คาสโนว่ากับป้าข้างบ้าน

คาสโนว่ากับป้าข้างบ้าน

last updateآخر تحديث : 2025-08-03
بواسطة:  รัญดาمكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
36فصول
2.4Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ถ้าป้าไม่ชอบผม แล้วป้าจะหลับตาทำไมครับ"หญิงสาวอายุ25ได้ฟังที่เขาพูดถึงกับเม้มปากเข้าหากันโดยอัตโนมัติ แนะนำเรื่อง🌟 ฝนแก้ว สาววัยยี่สิบห้าที่มีแต่เรื่องโชคร้ายเข้ามา ตามตำราแล้วเขาเรียกว่าวัยเบญจเพสที่มักจะมีโชคไม่ดีเข้ามาตลอดเพื่อนสาวของฝนแก้วจึงพาเธอไปดูดวงเพื่อหาวิธีป้องกันและแก้ไข แต่ฝนแก้วไม่เคยเชื่อเรื่องนี้เลยสักนิด  จนกระทั่ง… เธอเหยียบฝาท่อระบายน้ำที่ชำรุดแล้วตกลงไปรถยนต์ของเธอที่จอดไว้ก็ดันมาถูกชนท้ายจนยับเยินอีก และที่หนักสุดกระถางต้นไม้หล่นใส่เธอจนหลับไปหลายวัน ฝนแก้วจึงนึกถึงคำของหมอดูที่เตือนเธอว่าให้อยู่ห่างจากยักษ์ แม่หมอพูดอะไรเรื่อยเปื่อย จะมียักษ์ในโลกนี้ที่ไหนกันล่ะ จนกระทั่ง ...มีเพื่อนบ้านย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ชื่อ รามสูร แม่หมอบอกถ้าอยากหลุดพ้นจากความชั่วร้ายของยักษ์ ให้เป็นคนแก่ซะ   รามสูร หนุ่มวัยยี่สิบแปดที่มีปมความหลังที่ไม่มีใครรู้ เป็นเพื่อนบ้านที่ย้ายมาอยู่ใหม่เขาเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เนื้อหอม ตาชั้นเดียวแต่ซ่อนไปด้วยความคมเข้มชวนให้หลงเสน่ห์  สาวๆ คนไหนได้สบตากับเขาไม่มีใครที่ไม่ตกหลุมรักเขาเลย

عرض المزيد

الفصل الأول

ตอนที่ 1 เชื่อหรือไม่เชื่อ

世間の認識では、私は見城家の華やかで奔放なお嬢様であり、仲田純也(なかだ じゅんや)は首都K市の政財界で名を馳せる大物で、冷淡かつマナーを厳格に守るストイックな人。

けれど夜になると、彼は私の腰を強く抱きしめ、私の足が立たなくなるまで激しく突き、何度も何度も耳元で「姫」と呼んでくれる。

でも彼は知らない。あと二週間で、私は別の人と結婚することを。

シーツにはまだ湿った温もりが残っていた。私はベッドに横たわり、呼吸を整えた。純也はすでに身支度を整えていた。

私は横向きに寝そべり、彼の長い指がシャツのボタンを留めていく様子を見つめる。

「今夜は泊まらないの?」

「会社で会議がある」と彼は振り返りもせずに言った。「おとなしくしてろ」

またその言葉。

私は体を起こすと、シーツが肩から滑り落ちた。

純也は一瞬動きを止め、すぐにネクタイを締め直した。

「……純也」

「ん?」

「……なんでもない」

彼は振り返り、身をかがめて私の額にそっと口づけた。「行くぞ」

扉が閉まった瞬間、私はスマホを手に取り、慣れ親しんだ番号に電話をかけた。

「お父さん、縁談に同意するわ。二週間後、私はH市の兼藤家の、死にかけている跡取りと結婚する。でも条件が一つある」

受話器の向こうで、見城幹夫(けんじょう みきお)の声が弾んだ。

「よし!言ってみろ!どんな条件でもすぐに飲もう!」

「会って話すわ」

通話を切ると、私はナイトテーブルに目を向けた。そこには純也が置いていった予備のタブレットがある。

画面が明るくなり、新しいメッセージが表示された。

送信者の名前は舞子。

【純也、今日は病院に付き添ってくれてありがとう。先生が、私の回復が早いのはあなたがしっかり看病してくれたおかげだって。明日、一緒に映画を観に行きたいな。昔みたいに】

