บทที่ 11

           “สัปดาห์หน้าเป็นไงคะ มีวันหยุดยาวติดกันสี่วัน เราจะได้มีเวลาอยู่กับคุณยายนาน ๆ”

            “ก็ดีเหมือนกัน ว่าจะชวนพิซซี่ไปด้วย ไม่รู้จะว่างไปกับเราหรือเปล่า”

            “พี่พิซซี่ต้องไม่ปฏิเสธแน่ เพราะติดใจรสชาติอาหารและขนมที่คุณยายทำ”

            “แต่คงต้องกำชับพิซซี่ไม่ให้ปากสว่างพูดเรื่องพี่ถูกให้ออกจากงาน และก็เรื่องแต่งงานนั่นอีก พูดไม่ได้เด็ดขาด ห้ามหลุดแม้แต่คำเดียว ไม่งั้นล่ะเป็นเรื่อง”

            “ห้ามปากพี่พิซซี่ได้ง่าย ๆ แบบนั้นได้ก็ดีสิคะพี่มัท”

            “ไม่รู้ล่ะ ยังไงก็ห้ามหลุดปากพูดเรื่องเหล่านี้ให้คุณยายรู้เด็ดขาด ขืนคุณยายรู้ล่ะก็พี่ชะตาขาดแน่”

            สองสาวต่างก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน 

            “พรุ่งนี้พี่มัทจะไปพบคุณติณณภพยังไงคะ ลียาขับรถไปส่งให้เอาไหม” ที่เอ่ยถามเช่นนี้เพราะรู้นิสัยของอีกฝ่ายเป็นอย่างดีว่า อะไรก็ตามที่ได้ตั้งใจไว้แล้วว่าจะทำก็คือจะลงมือทำตามที่คิดไว้ทุกครั้ง เรื่องนี้ก็เช่นกัน แม้ปากบอกว่าจะโทรศัพท์ติดต่อเขาก่อน แต่ฬียากรก็รู้ดีว่าพรุ่งนี้มัฑณาวีจะต้องบุกไปขอพบติณณภพตามที่ได้ตั้งใจไว้แน่นอน

            “ไม่ต้องหรอกลียา รถพี่ซ่อมเสร็จแล้วพรุ่งนี้พี่จะเข้าไปรับก่อนจะแวะไปหาเขา”

            ฬียากรเผลอยิ้มเมื่อได้ยินคำตอบนั้น เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

             “นี่ก็ดึกแล้วเราแยกย้ายกันไปพักผ่อนดีกว่านะคะ”

            “ไปสิ พี่ก็เริ่มง่วงเหมือนกัน”

            สายวันต่อมามัฑณาวีตัดสินใจโทรศัพท์เข้ามือถือของติณณภพอยู่หลายครั้ง แต่ผลที่ออกมาก็ยังคงเหมือนเดิมคือเขาไม่รับสาย เธอจึงตัดสินใจที่จะขับรถไปพบติณณภพตามที่ได้ตั้งใจไว้

            ระหว่างที่กำลังจะเดินไปขึ้นลิฟต์ก็ได้พบกับลุงคนที่เกือบจะขับรถชนเธอเมื่อวานนี้ มัฑณาวีดีใจที่ได้พบลุงคนนั้นอีกครั้ง หรือสวรรค์จะเป็นใจเปิดทางให้เธอได้ทำตามที่ตั้งใจไว้ หญิงสาวรีบเดินตรงไปทักทายชายคนดังกล่าว

            “สวัสดีค่ะลุง จำมัทได้ไหมคะ”

            ทิมหันกลับไปมองตามเสียงเรียก เขายิ้มให้เธอก่อนที่จะตอบ

            “จำได้ครับ”

            “ดีใจจังที่ได้พบลุงอีกครั้ง” มัฑณาวีเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่สดใส

            “เมื่อวานมัทมัวแต่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็เลยลืมแนะนำตัวเอง มัฑณาวีค่ะเรียกมัทก็ได้นะคะง่ายดี”

            “ผมชื่อทิมครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ว่าแต่มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ”

            “มัทอยากพบคุณติณณภพเจ้านายของลุง ช่วยพามัทไปพบเขาได้ไหมคะ”

            “คุณอยากพบคุณติณณ์เพราะเรื่องอุบัติเหตุเมื่อวานนี้ใช่ไหมครับ”

            “ก็ไม่เชิงค่ะ ที่จริงมัทเคยโทรหาคุณติณณภพตามนามบัตรที่ลุงให้ไว้ก่อนหน้านี้ แต่เขาไม่รับสาย มัทก็เลยมาที่นี่เพื่อมาขอพบเขา ลุงทิมช่วยมัทหน่อยนะคะ แค่บอกก็ได้ค่ะว่ามัทจะไปพบเขาได้ที่ไหน”

