บทที่ 10

            ในค่ำคืนนั้นมัฑณาวียืนจ้องมองนามบัตรในมืออยู่หลายต่อหลายครั้ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างตรองไม่ตก ว่าควรจะโทรไปหาคนที่ถูกระบุในนามบัตรดีหรือไม่

            และไม่รู้เลยว่าฬียากรเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างตัวตั้งแต่เมื่อไร จนกระทั่งได้ยินเสียงเอ่ยถาม

            “ยืนคิดอะไรอยู่เหรอคะพี่มัท”

            มัฑณาวีหันไปสบตาฬียากรก่อนจะถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้มออกมาอีกครั้ง

            “ก็กำลังคิดถึงปัญหาของตัวเอง”

            “เรื่องงานหรือว่าเรื่องนั้นคะ”

            “ทั้งสองเรื่องเลยลียา แต่ที่ทำให้พี่กลุ้มอยู่ตอนนี้ก็คงเป็นเรื่องแต่งงานที่พี่ไปโม้กับฤทัยเอาไว้” สีหน้าและการถอนหายใจอยู่บ่อยครั้งของมัฑณาวี บ่งบอกได้ดีถึงความกลัดกลุ้มใจเกี่ยวกับเรื่องที่พลั้งเผลอพูดออกไปด้วยความโกรธ ยามที่โดนเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดอย่างหนึ่งฤทัยพูดจาสบประมาทจุดอ่อนของตัวเอง

            “แล้วพี่มัทคิดได้หรือยังคะว่าจะแก้ปัญหานี้ยังไง”

            “ก็คิดได้อยู่วิธีหนึ่งแต่ไม่รู้ว่าควรทำไหม ลียาว่าพี่ควรโทรไปหาคุณติณณภพ เพื่อขอความช่วยเหลือจากเขาดีไหม”

            “ลองดูก็ได้ค่ะ”

            “ลียาเห็นด้วยกับความคิดของพี่ใช่ไหม” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

            “ลองดูก็ไม่เสียหายอะไร แต่ลียาไม่อยากให้พี่มัทคาดหวังมาก ถ้าผลมันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด พี่มัทจะได้ไม่ผิดหวัง” ฬียากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

            “พี่โทรไปหาเขาเลยนะ”

            มัฑณาวีเดินไปหยิบมือถือมากดเบอร์โทรศัพท์ตามที่ระบุไว้ในนามบัตรอย่างรวดเร็ว เพราะเกรงว่าขืนชักช้าความกล้าของเธอจะหมดไป หรือไม่เธอก็อาจจะเปลี่ยนใจ รออยู่นานก็ไม่มีคนรับก่อนจะโอนสายให้ฝากข้อความ หญิงสาวตัดสินใจวางสาย

            “เขาไม่รับ ติดฝากข้อความ”

            “ลองโทรไปอีกทีสิคะ ถ้าเขายังไม่รับพี่มัทก็ฝากข้อความไว้ ลียาว่าเขาต้องเปิดฟัง”

            “จะดีเหรอลียา”

            “ไหน ๆ ตัดสินใจแล้ว ก็ต้องลงมือทำให้ถึงที่สุดสิคะ โทรเลยค่ะ”

            หญิงสาวยอมทำตามคำแนะนำของเพื่อนรุ่นน้อง ผลก็ออกมาเหมือนเดิมคือติดฝากข้อความ ครั้งนี้มัฑณาวีตัดสินใจฝากข้อความเสียงไว้

            “สวัสดีค่ะคุณติณณภพ ดิฉันมัฑณาวี ผู้หญิงที่คนของคุณเกือบจะขับรถชนในวันนี้ ฉันอยากจะพบคุณ ไม่ทราบว่าคุณพอจะสละเวลามาพบฉันได้ไหมคะ แล้วฉันจะติดต่อกลับไปอีกครั้งค่ะ” จากนั้นก็วางสายก่อนจะเหลือบสายตาไปมองนาฬิกาที่ติดอยู่ที่ผนัง

            “สี่ทุ่มกว่าแล้วเหรอ มิน่าล่ะเขาถึงไม่รับสาย คงเพราะดึกไป พรุ่งนี้พี่ตั้งใจว่าจะลองโทรหาเขาใหม่อีกครั้ง ถ้ายังไม่ได้ผลก็ว่าจะลองบุกไปหาเขาถึงที่”

            “จะบุกไปคนเดียว!”

            “ใช่ ที่จริงพี่ก็ไม่อยากไปคนเดียวหรอกแต่ลียาต้องทำงาน”

            “ชวนพี่พิซซี่ไปด้วยสิคะ”

            มัฑณาวีรีบส่ายหน้าปฏิเสธ “พูดอย่างกับลียาไม่รู้จักนิสัยของพิซซี่ นอกจากนางไม่ไปแล้วยังจะด่าพี่อีกน่ะสิไม่ว่า”

            ใบหน้าของฬียากรปรากฏรอยยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดนั้นจนต้องย้อนถาม

            “พี่มัทกลัวพี่พิซซี่เหรอคะ”

            “กลัวปากนาง ด่าทีสะเทือนถึงไส้ถึงพุง”

            “แต่พี่พิซซี่รักพี่มัทมากนะคะ แม้จะปากร้ายอยู่บ้าง แต่ที่พูดไปก็เพราะรักและหวังดีกับพี่มัท”

            “พี่รู้จ้ะ แต่ก็ยังกลัวปากนางอยู่ดี”

            “แล้วจะไปคนเดียวจริง ๆ เหรอคะ ให้ลียาลางานไปเป็นเพื่อนพี่มัทดีไหมคะ” อีกฝ่ายเสนอแนะด้วยความเต็มใจ

            “อย่าเลย วันนี้ก็โดดงานเพราะพี่มาทีหนึ่งแล้ว ไม่ต้องห่วงนะพี่ไปเองได้ ถ้ามีความคืบหน้ายังไงจะกลับมาเล่าให้ฟัง”

            “พี่มัทจะเสียใจไหมถ้าเกิดเขาไม่ให้พี่มัทเข้าพบ หรือพบแล้วเขาปฏิเสธที่จะช่วย เพราะมองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับเขา แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องสำคัญสำหรับพี่”

            “ไม่หรอกลียา เขามีสิทธิที่จะปฏิเสธ แต่พี่ก็อยากลอง อย่างน้อยก็จะได้รู้คำตอบว่าหมดหวัง เราจะได้มองหาวิธีอื่น”

            “สู้ ๆ ค่ะ ลียาเป็นกำลังใจให้”

            “ขอบใจนะน้องรักที่อยู่เคียงข้างพี่เสมอ”

            ทั้งคู่ยิ้มให้กันและกันอย่างอบอุ่นก่อนที่ฬียากรจะเปลี่ยนเรื่อง

            “พี่มัทจะบอกคุณยายเรื่องที่ต้องออกจากงานหรือเปล่าคะ”

            “ไม่ดีกว่า บอกไปคุณยายก็จะเป็นห่วงเปล่า ๆ ไว้บอกตอนได้งานใหม่ทีเดียวเลยแล้วกัน”

            “คิดถึงคุณยายเหมือนกันนะคะพี่มัท ไว้เราหาเวลากลับไปเยี่ยมคุณยายที่ไร่กันดีไหมคะ”

            “ดี พี่ก็คิดถึงคุณยายเหมือนกัน กลับไปคราวนี้จะอ้อนให้คุณยายทำอาหารและขนมอร่อย ๆ ให้เราสองคนกินให้พุงกางไปเลย ว่าแต่เราจะกลับไปที่ไร่เมื่อไรดี”