บทที่ 8

ที่น่าหนักใจไปกว่านั้นคือ บุตรชายของนางอาจแต่งเยี่ยซูเหยาเป็นฮูหยินจริงๆ หากว่านั่นจะเป็นการช่วยเหลือเยี่ยเผิงเย่  ขอเพียงหลังแต่งงานแล้วสองพี่น้องเป็นอิสระจากตระกูลเยี่ยโดยสิ้นเชิง

“ชะตาชีวิตเล่นตลกโดยแท้” เฉินฮูหยินถอนใจแล้วเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ ในใจได้แต่ปล่อยวางให้เป็นไปตามที่สวรรค์ลิขิต...

หน้าร้านหงเติงหลงยังคงมีผู้คนเข้าออกไม่ขาด หลังจากที่ผู้ดูแลร้านติดประกาศว่ามีตำราเล่มใหม่ของเฮยหลางเข้ามาใหม่ตั้งแต่เมื่อวาน ทั้งนี้ตำราที่ถูกส่งมาจะมีกำหนดระยะเวลาที่ไม่แน่นอน บางครั้งสองสามเดือนจะออกมาหนึ่งเล่มบางครั้งก็นานกว่านั้น ขึ้นอยู่กับความหนาและเนื้อเรื่องที่ต้องคัดลอก รวมไปถึงความยากง่ายในการตรวจสอบความถูกต้องของข้อความที่คัดลอก

เหล่าคุณชายและปราชญ์จากสำนักศึกษาต่างๆ ที่ยังคงเดินดูชมตำรับตำรา ยังคงพยายามที่จะสอบถามกับผู้ดูแลในร้าน เพียงเพื่อให้ได้รับรู้ความเคลื่อนไหวของเฮยหลาง เนื่องจากหลังๆ มานี้ปราชญ์ไป๋หู่ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีตำราใหม่ออกมาบ่อยเท่าใดนัก มีเพียงเฮยหลางเท่านั้นที่มีความเคลื่อนไหวอย่างสม่ำเสมอ

“ดูเหมือนเราจะไม่ใช่กลุ่มแรกที่อยากรู้ข่าวคราวของเฮยหลาง” เยี่ยเผิงเย่ถอนใจออกมาเสียงเบา เมื่อหูแว่วเสียงสนทนาที่ดังขึ้น ระหว่างผู้ดูแลร้านหงเติงหลงและเหล่าบัณฑิต ทั้งสองเดินเข้าไปด้านในช้าๆ ปล่อยให้ลี่จวินเดินตามหลังมาเงียบๆ เพราะชินกับความเงียบขรึมของอีกฝ่ายเสียแล้ว

                “อ้อคุณชายเฉินท่านมาพอดี ได้ยินมาว่าท่านกำลังจะมีเพื่อนบ้านใหม่ย้ายเข้าวันนี้ ท่านพบนางแล้วหรือยัง” คุณชายทายาทตระกูลจางเอ่ยถามขึ้น เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลจางที่มีโรงสีข้าวขนาดใหญ่ในเมืองกุ้ยโจว ด้านข้างของเขาอีกสองสามคนเป็นสหาย และผู้ติดตามราวกับคนคุ้มกันเนื่องจากความมือเติบในการใช้จ่ายของอีกฝ่าย

               “ได้ยินมาว่าวันนี้นางไปที่ตลาดค้าทาสเพราะคฤหาสน์ใหญ่โตยังไม่มีสาวใช้และบ่าวไพร่”

               “จริงหรือ นาง...ไปด้วยตัวเองเลยหรือ”

               “เห็นว่านางตัวคนเดียวไร้ญาติขาดมิตร ไม่มีตระกูลใดไปมาหาสู่”

               “แต่นางดูร่ำรวยถึงขนาดซื้อคฤหาสน์ใหญ่โตในย่านขุนนาง”

               “ข้าเห็นข้างกายนางมีบุรุษผู้หนึ่ง”

               “นั่นเป็นเพียงคนคุ้มกันความปลอดภัยของนางเท่านั้น”

               “แต่...ไม่สมเหตุสมผลเลย นางไม่ได้เกล้าผม แสดงว่ายังไม่ออกเรือนแล้วเหตุใด...”

               “หรือนางจะลักลอบหนีตามบุรุษผู้นั้นมา แต่ยังไม่กล้าแสดงออกเพราะเกรงคำครหา”

เหล่าบุรุษที่ถือตัวเองว่าเป็นผู้ที่มีชาติตระกูลสูง ทั้งยังเป็นบัณฑิตผู้มีการศึกษา กำลังเอ่ยถึงหญิงสาวผู้หนึ่งลับหลังต่างๆ นานา โดยไม่คำนึงว่าสิ่งที่ตนกำลังกล่าว อาจทำลายชื่อเสียงของสตรีตัวเล็กๆ และนั่นทำให้เยี่ยเผิงเย่ส่ายหน้าระอา