その下にはキスのスタンプ。

私はそのメッセージを見つめ、指先がかすかに震えた。

純也は一度も私の病院への付き添いをしたことがない。たとえ、私がこの前の乗馬訓練で肋骨を折ったときでさえも。

私は服を身にまとい、そっと彼の車の後をつけた。

高級ミシュランレストランの前で、彼は車を降りた。

その先に現れたのは、白いワンピースを着た少女、倉下舞子(くらした まいこ)。

彼女は写真よりもさらに痩せている。純也は風に乱れた彼女の髪を直す。その仕草は、まるで壊れやすい陶器に触れるかのように優しい。

ベッドの中を除けば、私は彼があんなに優しい表情を見せるのを一度も見たことがなかった。

三年前、父が私を純也のもとへ送り出したとき、彼の冷ややかで端正な顔を見た瞬間、私は情けなくも足が震えた。

「見城茜(けんじょう あかね)を躾けてやってくれ」父は純也にそう言った。「あの子は奔放すぎる。お前しか手綱を握れない」

当時十九歳で、ボーディングスクールから戻ったばかりの私は反抗的で、誰にも従わなかった。

私を手懐けようとする男は多かったし、純也もその一人だと思っていた。

だから、むしろ私が先に彼を手懐けてやろうと考えた。

初めて会った日、私はわざと超ミニのスカートを履いて彼のオフィスへ向かった。

純也は机の向こうに座り、目も上げずに言った。

「脚を閉じろ、茜」

「どうして?」

「その座り方では、見城家には家風がないと思われる」

私はスカートの裾をさらにたくし上げて見せた。「じゃあ、今はどう?」

純也は顔を上げ、金縁メガネの奥から冷ややかな眼差しを向けた。「出ていけ」

それから数か月の間、私はあらゆる手で彼を挑発した。

彼の資料にメモを忍ばせたり、彼が仕組んだビジネスを台無しにしたり、さらにはウイスキーに下剤を混ぜたりもした。

けれど純也はいつも冷静に後始末をし、まるで子どもに説教するかのような口調で話すのだった。

「茜、お前は賢い。しかし、その賢さは正しい方向に使うべきだ」

そして、あの夜。

私は彼の酒に薬を盛り、彼が理性を失う様子を見てみようと思った。

けれど薬が効き始めた時、私自身もその部屋にいた。

純也は私の手首を押さえ、荒い息を吐きながら低い声で問いかけた。「酒に何か入れた?」

「もうわかってるでしょ?」私は彼の目をじっと見つめて言った。「私と試してみる?」

その夜が、すべてを変えた。

翌朝、目を覚ました時、純也はすでに服を着ていた。

私はてっきり彼が怒り狂って私を父のもとに突き返すと思い、慌てて口を開いた。「純也、私――」

「姫」彼は私の頬を撫でた。「これは俺たちだけの秘密だ」

姫。

その呼び名に、私は完全に心を奪われた。

その後の二年間、私たちは奇妙な関係を続けた。

昼間は冷徹な仲田社長が、夜になると私の耳元で「姫」と囁き、足が立たなくなるまで抱いてくれる男。

私は彼が私を愛していると信じていた。

だが、私の誕生日の日――

一日かけて準備を整え、最も美しいドレスを身にまとい、私たちが初めて出会ったレストランを予約した。

その場で「愛している」と告げるつもりだった。どんな代償を払ってでも、一緒になろうと。

しかし、彼は現れなかった。

私は三時間も一人で待ち続け、店員から哀れむような視線を向けられた。

翌日、純也が空港で別の女を華やかに出迎える写真がネット上に拡散された。

その女は――舞子。彼女は純也の腕に寄り添い、本物の恋人のように親密だった。

私の誕生日をすっかり忘れたのは、彼女を迎えに行くためだったのだ。

私は苦笑いを浮かべ、酔いつぶれるまで酒をあおった。本当は彼に問いかけたかった――私は一体何なの?ただの都合のいい女?それともセフレ?

