บทที่ 16

            “ท่านต้องมีเหตุผล”

            “เหตุผลอะไร!” ติณณภพย้อนถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

            นัยน์ตาคมฉายชัดถึงความเจ็บปวดกับปมบาดแผลในอดีตที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจ เมื่อย้อนนึกถึงความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ก็มิอาจลบเลือนเหตุการณ์และความเจ็บปวดเหล่านั้นได้

            “ถ้าอยากรู้ทำไมนายถึงไม่ถามท่านด้วยตัวเอง”

            “ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องถาม ในเมื่อเราก็รู้อยู่แก่ใจว่าสุดท้ายแล้ว เขาเลือกที่จะให้ความสำคัญกับธุรกิจของเขาก่อนฉันกับแม่เสมอ”

            “แต่ฉันว่าท่านต้องมีเหตุผล...”

            “ไม่มีคำว่าแต่ภูมิ เรื่องมันผ่านไปแล้วเราไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นขึ้นมาพูดอีก และขอย้ำอีกครั้งว่าฉันไม่ต้องการที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขา หรือธุรกิจพันล้านของเขา ฉะนั้นนายไม่ต้องมาพูดเซ้าซี้ฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกเพราะฉันจะไม่ฟัง เข้าใจนะ”

            “นายดื้อรั้นไม่เคยเปลี่ยนเลยนะติณณ์ ลองเก็บไปคิดดูนะถ้าพ่อของนายเป็นอะไรไปจริง ๆ จะทำให้นายมีความสุขมากขึ้น หรือรู้สึกผิดและต้องมานั่งเสียใจทีหลัง พร้อมกับคร่ำครวญว่าถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ นายจะยอมทำตามที่พ่อขอร้องเสียตั้งแต่วันนั้น แบบไหนที่นายเป็น ไม่ต้องตอบคำถามฉันแค่หาคำตอบให้ตัวเองด้วยความซื่อสัตย์ก็พอ”

            ภูมิระพีพูดทิ้งท้ายไว้ให้อีกฝ่ายคิด จากนั้นก็เดินเข้าห้องของตัวเอง

            แววตาของติณณภพแข็งกร้าว หัวสมองก็เริ่มคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีตที่ผ่านมา

            ตั้งแต่จำความได้เขาต้องทนเห็นแม่ร้องไห้เสียใจ และจมอยู่กับความทุกข์ที่สามีนอกใจไปมีผู้หญิงอื่นมานับครั้งไม่ถ้วน และผู้หญิงพวกนั้นยังกล้าตามมาราวีแม่ถึงที่บ้านทั้งที่ตัวเองเป็นแค่เมียน้อย ที่สำคัญไปกว่านั้นคือเขาต้องทนฟังพ่อกับแม่ทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้มาหลายต่อหลายครั้ง ก่อนจะลงเอยด้วยการแยกทาง แม่พาเขาเดินทางมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อเมริกา

            ส่วนพ่อก็ไม่เคยเหลียวแลและไม่เคยให้ความสำคัญกับคำว่าครอบครัว ที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำหน้าที่ของสามีและพ่อที่ดี แต่เลือกที่จะให้ความสำคัญกับงานและตัณหาราคะที่ดูทีท่าว่าจะไม่รู้จักคำว่าพอ ไม่ผิดใช่ไหมที่จะไม่ใส่ใจผู้ชายที่เป็นผู้ให้กำเนิดคนนั้น

            เพราะในเวลาที่เขาต้องการพ่อ แต่พ่อกลับเลือกงานมากกว่าครอบครัว และคงไม่แปลกที่เขาจะไม่ใส่ใจความต้องการหรือคำร้องขอของผู้ชายคนนี้ ติณณภพบอกกับตัวเองว่าจะไม่ใส่ใจเรื่องราวของบุรุษผู้นี้อีก

            สามเดือนต่อมา...

            ภูมิระพีวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานของเพื่อนด้วยใบหน้าซีดเผือด

            “มีอะไร...ทำไมนายถึงได้วิ่งหน้าตื่นเข้ามาแบบนี้”

            “ฉันเพิ่งได้รับแจ้งจากคุณอาทรว่าพ่อของนายหัวใจวายเฉียบพลัน ตอนนี้นอนอาการโคม่าอยู่ที่โรงพยาบาล” ภูมิระพีรีบมาแจ้งข่าวสำคัญนี้ให้เพื่อนรักฟัง แต่เพื่อนกลับมิได้มีอาการทุกข์ร้อนกับสิ่งที่เขาบอก นอกจากจะไม่ทุกข์ร้อนแล้วยังเฉยชาเสียด้วยซ้ำไป

            “แล้วไง”

            “พูดได้แค่นี้เองเหรอติณณ์ นายไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอที่ฉันบอกว่าพ่อของนายอาการเป็นตายเท่ากัน”

            “รู้สึกเฉย ๆ ไง เขาจะเป็นหรือตายไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับฉัน และก็ไม่มีผลอะไรกับชีวิตฉัน”

            “นายควรกลับไปเยี่ยมพ่อของนายนะติณณ์ ไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่นายจะได้พบท่าน” ภูมิระพีแนะนำเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงจริงจัง

            “ทำไมฉันต้องไป เราไม่มีอะไรที่จะต้องเกี่ยวข้องกัน”

            “ถ้าอย่างนั้นฉันอยากให้นายดูอะไรบางอย่าง”

            “นายหมายถึงอะไร!” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

            “เดี๋ยวฉันกลับมา” ภูมิระพีเดินออกไปจากห้องเพื่อไปหยิบของที่ว่า ก่อนจะกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับแฟ้มเอกสารและอัลบั้มในมือ

            “ดูซะ...แล้วนายก็จะเข้าใจ”

            คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอีกครั้ง “ดูอะไร!”

            ภูมิระพีไม่ตอบ เขาเพียงแต่พยักหน้าไปที่กองเอกสารและอัลบั้มภาพถ่าย ที่เขานำมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของเพื่อน

            “ทำไมต้องมีลับลมคมใน” ติณณภพเอ่ยก่อนจะหยิบเอกสารเหล่านั้นมาเปิดดู โดยไม่ค่อยจะใส่ใจเมื่อเหลือบไปเห็นชื่อบริษัท

            “นายเอาเอกสารพวกนี้มาให้ฉันดูทำไม”

            “เพื่อให้นายตาสว่างและเข้าใจพ่อของตัวเองเสียใหม่ ที่ท่านไม่ได้เดินทางมาดูใจแม่นายตามที่นายขอ เพราะในช่วงเวลานั้นบริษัทของพ่อนายกำลังประสบปัญหาใหญ่ ท่านจึงต้องอยู่ดูแลและแก้ไขปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเอง เพราะคำว่าภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบชีวิตของพนักงานกว่าพันชีวิต ทำให้พ่อนายจำใจต้องละทิ้งเรื่องส่วนตัวหันมาจัดการกับปัญหาของบริษัทก่อน กว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปและหันมาสนใจเรื่องของตัวเอง ก็เป็นช่วงจังหวะที่แม่ของนายจากไปแล้ว”

            “นายกำลังจะตอกย้ำว่าชีวิตของแม่และตัวฉันสำคัญน้อยกว่างานของเขาใช่ไหม”

            “ถ้านายเป็นเขานายจะยอมละทิ้งทุกอย่างและใส่ใจแต่เรื่องของตัวเอง โดยไม่สนใจว่าบริษัทจะพังครืนลงมาเมื่อไร และจะมีผลกระทบอะไรต่อผู้คนที่อยู่ในความรับผิดชอบของนาย ในฐานะเจ้าของบริษัทอย่างนั้นเหรอ นายทำแบบนั้นได้จริงเหรอ”

            คำพูดของเพื่อนกระแทกใจติณณภพอย่างแรง และมีผลทำให้เขาถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

            “แล้วทำไมเขาถึงไม่อธิบาย”

            “ถ้าตอนนั้นพ่อนายอธิบายแน่ใจเหรอว่านายจะฟัง ถึงฟังก็คงไม่เชื่ออยู่ดี เพราะนายฟันธงไปแล้วว่านั่นเป็นคำแก้ตัว ฉันพูดถูกไหม”

            เป็นอีกครั้งที่ติณณภพอึ้งไปกับคำพูดของเพื่อน เพราะที่ภูมิระพีพูดมานั้นถูกต้อง

            “และที่นายเข้าใจว่าพ่อไม่เคยสนใจนายนั่นไม่ใช่เรื่องจริงเลยติณณ์ แต่ที่ท่านต้องทำเช่นนั้นเพราะ น้าตติยาได้ขอให้ท่านสัญญาว่า จะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตนายกับแม่อีกไม่ว่าในกรณีใด”