ตอนที่ 5 เหงา…โคตรเหงา

แสงแรง ๆ ของบ่ายคลายลงไปบ้างแล้วแต่ในห้องทำงานของคริสยังคงอบอวลด้วยความเงียบขรึม เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ผืนกระดาษและเอกสารกองอยู่ตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันราวกับกำลังขบคิดปัญหาที่แก้ไม่ตก ยอดบิลบางส่วนที่ควรอยู่กับเขากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

“ธีร์…มึงขึ้นมาหาหน่อยกูสิ” คริสกัดฟันแน่นมือขยับไปหยิบโทรศัพท์กดหมายเลขผู้จัดการของเขา น้ำเสียงดุดันแบบที่ไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนักแต่ก็ทำให้ใครก็ตามที่ได้ยินรู้สึกเกรง

“อะ…พี่…เรียกผมมาทำไมครับ” ไม่กี่นาทีต่อมาธีร์รีบวิ่งขึ้นมาถึงห้องหอบเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยไม่ถึงกับตื่นกลัวเพราะสนิทกับคริสอยู่แล้ว

“ยอดมันหายไปไหนวะ…” คริสเงยหน้ามองธีร์ซึ่งเป็นผู้จัดการผับก่อนจะเลื่อนกระดาษไปตรงหน้าเขา ธีร์มองด้วยสายตาขมวดคิ้ว คริสเอ่ยเสียงเข้มดวงตาแฝงความหงุดหงิด

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพี่…ผมยังไม่ได้เช็คเอกสารตัวนี้เลย” ธีร์กวาดสายตาไปที่เอกสารพลางทำหน้างุนงง คริสถอนหายใจแรงมือขยับลูบหน้าผากเล็กน้อย ความโกรธและความเซ็งปะปนกัน

“สงสัยแม่งมีคนขนของของกูออกไปขายให้ลูกค้าเองแน่” คำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเข้มจนทำให้ธีร์สะดุ้ง

คริสเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ตากวาดมองรอบห้อง สายตาเรียบเย็นแต่แฝงความเข้มข้น

“ไอ้ธีร์…มึงไปตามมาให้ได้” เขาสั่งเสียงหนักจนธีร์พยักหน้าอย่างเรียบ ๆ

“แม่ง อย่าให้กูเจอนะมึง…กูจะกระทืบให้ตายคาตีน” คริสกัดฟันแน่นน้ำเสียงหงุดหงิดดังขึ้นอีกครั้ง

ธีร์รีบพยักหน้าก่อนจะออกจากห้องไปมือสั่นเล็กน้อยเพราะรู้ดีว่าเวลาคริสโกรธ…โกรธจริง ๆแล้วจะเกิดเหตุการณ์อะไรต่อมา

“แค่ทำงานกูก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว…กูต้องไปหาเรื่องสมัครเรียนเพื่ออะไรวะ” เมื่อเหลือเพียงลำพังคริสหลับตาลงกุมขมับเล็ก ๆ พึมพำเบา ๆ

สีหน้าที่ดุดันของเขาเริ่มอ่อนลงแววตาแฝงความเหนื่อยล้าและความหงุดหงิด ความตั้งใจแรงกล้าผสมกับความเซ็งทำให้ภาพทั้งหมดของชายหนุ่มดูมีมิติ ไม่ใช่แค่คนเจ้าสำราญหรือมั่นใจเหมือนภายนอกแต่เต็มไปด้วยความคิดและความจริงจัง

คริสลืมตาเปิดกระดาษอีกครั้งมือขยับลูบเอกสารเบา ๆ ราวกับพยายามทำใจสงบ ท่าทางทั้งหมดผสมทั้งความเคร่งขรึมและความนุ่มนวลในเวลาเดียวกัน

ท้องฟ้านอกผับมืดมิดสนิทแต่ภายในกลับเต็มไปด้วยแสงสีและเสียงเพลงที่ก้องกังวาน คริสนั่งอยู่บนชั้นสองประจำที่นั่งโปรดมุมเดิมจ้องมองนักท่องราตรีที่พลุกพล่านอยู่ด้านล่าง

มือข้างหนึ่งถือแก้วเหล้าพลางดื่มกรึ่มๆ แต่วันนี้ความรู้สึกไม่ค่อยอยากดื่มเต็มที่เหมือนปกติ รสชาติของเหล้าไม่สามารถเยียวยาความอึดอัดและความเครียดที่รุมเร้าในใจได้

“เป็นไรวะมึง…” นาวินถามขึ้นหลังจากเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ คริส

