คาสโนว่ากับป้าข้างบ้าน

ในคลาสเรียน มหาวิทยาลัยXXX

“ก็กูบอกแล้วว่าควีนดาร์กแม่งสุดจริง เฉือนชนะแชมป์เก่ารุ่นใหญ่ที่ว่าเก๋าสนามไปได้แบบนั้น”

“นั่นดิแม่ง เมื่อคืนโคตรเดือด”

“แต่ตอนแข่งรอบของไอ้วินเมื่อคืน รถมันพังยับเลยนะมึง น่าจะต้องซ่อมพักใหญ่กว่าจะกลับลงสนามได้”

“โอ๊ยยย มันมีรถตั้งกี่คัน แค่นี้ไม่ขนหน้าแข้งมันไม่ร่วงหรอก ไอ้หล่อที่โคตรพ่อโคตรแม่โคตรรวยย”

“แดกตีนกูหน่อยไหม เผื่อมันจะทำให้พวกมึงหุบปากได้บ้าง”

คนเป็นเจ้าของประเด็นเอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยหน่ายจะฟังพวกเพื่อนในกลุ่ม ที่เอาแต่พูดคุยกันเรื่องรถและของพนันไม่หยุด ราวกับชีวิตนี้ติดการพนันไปแล้ว

วินเนอร์ส่ายหัวแล้วทรุดตัวลงนั่งที่ว่างข้างๆ ของคนในกลุ่ม เพราะมาสายเป็นคนสุดท้ายเลยเหลือเพียงเก้าอี้ชั้นล่างสุด เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาดีกรีเดือนคณะเลยต้องหอบเอาร่างสมบูรณ์แบบนั่งลงตรงนั้น

จริงๆ ก็เป็นข้อดีอยู่ เพราะจากมุมนี้เขาจะมองเห็นใครบางคนได้ชัดเจนและบางครั้งก็ได้ยินเธอคนนั้นคุยกับเพื่อนของตัวเองด้วย

ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มจับจ้องใครคนหนึ่งที่นั่งเยื้องไปข้างหน้าเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็จำไม่ได้ จริง ๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะมองเท่าไหร่นัก แต่ยัยนั่นดันชอบทำตัวแปลกๆ บางทีก็นิ่งเงียบจนน่าตกใจ แต่บางทีก็เอ๋อแดก เช่นตอนนี้

“อะไรเนี่ย ปากกาเราหายไปไหนนะ? อาชิเห็นปากกาเราไหม?”

“ก็ถืออยู่ในมืออีกข้างไม่ใช่หรือไง ยัยพีช”

“โอ๊ะ จริงด้วย! อาชิทำไมแว่นมันมัวๆ แบบนี้เนี่ย”

“ได้เช็ดบ้างหรือเปล่าล่ะ นี่ใส่แว่นทุกวันจริงไหม ทำไมเรื่องแค่นี้ไม่รู้”

ชายหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้น คิดแล้วก็ทั้งตลกทั้งหงุดหงิดใจแทนเมื่อเห็นท่าทางป้ำๆ เป๋อๆ ของยัยแว่นนั่น จนเผลอหลุดขำออกมาชั่วขณะ ทำเอากลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่มองมาทางเขาจนคอแทบเคล็ด

“ไอ้วิน มึงโอเคดีใช่ไหมวะ?” เต้เอ่ยถาม

“สมองยังปกติแน่นะเพื่อนกู หรือเมื่อคืนหัวมันแม่งไปกระแทกโดนอะไรจริงๆ วะ กูเป็นห่วงนะเนี่ย”

“หุบปาก” วินเนอร์พูดเสียงเข้มเมื่อเพื่อนสองคนแรกพูดอะไรเพ้อเจ้อ

“ก็พวกกูคุยเรื่องการแข่งแบบเครียดฉิบหาย แต่มึงเสือกขำ”

“นั่นดิ ถ้าไม่ได้บ้าแล้วเป็นห่าอะไรเอ่ย”