            “คุณมัทต้องขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสาม แล้วก็ไปต่อลิฟต์ในส่วนของสำนักงานกดขึ้นไปชั้นบนสุด จะเป็นชั้นของผู้บริหาร คุณติณณ์ทำงานอยู่ที่ชั้นนั้นครับ พอดีผมต้องขับรถไปรับคุณไตรภพก็เลยพาคุณขึ้นไปที่นั่นไม่ได้”

            “ไม่เป็นไรค่ะ มัทไปเองได้ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ มัทไม่รบกวนเวลางานของลุงแล้วค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

            “เชิญครับ”

            ทิมมองตามเธอไปจนลับตา เท่าที่ดูร่างกายของเธอก็ปกติดี ไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากมายจากเหตุการณ์เมื่อวาน แล้วทำไมถึงได้อยากพบคุณติณณภพ หรือว่าจะมาเรียกร้องค่าเสียหาย แต่ดูจากท่าทางแล้วก็ไม่เหมือนพวกสิบแปดมงกุฎ แม้จะสงสัยแต่ก็ไม่มีเวลามาคิดหาคำตอบ เพราะต้องรีบขับรถไปรับเจ้านายที่บ้าน

            ในเวลาเดียวกันนั้นเองติณณภพกำลังนั่งอ่านแฟ้มรายงานเกี่ยวกับยอดขายประจำเดือนที่ผ่านมา จากรายงานระบุว่ายอดขายสูงขึ้นกว่าเดือนก่อน ๆ และสามารถทำกำไรให้บริษัทเพิ่มมากขึ้นถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ นับเป็นตัวเลขที่น่าพึงพอใจ แต่กว่าจะเห็นผลแบบนี้ได้เขาและทีมงาน ต้องเข้ามาวางโครงสร้างและจัดระบบการทำงานใหม่หมด โดยจัดการงานในส่วนที่ซ้ำซ้อนออกไป

            ช่วงแรก ๆ ก็ได้รับเสียงบ่นจากพนักงานดังมาให้ได้ยินอย่างต่อเนื่อง แต่สุดท้ายพวกเขาเหล่านั้นก็ได้รับรู้ด้วยตัวเองว่าระบบใหม่ที่ถูกปรับเปลี่ยนไปนั้น มันทำให้การทำงานเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าเดิม แถมยังขจัดขั้นตอนในส่วนงานที่ซ้ำซ้อนออกไป จากเสียงบ่นจึงกลายเป็นเสียงชื่นชมในตัวซีอีโอคนใหม่ และให้การยอมรับในความสามารถของเขา

            เมื่ออ่านรายงานจบติณณภพเปลี่ยนอิริยาบถ เพื่อขจัดความเมื่อยล้าจากการนั่งคร่ำเคร่งทำงานเป็นเวลานาน ๆ ด้วยการเดินไปยืนมองวิวทิวทัศน์ด้านนอก ผ่านกระจกใสในห้องทำงานของตนเอง สองมือล้วงกระเป๋า สายตาก็จับจ้องสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่ใจกลับย้อนคิดถึงเรื่องราวก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามายืนอยู่ในจุดนี้

            ถ้าไม่มีเหตุการณ์ในวันนั้นเขาก็คงไม่ได้มายืนอยู่ที่นี่ เหตุการณ์ทุกอย่างเหมือนม้วนฟิล์มที่ถูกกรอกลับอย่างรวดเร็ว

            จำได้ว่าในวันนั้นเป็นวันหยุด ขณะที่เขากำลังพักผ่อนอยู่ที่บ้านก็มีเสียงกริ่งที่หน้าประตูห้องพักดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้คิ้วเข้มของเขาขมวดมุ่นก่อนจะเดินไปเปิดประตู

            “ใครกันที่มารบกวนเวลาแต่เช้าแบบนี้”

            ฉับพลับใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย เย็นชา ไร้ความรู้สึก เมื่อเปิดประตูออกไปพบกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ บุรุษที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าเป็นชายแต่งตัวภูมิฐาน สมกับฐานะมหาเศรษฐีชื่อดังติดอันดับต้น ๆ ของเมืองไทย

            ซึ่งอยู่ในวัยหกสิบห้าปีและไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นบิดาของเขาเอง บิดาที่ไม่เคยสนใจในตัวเขาซึ่งเป็นลูก และตัดขาดการติดต่อกับเขานับตั้งแต่พ่อกับแม่แยกทางกัน ชายคนนั้นและเขาหน้าเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว ไม่ว่าจะเป็นดวงตาลึกลับน่าค้นหา คิ้วเข้ม หรือแม้แต่จมูกโด่งเป็นสันได้รูปก็เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน มีเพียงวัยเท่านั้นที่ต่างกัน มองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งคู่ต้องเป็นพ่อลูกกันไม่ผิดแน่