ชายหนุ่มมองตามร่างสูงของเฉินเซี่ยเฟิงที่เดินไปยังโต๊ะที่มีตำรามากมายเรียงรายอยู่ มือใหญ่หยิบบทกวีลำนำแห่งท้องทะเลกว้างขึ้นมา จากนั้นทั้งสองก็ตั้งใจจะเดินออกมาจากวงสนทนาที่เต็มไปด้วยเรื่องไร้สาระ

ถึงอย่างนั้นทันทีที่หมุนตัวออกมาเพื่อนำตำรามาจ่ายเงิน เท้าของเฉินเซี่ยเฟิงพลันชะงัก และนั่นทำให้เยี่ยเผิงเย่จำเป็นต้องหยุดเดินไปด้วย

ทั้งสองมองไปยังประตูหน้าร้านซึ่งในยามนี้มีหนึ่งบุรุษและหนึ่งหญิงสาวยืนอยู่ขวาง ปกติแล้วเฉินเซี่ยเฟิงหาได้สนใจสตรีแปลกหน้าที่เขาไม่เคยคุ้นเคยไม่ แต่ที่เขามีปฏิกิริยาเช่นนี้ก็เพราะจดจำบุรุษที่ยืนอยู่ด้านหลังหญิงสาวได้เป็นอย่างดี เนื่องจากเพิ่งจะได้พบอีกฝ่ายก่อนที่จะออกมาจากคฤหาสน์เฉิน

คนผู้นั้นก็คือตงหลิว บุรุษลึกลับที่มีกลิ่นไอแห่งความตายล้อมรอบ...

“คุณชายเฉิน” ตงหลิวประสานมือขึ้นและค้อมกายให้เฉินเซี่ยเฟิง

               เยี่ยเผิงเย่เลิกคิ้วมองไปยังสหายของตนและผู้มาใหม่ด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยรู้จักหญิงสาวตรงหน้า ยิ่งไม่รู้จักสหายชาวยุทธ์ที่เพิ่งจะทักทายเฉินเซี่ยเฟิงแม้แต่น้อย

“เขาคือ...” เยี่ยเผิงเย่กระซิบถามขึ้น

               เฉินเซี่ยเฟิงส่ายหน้าเป็นเชิงห้าม จากนั้นก็เดินเข้าไปหาคนทั้ง

ความมืดมิดยามค่ำคืน ช่วยอำพรางเงาร่างที่กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นเฟิง[1]ด้านนอกติดกับกำแพงด้านหลังคฤหาสน์ตระกูลหลิว กิ่งหนาและลำต้นใหญ่โตที่โน้มออกไปยังลำคลอง ทำให้เงาทะมึนที่แผ่ออกไปปกคลุมดูน่ากลัวจนไม่น่าจะมีผู้ใดกล้าเข้าใกล้

เงาร่างของหญิงสาวแทบจะกลืนไปกับความมืด หากไม่ใช่เพราะสายตาที่ชินกับความมืดและประสาทสัมผัสอันดีเยี่ยม ไหนเลยจะมีผู้ที่มองเห็นหลิวผิงอันซึ่งนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น

“คุณหนูท่านมานั่งทำอะไรมืดๆ เพียงลำพังนอกคฤหาสน์เช่นนี้” ตงหลิวเอ่ยถามพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของผู้เป็นนาย

“ท่านแม่ของข้าชอบโคมไฟสีขาวมาก นางมักจะทำโคมไฟสีขาวสองอันแล้วแขวนเอาไว้บนต้นไม้ จากนั้นนางก็มักจะนั่งเหม่อมองมันจนดึกดื่น บอกว่าแสงของโคมไฟจะช่วยนำทางให้คนผู้หนึ่งกลับบ้าน”

เว้นช่วงไปนานหลิวผิงอันก็ถอนหายใจออกมา

“ข้ากำลังคิดที่จะแขวนโคมไฟเอาไว้ใต้ต้นเฟิงสองต้นนี้ นับจากคืนพรุ่งนี้เป็นต้นไปก็แล้วกัน ข้าอยากทำขึ้นมาเอง” หลิวผิงอันยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับนางไม่ได้พูดคุยกับตงหลิว แต่กำลังเปรยกับตัวเองมากกว่า

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งร่างเล็กก็ลุกขึ้นแล้วเดินผ่านประตูด้านหลังเข้าไปยังด้านในบริเวณคฤหาสน์ นางหันกลับมามองตงหลิว ก่อนจะเอ่ยถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ได้เรื่องว่าอย่างไรบ้าง ท่านกลับมาช้าเช่นนี้อาหารที่สั่งมาโดนกวาดเรียบหมดแล้ว”

“ข้าน้อยไม่หิว”

“ไม่หิวก็ต้องกิน จะทำการใหญ่ต้องมีความพร้อม ท่านน่าจะเคยได้ยินมาบ้าง” กล่าวจบหลิวผิงอันก็ยื่นกล่องไม้สี่เหลี่ยมที่นางถือเอาไว้ตลอดเวลาให้ตงหลิว

[1] ต้นเมเปิ้ล