“หรือมึงแอบมองยัยนั่นอีกแล้ว” คราวนี้เป็นกัส เพื่อนที่สนิทที่สุดในกลุ่มของเขาที่เอ่ยถามเสียงเรียบ

วินเนอร์ชะงักนิ่ง นี่เขาโดนไอ้พวกเหี้ยนี่จับสังเกตได้เหรอ นี่ไปเผลอมองยัยนั่นบ่อยขนาดนั้นเลยหรือไง

“ไอ้หล่อกูสนใจสาวว่ะ คนไหนวะไอ้กัส”

“คนนั้น” กัสชี้นิ้วไปทางยัยแว่นหน้าตาจืดใส่เสื้อคาดิแกนเชยๆ ที่นั่งอยู่ไม่ไกลมาก “เสื้อคลุมสีน้ำตาล”

“เหี้ยยย เอาจริงดิ ยัยป้านั่นอะนะ”

เมื่อรู้ว่าเป็นคนไหน ทั้งกลุ่มก็ถึงกับงงแตก วินเนอร์จึงบอกปัดทันที สมองมีไว้คั่นหูกันหรือไง ใครมันจะไปมองยัยนั่นกัน!

“เดี๋ยวปากมึงได้แดกตีนจริงๆ ละไอ้เหี้ยกัส กูจะไปมองยัยเฉิ่มนั่นให้เสียสายตาทำไม”

“อ๋องั้นเหรอ งั้นสินะ งั้นเอางี้ดิ”

“อะไร” วินเนอร์ถามออกไปเมื่อเห็นความกวนส้นตีนของกัส รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลอยู่บางอย่าง

“แอบชอบยัยนั่นเหรอ”

“ไม่ได้ชอบ”

“หึ งั้นพวกกูท้ามึง ให้ไปหลอกฟันยัยนั่นให้ได้ก่อนปิดเทอม”

“ทำไมกูต้องทำ?”

“ก็บอกเองว่าไม่ได้ชอบนี่หว่า ก็ไปฟันแล้วทิ้งให้ดูหน่อยดิวะ ถ้าไม่กล้าแปลว่ามึงชอบยัยเฉิ่มนั่น”

เต้เอ่ยท้าอย่างยียวนและสบประมาท ดึงสัญชาตญาณการเอาชนะในตัววินเนอร์ออกมาเพราะรู้ดีว่าเพื่อนตัวเองมันแพ้ใครไม่เป็น

“ได้ กูขอเวลาแค่สองเดือนหลอกฟันยัยนั่น ถ้ากูทำไม่ได้พวกมึงเผารถกูเล่นได้เลย”

“เหี้ยยยย! ดุเดือดเกิน กะเอาให้ตายเลยไอ้สลัด”

“แล้วถ้ามึงชนะอะ อยากได้อะไรจากพวกกู”

“เอาเด็กในสต็อกของพวกมึงทุกคน มาแชร์กับกู จะเดียวจะหมู่กูไม่ติด”

“XXXเถอะ เมื่อชีวิตสงบสุขเกินไป งานนี้ดีล”

“เข้! อย่างเหี้ย เออ ดีลก็ดีล เอาเลยไหมล่ะ กูอยากรู้ยัยป้านั่นจะเป็นยังไงหลังโดนมึงหลอกฟัน”

มุมปากยกยิ้มอย่างเหนือกว่า ขณะที่เจ้าของฉายายัยป้าเฉิ่มเชยในบทสนทนาไม่ได้มารับรู้อะไรแม้แต่น้อย เพราะแค่วุ่นวายกับการเรียนในแต่ละวันก็เหนื่อยพออยู่แล้ว ไหนจะมีเรื่องธุรกิจที่ดูแลอยู่อีก แค่นี้วันๆ หนึ่งก็แทบจะไม่มีเวลานอน สมองเธอเบลอเล็กน้อยยามนึกถึงเรื่องวุ่นวายในช่วงนี้ อยากพักสักหน่อยก็ไม่มีเวลา ซ้ำตอนนี้ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้กินข้าวด้วยซ้ำ

“เฮ้ย ยัยแว่น ข้าวเที่ยงกูล่ะ?”