しかし、口に出す勇気はなかった。

私はあまりにも孤独で、彼がくれる温もりにすがりつきすぎていた。

もし真実を突きつけたら、彼は私を切り捨ててしまうだろう――それが怖かった。

純也の書斎で舞子の写真を見つけた夜、私はそれをすべて叩き割った。

けれど純也が帰宅し、家の中が荒れているのを見ても眉一つ動かさず、使用人に家の片付けと私の世話を命じただけで、私のそばを素通りした。

その瞬間、私は悟った。

純也は仲田家の跡取りであり、雲の上の存在で、冷静でストイックな人だ。

彼が私を許してきたのは、単に取るに足らない存在であり、相手にする価値もないからだ。

それでも彼は夜になると「姫」と呼び、以前と変わらず振る舞った。

けれど、私の心はすでに絶望に沈んでいた。

レストランの外で、純也が舞子のために車のドアを開け、楽しそうに言葉を交わす様子を見届けると、私は視線を逸らし、車を走らせて見城家の屋敷へ戻った。

リビングで、幹夫と継母の高橋美穂(たかはし みほ)がテレビを見ている。

私が入ると、幹夫はリモコンを手に取り、テレビの電源を消した。

「言え。政略結婚の条件は何だ」

私はソファに腰を下ろし、告げた。「あなたと親子の縁を切る」

父の顔がこわばった。「……なんだと?」

横にいた美穂は、私の言葉に目を輝かせた。

「兼藤家の死にかけている跡取りと結婚するのは構わない。でもその代わり、私たちは親子の関係を断つ。私はもう見城家の娘じゃない。あなたは愛人と愛人の娘を堂々と迎え入れればいい。交通事故を仕組んで母を殺したあの日以来、私はもうあなたを父とは思っていない!」

父の顔色は一瞬で真っ青になった。「何度も言っているだろう!あの事故はただの偶然だ!」

私は冷ややかに彼の目を見つめ返し、嗤った。「偶然だろうと何だろうと、母はあんたと美穂が密会している現場を見に行く途中で亡くなったのよ。父娘の情なんて演じなくていいわ。五か月も私を兼藤家に売り飛ばそうとしてきたのは、結局その女を正妻にするためでしょ?その女の娘に見城の苗字を与えるためでしょ?」

幹夫は立ち上がり、怒鳴った。「茜!お前は縁を切りたいんだな!?いいだろう!明日からお前はもう俺の娘じゃない!」

「取引成立ね」私は階段を上りかけて、ふと振り返った。「ああ、それから忘れないで。兼藤家に知らせておいて。縁談相手はもう見城家の令嬢じゃない。父も母もいない孤児よ。それでも同じ条件で買ってくれるかどうか、確かめなさい」

部屋に戻り、扉を閉めた瞬間、私はようやく仮面を外した。

涙が溢れ、ベッドの上で小さく丸まる。まるで傷ついた小動物のようだ。

――純也、あなたは知ってる?