คริสเงยหน้าช้าๆ ดวงตาคมสอดส่ายไปทั่วบรรยากาศด้านล่าง สายตาเรียบนิ่งแต่แฝงความเหงา

“เบื่อวะ…ไม่อยากแดกแล้ว” เขาตอบเสียงต่ำมือที่ถือแก้วกำแน่นเล็กน้อย

นาวินขมวดคิ้วอย่างงง ๆ กับเพื่อนคนนี้พอได้ยินเรื่องที่คริสเพิ่งไปสมัครเรียนต่อมหาลัย ยิ่งงงไปใหญ่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่ไม่ชอบเรียนต้องทำอะไรขนาดนี้

“เป็นเอามากนะมึงเนี่ย” นาวินพูดเบา ๆ ก่อนจะไม่สนใจต่อ ปล่อยให้คริสอยู่คนเดียวแล้วเดินลงไปด้านล่างเพื่อไปสนุกกับผู้คน

คริสที่ยังนั่งนิ่งบนชั้นสองรู้สึกถึงความว่างเปล่าในใจว่าเหงา…โคตรเหงา เหมือนมีอะไรขาดหายไปจนในที่สุดเขาก็ตัดสินใจลุกจากเก้าอี้เดินลงไปข้างล่าง

ทันทีที่มือผลักประตูผับออกไปความเงียบครอบงำทุกอย่าง เสียงเพลงและคนพลุกพล่านหายไป เหลือเพียงความเงียบที่หนักอึ้งราวกับกดทับหัวใจ เขาเดินบนฟุตบาทมองไปรอบตัวแต่ไม่มีอะไรชี้นำทิศทาง ทั้งถนนทั้งรถ ทั้งผู้คน…เหมือนทุกอย่างหายไปหมด

คริสเดินไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ที่เก้าอี้ตัวหนึ่งด้านหน้าโรงพยาบาลใกล้มหาวิทยาลัยและผับของเขา เขานั่งลงมือยันบนพนักเก้าอี้เงยหน้ามองท้องฟ้า

บางทีคริสก็รู้สึกแปลกใจตัวเองเพราะดุเหมือนว่าเขามีเพื่อนเยอะ เฉพาะกลุ่มเพื่อนที่ไปมาหาสู่ ดื่มกิน เที่ยวกันก็หลายคน แต่เวลาที่เขาอยากอยู่คนเขากลับรู้สึกว่าอยากมีใครสักคนโอบกอด มันเป็นความรู้สึกของคนโสดที่กำลังเหงาใช่หรือเปล่านะ

แต่เมื่อเขาเริ่มต้นคบใครก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกแบบนั้นมันลดลงได้เลย อาจจะความสัมพันธ์ทางกายเข้ามาเกี่ยวแต่มันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกสบายใจหรืออยากอยู่ด้วยเกิดตามมาเลย

ตอนนี้ความรู้สึกแปลกๆที่ก่อตัวขึ้นกับคริสมันคืออะไร เมื่อเขาได้พบกับหมอชล คนที่แค่เขามองหน้าก็เกิดความรู้สึกสบายใจ เกิดพลังบางอย่างที่ดึงดูดเขาให้อยากเข้าหาทั้งทีตัวหมอชลไม่ได้มีท่าทีตอบสนองกลับเขาแต่อย่างใด

แต่คริสรู้ว่ามันไม่ใช่แค่ความอยากเอาชนะ

“หึ…กูมาทำอะไรตรงนี้วะ” เสียงหัวเราะเบา ๆ คล้ายกับบ่นในลำคอของตัวเอง

สายตาคริสกวาดไปทั่วรอบ ๆ พื้นที่ของโรงพยาบาล ทั้งที่ไม่คุ้นเคยและรู้สึกอึดอัด แต่ก็ไม่ได้ลุกหนี เขาเลือกที่จะนั่งนิ่งปล่อยให้ความเหงากัดกินใจ ทำไมนะต้องเลือกเดินมาหยุดนั่งที่นี่ ที่โรงพยาบาลแห่งนี้

คริสหาเหตุผลให้กับตัวแน่ที่เขาเกิดความไม่แน่ใจ แต่ที่เขาแน่ใจคือ เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาเยี่ยมเพื่อนอย่างแน่นอน

จนกระทั่งเสียงลิฟต์ดังขึ้นค่อย ๆ เปิดออกและประตูเลื่อนเปิดเผยร่างบางใครบางคนหยุดนิ่งตรงหน้าเขา

“มาทำอะไร…หน้าตาดูไม่น่าจะชอบเข้าโรงพยาบาลนะ”