“วินซื้อเองไม่เป็นเหรอ”

“ว่าไงนะ”

“เปล่าสักหน่อย เราถามว่าวินอยากกินอะไร?”

“แบบที่มึงกิน ไปสั่งมาใหม่ แล้วเอาถ้วยมึงมาให้กู”

“ได้ไง เรากินไปแล้วนะ” เธอเอ่ยท้วงทันทีแล้วชี้ให้ดูหลักฐานว่ามันพร่องไปแล้วเล็กน้อย

“อย่าให้กูพูดซ้ำสอง”

ลูกพีชรีบยื่นจานของตัวเองให้คนตรงหน้าทันที ก่อนจะเดินฉิวไปยืนต่อแถวเพื่อรอสั่งข้าวจานใหม่ ลมหายใจเหนื่อยหน่ายถูกพ่นออกมา ไอ้บ้าวินเนอร์ ตามติดเธอมาสักพักแล้ว เธอไม่รู้ว่าทำไมและไม่อยากจะรู้ด้วย หากเป็นไปตามที่คิดก็คงจะแค่มาแกล้งคนจืดจางในคณะแบบเธอแก้เบื่อเท่านั้น การทำตัวแบบนี้ก็คงไม่พ้นถูกพวกคนไม่ดีกลั่นแกล้งเหมือนที่ผ่านมา

หลายอาทิตย์ต่อมา

ผับหรูใจกลางเมืองถูกใช้เป็นสถานที่รวมตัวของกลุ่มแก๊ง วินเนอร์ที่มาสายตามเคยแทรกตัวนั่งลง บอกปัดเพื่อนที่แนะนำหญิงสาวทรงโตให้ วันนี้เขาแค่อยากมาเมาเท่านั้นไม่ได้อยากเอาใคร เพราะเป็นคืนวันศุกร์คนเลยเยอะจนน่าอึดอัด จู่ๆ เพื่อนคนหนึ่งก็ถามขึ้น

“อัปเดตยัยป้านั่นหน่อยดิไอ้วิน เป็นไงบ้างอะ”

“เออ กูก็สงสัย ผ่านไปจะเดือนละ ได้แอ้มหรือยัง?”

“แอ้มพ่อแอ้มแม่มึงอะ กูเห็นวันๆ เอาแต่ตามติด ไม่ทำอะไรสักที” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มพูดบอก แล้วทั้งหมดก็ขำกันราวกับเป็นเรื่องตลก

“พวกมึงก็รีบจัง เหลืออีกตั้งหลายเดือนกว่าจะปิดเทอม” วินเนอร์ไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไร เพราะเขามั่นใจว่าจะต้องชนะแน่นอน

“มึงช้าไปหรือเปล่า?”

“ปากดี อยากลองเทสมั้ยล่ะว่าตอนนี้ยัยนั่นติดกูขนาดไหน?”

“ใช้คำว่าติดว่ะ ฮ่าๆๆ”

“งั้นมึงโทรหรือทักหายัยนั่นให้มาที่นี่ในยี่สิบนาทีดิ๊”

วินเนอร์ยักไหล่ ล้วงมือถือเครื่องบางมากดขยุกขยิกสองสามทีก่อนจะเก็บกลับเข้ากระเป๋าไปเมื่อเสร็จธุระ เสียงทุ้มไม่วายเอ่ยท้าเพื่อนทุกคนที่นั่งล้อมวงอยู่

“ถ้าลูกพีชมา คืนนี้พวกมึงต้องเปิดเหล้าที่แพงที่สุดในร้านให้กูแดก”

“งั้นถ้าไม่มา มึงต้องสั่นกระดิ่งทองเลี้ยงคนทั้งร้านเลย เอาปะ?”

“หึ คืนนี้กูจะปิดเกม เตรียมเงินพวกมึงไว้เถอะเดี๋ยวกูแนบหลักฐานเป็นรูปยัยนั่น ตอนกูฟันเสร็จแปะในไลน์กลุ่มให้ด้วยเลย”