あなたから完全に逃れるために、私は最後の拠り所さえも捨てたのよ。

翌朝早く、階下から家具を運ぶ音が響いてきた。

私は起きて階段を降り、踊り場に立った。

そして、階段の下に立っていたのは――

舞子。

一瞬で、私は血の気が引いた。
توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
36 فصول
ตอนที่ 1 เชื่อหรือไม่เชื่อ
ในห้องพิเศษของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง“ฟาดเคราะห์ไปนะแกเอ๊ย ฉันน่ะคิดว่าแกจะไม่ตื่นขึ้นมาซะแล้ว” จิน คือเพื่อนสนิทของหญิงสาวพูดในขณะที่กำลังรินน้ำใส่แก้วให้หญิงสาวที่กำลังทานข้าวมื้อเช้าของโรงพยาบาลเพิ่งเสร็จ“ฉันน่ะตายยากจ้ะ แล้วคนที่ช่วยฉันไว้เป็นยังไงบ้างไม่เห็นแกพูดให้ฉันฟังเลย” หญิงสาวลุกจากเตียงผู้ป่วยแล้วไปหยิบเสื้อผ้าที่จินเพื่อนสาวเตรียมมาให้เพราะว่าฝนแก้วออกจากโรงพยาบาลวันนี้นั่นเอง“ทำเป็นพูดดีไป หมอดูเขาทักเธอมาแบบนั้นเชื่อซะที่ไหน แล้วเป็นไงล่ะครั้งนี้เจ็บหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาลเลย ส่วนคนที่ช่วยแกรับกระถางน่ะเขาไม่เป็นอะไรมากหรอกบินไปทำงานต่างประเทศแล้ว อย่าห่วงไปเลย” จินบ่นร่ายยาวเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทของเธอไม่สนใจเรื่องดูดวงสักนิด“เชื่อแล้วๆ ฉันเจอขนาดนี้มันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ แกจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ตั้งแต่เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ฉันยังไม่เคยเจอยักษ์เลย หรือแกเคยเจอมาแล้วยัยจิน”“ฉันก็ไม่เคยเจอ แต่ทำไมหมอดูไม่บอกล่ะว่ายักษ์อะไรหรือว่าจะเป็นรูปปั้นหรือสัญลักษณ์แกคิดเหมือนฉันไหม” จินใช้ความคิด“ฉันก็คิดเหมือนแก เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วก็น่าจะลองดูหน่อยแล้วกันไม่เสียหายอะไร
اقرأ المزيد
ตอนที่ 2 แรงดึงดูด
ชายหนุ่มรูปหล่อเจ้าเสน่ห์ยืนมองหญิงสาวที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ที่สวนหย่อมเล็กๆ ข้างบ้านของเขา ทุกท่าทางอิริยาบถของเธอดึงดูดเขาไปหมดทุกสัดส่วนที่ร่างกายของหญิงสาวเคลื่อนไหวดั่งสายน้ำที่กำลังหยอกล้อเล่นกับต้นไม้ใบหญ้าอยู่ เขาที่ใส่กางเกงสเลคสีดำตัวเดียวยืนมองหญิงสาวจากทางหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่ที่เกือบเต็มผนังของห้องนั้น ชายหนุ่มค่อยๆ เอามือกอดอกและสำรวจคนที่กำลังเพลิดเพลินและสนุกกับการทำสวนอะไรมากมายขนาดนั้นกันนะ จนทำให้เขาเผลอยิ้มออกมา“ทำสวนมีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ อยากทำ “สวน” ด้วยจัง” ชายหนุ่มร่างสูงเอื้อนเอ่ยในลำคออย่างพึงพอใจพร้อมกับเอามือลูบคางที่มีหนวดเคราเขียวครึ้มที่เพิ่งขึ้นใหม่จากการที่เขาเพิ่งโกนหนวดไปวันก่อน ร่างกายกำยำของเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาบ่งบอกให้รู้ว่าเขาชอบออกกำลังกายมากเพราะกล้ามเนื้อของเขางดงามราวกับช่างมีฝีมือมาแกะสลักเอาไว้อย่างไงอย่างงั้นทำให้เขามีร่างกายที่มีเสน่ห์สมบูรณ์แบบและเซ็กซี่น่าดึงดูดมากขนาดนี้ เขามองหญิงสาวที่กำลังรดน้ำต้นไม้อย่างสนอกสนใจไม่คิดว่าผู้หญิงที่รวบผมลวกๆ ราวกับไม่ตั้งใจ และแต่งหน้าบางๆ กับกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดสีขาวธรรมดาจะทำให้เขาตื
