจะเดินออกมาทำงานแต่กลับต้องพบหญิงวัยสี่สิบกว่าๆ เดินถือกระเป๋าใบเดียวกับเมื่อคืนที่ฝนแก้วถืออยู่เดินออกมาจากบ้านและปิดรั้วประตูอย่างทะมัดทะแมง“สวัสดีครับป้า ฝนแก้วไม่อยู่บ้านเหรอครับ” ชายหนุ่มเปิดประตูรถลงมาทักทายพร้อมยกมือไหว้ แต่ป้าวัยสี่สิบกว่าๆ กลับทำตาโตใส่ราวกับตกใจที่เจอหน้ารามสูร“คือผมอยู่บ้านข้างๆ นี่ไงครับ เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับชี้บ้านหลังถัดไปที่อยู่ติดกับเธอ“ฝนแก้วเหรอ เธอไปทำงานแล้ว นี่ฉันกำลังจะเอากระเป๋าไปให้หลานสาวสงสัยจะลืม” ป้าวัยสี่สิบกว่าๆ พูดดัดเสียงนิดหน่อยและชูกระเป๋าในมือขึ้น พลางคิดในใจ ว่าเธอแต่
Magbasa pa
ตอนที่ 8 ลองเชิง
เรื่องแบบนี้มันเป็นความเชื่อและใช้วิจารณญาณส่วนบุคคล ตอนแรกเธอไม่เชื่อเลย และก็เริ่มเชื่อจนในที่สุด เธอเชื่อแล้วว่าคำที่หมอดูบอกเธอเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น เธออยากจะบ้าตายที่เขาอยู่ตรงหน้าของเธอแบบนี้ ใบหน้าดวงตาคมเข้มฉายแววซุกซนให้เธอตลอด ใบหน้าเรียบเนียนของเขาเพียงเธอทาไพรเมอร์ก็ทำให้ดูดีโดยที่ไม่ต้องแต่งแต้มอะไรมากแล้ว ดวงตาชั้นเดียวแต่มันคมเข้มของเขาจ้องมองหญิงสาวตลอดจนเธอเองอยากจะเอานิ้วจิ้มลูกตาของเขาให้บอดไปซะให้รู้แล้วรู้รอด‘ลูกค้าๆๆ ท่องไว้’ หญิงสาวพูดในใจและเธอสังเกตเห็นว่าเขามีไฝตรงปีกจมูกและด้านข้างของจมูกตรงกลางอย่างละเม็ดเรียงกัน ไฝไม่ใหญ่มาก แต่ถ้ามองใกล้ๆ แบบนี้ก็จะเห็นอยู่‘ไฝเสน่ห์ สินะ ฉันไม่หลงเสน่ห์ของนายหลอกย่ะ” และเธอก็ตบแป้งพัฟแรงขึ้น“โอ๊ย ผมเริ่มเจ็บแล้วนะครับ” ชายหนุ่มรู้ดีว่าหญิงสาวจงใจแกล้งแต่งหน้าเขาแรงๆ เพราะเขาก็ใช้สายตารุ่มร่ามกับเธอจริงๆ หมับ! เจ้าของเสียงที่ร้องเจ็บ จับข้อมือของหญิงสาวเอาไว้ราวกับว่าจะให้หญิงสาวหยุด แต่เปล่าเลย เขาจับคว้าข้อมือของเธอแล้ว ให้หญิงสาวแต่งหน้าของเขาเบาๆ อย่างอ่อนโยน ให้ตายเถอะ! เขากลับไม่โกรธเธอเลยสักนิด กลับแสดงท่าทา
Magbasa pa
ตอนที่ 9 อยากอยู่ใกล้