اقرأ المزيد
ตอนที่ 3 เมื่อเจอกันในกลางดึก
“ใครครับ” เขาถามเสียงเบาๆ อยู่ในลำคอ เมื่อฝนแก้วได้ยินเช่นนั้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนและเห็นว่าเขากำลังใช้สายตามองสอดส่องเข้ามาในรั้วบ้านของเธอ เมื่อชายหนุ่มเจ้าของคำถามเห็นใบหน้าของหญิงสาวถึงกับผงะถอยหลังในทันที เพราะแสงไฟสว่างสลัวแบบนั้นยังทำให้พอจะเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าชัดเจนอยู่บ้าง“เฮ้ย ผี” เสียงของชายหนุ่มตะโกนดังลั่นพร้อมกับวิ่งสอยเท้าเข้าไปในบ้านของตัวเองอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของเขาที่วิ่งนั้น ทำให้ฝนแก้วต้องรีบวิ่งเข้าบ้านของตัวเองด้วยเช่นกัน“ผีเหรอ ผีที่ไหน ที่บ้านฉันมีผีเหรอ” ฝนแก้วหายใจหอบถี่ด้วยอาการตกใจอย่างมากที่เขาเห็นผีในบ้านของเธอเอง หรือว่าจะมีผีจริงๆ แต่ช่วงนี้เธอเองก็ดวงไม่ดีด้วยน่ะสิ แต่ถ้ามีผีจริงๆ ทำไมเธอถึงไม่เคยเห็นล่ะ ชายหนุ่มร่างสูงสมส่วนรีบเดินขึ้นบ้านไปยังชั้นสองแล้วเปิดไฟทุกดวงในบ้านให้สว่าง“ผีเหรอ แม่งเอ๊ยไม่น่าออกไปวิ่งตอนดึกแบบนี้เลย โคตรหลอนว่ะ” ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตาชั้นเดียวนัยน์ตาคมกริบสบถพร้อมกับถอดเสื้อผ้าออกเหลือไว้เพียงผ้าขนหนูผืนเดียวเท่านั้นที่พันท่อนล่างของเขาเอาไว้“ไรวะ มีอะไรโทรมาดึกๆ บอกไว้ก่อนถ้าให้ฉันไปรับตอนนี้ฉันไม่ไปหลอกนะ” เสี
اقرأ المزيد
ตอนที่ 4 ยักษ์ไม่กินคนแก่?
เมื่อฝนแก้วมาถึงบริษัทก็รีบโทรศัพท์หา จิน เพื่อนสนิทของเธอโดยไม่รอช้า“ได้ๆ งั้นเดี๋ยวเราไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน วันนี้ฉันมีงานแต่งหน้าให้กับนักแสดงใกล้ๆ ที่ทำงานของแกด้วยเดี๋ยวเจอกันนะ” ฝนแก้วพูดจบก็วางสายและจัดการดูตารางงานที่เธอต้องออกไปข้างนอก และยกกระเป๋าอุปกรณ์แต่งหน้าไปนอกสถานที่ทันที งานที่ฝนแก้วมาทำวันนี้ก็คือ แต่งหน้าให้กับนักแสดงประกอบในละครเรื่องหนึ่งที่เธอต้องแต่งหน้าให้มีสามคน“ฝนแก้วมาแล้วเหรอ พี่ฝากน้องๆ ด้วยนะ ช่วยแต่งให้สวยให้หล่อเพราะพี่จะดันน้องๆ ให้แจ้งเกิดเรื่องนี้เลย” ผู้กำกับสาวพูดพลางพาฝนแก้วไปที่ห้องแต่งตัวของทีมงาน เมื่อเข้าไปข้างในก็พบช่างแต่งหน้าทำผมไม่กี่คนที่นักแสดงมารอแต่งหน้าเพื่อเข้าฉาก หญิงสาวจึงไปนั่งตรงมุมหนึ่งของห้องเพื่อไม่ให้เกะกะคนอื่นมากนักเพราะมีทีมงานเดินเข้าออกตลอด ไม่นานก็มีน้องๆ ผู้หญิงสองคนเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับผู้ชายอีกหนึ่งคน ฝนแก้วรู้งานทันทีจึงเชิญให้ทั้งสามนั่งก่อน“สวัสดีค่ะ พี่ชื่อฝนแก้วนะคะวันนี้พี่มารับหน้าที่แต่งหน้าให้น้องๆ เห็นผู้กำกับบอกว่าจะแจ้งเกิดน้องๆ จากเรื่องนี้พี่จะแต่งให้สุดฝีมือเลยค่ะ เชื่อใจพี่ได้ ว่าแต่ใครจะเริ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 5 มือไว
เมื่อได้เวลาเลิกงานหญิงสาวจึงรีบไปซื้อเสื้อผ้าคนสูงวัยกับจินทันที ที่ห้างสรรพสินค้าแถวๆ ที่ทำงานของจินนั่นเองฝนแก้วเดินไปได้สักพัก ก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้าทำให้จินที่เดินตามหลังมาชนเธอเข้าจังๆ จนฝนแก้วเองเซไปโดนคนข้างหน้า จนคนตรงหน้าต้องรีบคว้าเธอไว้ได้ทันก่อนที่ฝนแก้วจะล้มหน้าคว่ำลงกับพื้นไปซะก่อน“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวที่ถูกชายหนุ่มตรงหน้าจับมือไม่ปล่อยค่อยๆ ดึงมือของตัวเองออกอย่างเบาๆ“ขอโทษครับ” ชายหนุ่มตาหวาน ยิ้มเขินอาย“ฉันต้องขอโทษคุณซันด้วยนะคะ เกือบจะทำคุณล้มไปด้วยเลย ถ้าไม่ได้คุณจับไว้ฉันกับยัยจินต้องเจ็บตัวแน่ๆ ะ” หญิงสาวยิ้มหวานเพราะเธอเขินนิดหน่อย ที่ทำตัวซุ่มซ่ามต่อหน้าผู้ชายที่เธอเพิ่งแต่งหน้าไปเมื่อตอนกลางวัน“เอ๊ะ คุณเองเหรอคะ” จินพูดขึ้น“โอ๊ะ คุณ ผมจำได้แล้ว เพื่อนของคุณเป็นยังไงบ้างครับ” เขาพูดพร้อมกับเอามือจับศีรษะของตัวเอง เป็นการบอกใบ้ด้วยท่าทางให้อีกฝ่ายได้รับรู้“นี่ไงคะ ฝนแก้วคนที่คุณช่วยรับกระถางไว้ รู้จักกันแล้วนี่คะ” จินชี้มาทางฝนแก้วแต่หญิงสาวกลับทำหน้าสงสัย“อ๋อ วันนั้นผมเห็นหน้าไม่ชัดครับแล้วอีกอย่างตอนนั้นก็รีบด้วย ไม่คิดว่าจะเป็นฝนแก้ว” เขายิ้มอย่างพอใจท
اقرأ المزيد
ตอนที่ 6 ฉันชื่อฝนแก้วค่ะ
“รามคะ สูบบุหรี่เสร็จหรือยังคะ ริชชี่รอนานแล้วนะคะ” สาวเซ็กซี่แต่งตัวเปรี้ยวเข็ดฟันมายืนโอบต้นคอของชายหนุ่มที่กำลังทักทายสาวข้างบ้านอยู่ “เสร็จแล้วครับ งั้นเช็กบิลกลับกันเลยดีไหม ผมจะไปส่งคุณเอง” ชายหนุ่มเดินโอบเอวหญิงที่มาด้วย โดยเดินตามหลังฝนแก้วมาห่างๆ“ไม่พาริชชี่ไปบ้านใหม่ของรามเหรอคะ ริชชี่อยากไปค่ะ”“ไม่ได้ครับ” เขาพูดเสียงเข้มโทนต่ำใส่หญิงสาว“ก็ได้ค่ะ งั้นไม่ไปก็ได้ ริชชี่รู้ค่ะว่าสถานะของตัวเองเป็นแบบไหน” สาวเจ้าทำเสียงน้อยใจจนฝนแก้วต้องหันหลังมามองคนทั้งสอง ที่ผู้หญิงทำเสียงน้อยใจแต่ก็เกาะแขนของเขาไม่ปล่อยด้วยเช่นกัน ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ เธอคิดในใจและระหว่างที่ฝนแก้วกำลังไปนั่งที่โต๊ะก็ถูกสายตาของรามสูรมองตามหลังเธอตลอด และเห็นว่าเธอมากับผู้ชายและผู้หญิงอีกคน “ชักจะอยากรู้จักแล้วสิ หึๆ ถ้าเธอมีแฟนฉันก็จะถอยออก แต่ถ้าไม่ก็อยากจะจีบสักครั้ง” เขาพูดไหวไหล่เชิงเหนือชั้น ทำให้หญิงสาวที่มากับรามสูรถึงกับมองตามฝนแก้วที่กำลังเดินออกจากร้านไป“รามคะ” ริชชี่พูดตะคอกใส่เขาจนดังลั่นร้าน ทำให้เขาขมวดคิ้วใส่เธอและเดินออกมานอกร้านทันที “ริชชี่ขอโทษค่ะราม ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้กับรามอ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 7 บังเอิญ