“โอ๊ย” ชายหนุ่มถูกหญิงสาวเช็ดทำความสะอาดใบหน้าร้องลั่นพร้อมกับเอามือปิดดวงตาข้างซ้ายของตัวเองในทันที ราวกับว่ามันเจ็บปวดมากมายซะเหลือเกินหญิงสาวที่เร่งเช็ดอยู่ถึงกับชะงักมือของเธอและเอียงคอมองเขาให้แน่ใจว่าเจ็บจริง“คุณเป็นอะไรคะคุณรามสูร” หญิงสาวเอามือจับมือของเขาที่ปิดตาอยู่เพราะจะดูให้ชัด“แสบตาครับ คุณเอาอะไรใส่ในน้ำยาเช็ดกันแน่” ชายหนุ่มยังปิดตาเอาไว้ หญิงสาวรีบหยิบขวดนั้นมาดุู แย่แล้วนี่มันขวดเซรั่มบำรุงผม!“ฉะ ฉันๆ ขอโทษค่ะคุณรามสูร” ฝนแก้วตกใจจนทำอะไรไม่ถูก“น้ำยาล้างตาค่ะ มีไหมคะ ห้องน้ำอยู่ไหนคะ” หญิงสาวลนลานเดินพล่านไปทั่วห้อง พร้อมกับรีบเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปและพยุงชายร่างสูงในชุดสูทสีดำเข้าไปยังห้องน้ำและเปิดก๊อกเพื่อล้างตาของเขาโดยให้น้ำไหลผ่านดวงตาอยู่สักพักเมื่อร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาเขาขยี้ตาเบาๆ“อย่าขยี้สิคะ มันจะอักเสบได้” หญิงสาวจับข้อมือของร่างใหญ่ไว้ จนชายหนุ่มค่อยๆ หรี่ตาขึ้นมามองหญิงสาว“ฉันขอโทษนะคะ” เธอบอกเสียงอ่อน เพราะถ้าเขาเอาเรื่องขึ้นมามีหวังเธอได้ตกงานแน่ๆ“แสบมากเลยครับ” เขาจึงค่อยๆ เปิดตาและเธอเห็นว่ามันแดงมาก“ไปหาหมอไหมคะ” “ไม่ดีกว่าครับนี่มันก็ค่ำ
Magbasa pa
ตอนที่ 10 ผมมาช่วยแล้ว
ตอนเย็นที่บ้านของฝนแก้ว“อย่าค่ะคุณซัน อย่าเข้ามานะคะ” เสียงผู้หญิงร้องลั่นบ้านจนได้ยินออกมาถึงข้างนอก ชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านของตนเองถึงกับทิ้งบุหรี่ที่เขาดูดไปได้ไม่กี่ทีอย่างไม่ลังเลและเดินตรงมายังบ้านของเจ้าของเสียงร้องนั่น“อย่าค่ะคุณซัน อย่าทำอะไรฉันนะคะ ฉันกลัวแล้วคุณจะเอาข้าวของในบ้านอะไรไปก็ได้ทั้งนั้นค่ะ” เสียงผู้หญิงที่อยู่ในบ้านพูดขึ้นแอ๊ด… ปึงชายหนุ่มร่างสูงเปิดประตูเข้าไปอย่างไม่ลังเล และตรงเข้าไปคว้าคอเสื้อของผู้ชายที่นั่งหันหน้าเข้าหาหญิงคนหนึ่งอยู่และปล่อยหมัดไปที่ปลายคางของซันทันทีพลั่ก!กำปั้นหนักๆ ของรามสูรถึงกับทำให้ซันเข่าอ่อนและล่วงไปกองกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว“อย่าค่ะ อย่าค่ะ” หญิงวัยสี่สิบกว่าๆ ที่นั่งตรงข้ามซันเมื่อกี้ เข้ามาห้ามและดึงเสื้อของรามสูรไว้จนยับยู่ยี่“หยุดอะไรล่ะครับป้า ผมฟังมานานแล้ว ป้าเอาแต่ร้องอย่าค่ะๆ อยู่นั่นแหละ ถ้าไม่ยอมมันก็ชกมันไปสักหมัดจะเป็นไรไปครับ” ชายหนุ่มหัวร้อนจะปล่อยหมัดเข้าไปหาซันอีกที ให้ตายเถอะ ถึงเขาจะมีผู้หญิงมากแค่ไหนแต่ไม่เคยขืนใจพวกเธอแบบนี้เลยสักครั้ง และที่ไอ้หมอนี่ทำอยู่มันเก
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status