รถยนต์คันหรูมาจอดหน้าบ้านของหญิงสาว “ขอบคุณนะคะที่มาช่วยฉันเมื่อกี้ และให้ฉันติดรถมาด้วย” ฝนแก้วพูดก่อนจะเปิดประตูลงจากรถคันงามนั้น“ถ้าคุณยังกลัววัยรุ่นพวกนั้น คุณแจ้งความได้นะ ผมจะพาคุณไปเอง” รามสูรลงจากรถและเดินมาดักหน้าเธอเอาไว้“ไม่หรอกค่ะ ฉันคิดว่าพวกนั้นคงไม่กล้าแล้ว แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรด้วยค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบเพราะในใจคิดแต่เรื่องคำพูดของหมอดูคนนั้น เช้าวันใหม่ชายร่างสูงมาจอดรถยนต์รออยู่หน้าบ้านของฝนแก้ว เพราะรอเวลาที่หญิงสาวจะเดินออกมาทำงานแต่กลับต้องพบหญิงวัยสี่สิบกว่าๆ เดินถือกระเป๋าใบเดียวกับเมื่อคืนที่ฝนแก้วถืออยู่เดินออกมาจากบ้านและปิดรั้วประตูอย่างทะมัดทะแมง“สวัสดีครับป้า ฝนแก้วไม่อยู่บ้านเหรอครับ” ชายหนุ่มเปิดประตูรถลงมาทักทายพร้อมยกมือไหว้ แต่ป้าวัยสี่สิบกว่าๆ กลับทำตาโตใส่ราวกับตกใจที่เจอหน้ารามสูร“คือผมอยู่บ้านข้างๆ นี่ไงครับ เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับชี้บ้านหลังถัดไปที่อยู่ติดกับเธอ“ฝนแก้วเหรอ เธอไปทำงานแล้ว นี่ฉันกำลังจะเอากระเป๋าไปให้หลานสาวสงสัยจะลืม” ป้าวัยสี่สิบกว่าๆ พูดดัดเสียงนิดหน่อยและชูกระเป๋าในมือขึ้น พลางคิดในใจ ว่าเธอแต่
اقرأ المزيد
ตอนที่ 8 ลองเชิง
เรื่องแบบนี้มันเป็นความเชื่อและใช้วิจารณญาณส่วนบุคคล ตอนแรกเธอไม่เชื่อเลย และก็เริ่มเชื่อจนในที่สุด เธอเชื่อแล้วว่าคำที่หมอดูบอกเธอเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น เธออยากจะบ้าตายที่เขาอยู่ตรงหน้าของเธอแบบนี้ ใบหน้าดวงตาคมเข้มฉายแววซุกซนให้เธอตลอด ใบหน้าเรียบเนียนของเขาเพียงเธอทาไพรเมอร์ก็ทำให้ดูดีโดยที่ไม่ต้องแต่งแต้มอะไรมากแล้ว ดวงตาชั้นเดียวแต่มันคมเข้มของเขาจ้องมองหญิงสาวตลอดจนเธอเองอยากจะเอานิ้วจิ้มลูกตาของเขาให้บอดไปซะให้รู้แล้วรู้รอด‘ลูกค้าๆๆ ท่องไว้’ หญิงสาวพูดในใจและเธอสังเกตเห็นว่าเขามีไฝตรงปีกจมูกและด้านข้างของจมูกตรงกลางอย่างละเม็ดเรียงกัน ไฝไม่ใหญ่มาก แต่ถ้ามองใกล้ๆ แบบนี้ก็จะเห็นอยู่‘ไฝเสน่ห์ สินะ ฉันไม่หลงเสน่ห์ของนายหลอกย่ะ” และเธอก็ตบแป้งพัฟแรงขึ้น“โอ๊ย ผมเริ่มเจ็บแล้วนะครับ” ชายหนุ่มรู้ดีว่าหญิงสาวจงใจแกล้งแต่งหน้าเขาแรงๆ เพราะเขาก็ใช้สายตารุ่มร่ามกับเธอจริงๆ หมับ! เจ้าของเสียงที่ร้องเจ็บ จับข้อมือของหญิงสาวเอาไว้ราวกับว่าจะให้หญิงสาวหยุด แต่เปล่าเลย เขาจับคว้าข้อมือของเธอแล้ว ให้หญิงสาวแต่งหน้าของเขาเบาๆ อย่างอ่อนโยน ให้ตายเถอะ! เขากลับไม่โกรธเธอเลยสักนิด กลับแสดงท่าทา
اقرأ المزيد
ตอนที่ 9 อยากอยู่ใกล้
“โอ๊ย” ชายหนุ่มถูกหญิงสาวเช็ดทำความสะอาดใบหน้าร้องลั่นพร้อมกับเอามือปิดดวงตาข้างซ้ายของตัวเองในทันที ราวกับว่ามันเจ็บปวดมากมายซะเหลือเกินหญิงสาวที่เร่งเช็ดอยู่ถึงกับชะงักมือของเธอและเอียงคอมองเขาให้แน่ใจว่าเจ็บจริง“คุณเป็นอะไรคะคุณรามสูร” หญิงสาวเอามือจับมือของเขาที่ปิดตาอยู่เพราะจะดูให้ชัด“แสบตาครับ คุณเอาอะไรใส่ในน้ำยาเช็ดกันแน่” ชายหนุ่มยังปิดตาเอาไว้ หญิงสาวรีบหยิบขวดนั้นมาดุู แย่แล้วนี่มันขวดเซรั่มบำรุงผม!“ฉะ ฉันๆ ขอโทษค่ะคุณรามสูร” ฝนแก้วตกใจจนทำอะไรไม่ถูก“น้ำยาล้างตาค่ะ มีไหมคะ ห้องน้ำอยู่ไหนคะ” หญิงสาวลนลานเดินพล่านไปทั่วห้อง พร้อมกับรีบเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปและพยุงชายร่างสูงในชุดสูทสีดำเข้าไปยังห้องน้ำและเปิดก๊อกเพื่อล้างตาของเขาโดยให้น้ำไหลผ่านดวงตาอยู่สักพักเมื่อร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาเขาขยี้ตาเบาๆ“อย่าขยี้สิคะ มันจะอักเสบได้” หญิงสาวจับข้อมือของร่างใหญ่ไว้ จนชายหนุ่มค่อยๆ หรี่ตาขึ้นมามองหญิงสาว“ฉันขอโทษนะคะ” เธอบอกเสียงอ่อน เพราะถ้าเขาเอาเรื่องขึ้นมามีหวังเธอได้ตกงานแน่ๆ“แสบมากเลยครับ” เขาจึงค่อยๆ เปิดตาและเธอเห็นว่ามันแดงมาก“ไปหาหมอไหมคะ” “ไม่ดีกว่าครับนี่มันก็ค่ำ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 10 ผมมาช่วยแล้ว
ตอนเย็นที่บ้านของฝนแก้ว“อย่าค่ะคุณซัน อย่าเข้ามานะคะ” เสียงผู้หญิงร้องลั่นบ้านจนได้ยินออกมาถึงข้างนอก ชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านของตนเองถึงกับทิ้งบุหรี่ที่เขาดูดไปได้ไม่กี่ทีอย่างไม่ลังเลและเดินตรงมายังบ้านของเจ้าของเสียงร้องนั่น“อย่าค่ะคุณซัน อย่าทำอะไรฉันนะคะ ฉันกลัวแล้วคุณจะเอาข้าวของในบ้านอะไรไปก็ได้ทั้งนั้นค่ะ” เสียงผู้หญิงที่อยู่ในบ้านพูดขึ้นแอ๊ด… ปึงชายหนุ่มร่างสูงเปิดประตูเข้าไปอย่างไม่ลังเล และตรงเข้าไปคว้าคอเสื้อของผู้ชายที่นั่งหันหน้าเข้าหาหญิงคนหนึ่งอยู่และปล่อยหมัดไปที่ปลายคางของซันทันทีพลั่ก!กำปั้นหนักๆ ของรามสูรถึงกับทำให้ซันเข่าอ่อนและล่วงไปกองกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว“อย่าค่ะ อย่าค่ะ” หญิงวัยสี่สิบกว่าๆ ที่นั่งตรงข้ามซันเมื่อกี้ เข้ามาห้ามและดึงเสื้อของรามสูรไว้จนยับยู่ยี่“หยุดอะไรล่ะครับป้า ผมฟังมานานแล้ว ป้าเอาแต่ร้องอย่าค่ะๆ อยู่นั่นแหละ ถ้าไม่ยอมมันก็ชกมันไปสักหมัดจะเป็นไรไปครับ” ชายหนุ่มหัวร้อนจะปล่อยหมัดเข้าไปหาซันอีกที ให้ตายเถอะ ถึงเขาจะมีผู้หญิงมากแค่ไหนแต่ไม่เคยขืนใจพวกเธอแบบนี้เลยสักครั้ง และที่ไอ้หมอนี่ทำอยู่มันเก
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status