บทที่ 17

            “นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”

            “คุณอาทรเล่าให้ฉันฟัง”

            “แล้วนายก็เชื่อ”

            “ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อ แต่คุณอาทรยืนยันว่าเขามีหลักฐาน ที่บ่งชี้ได้ว่าเจ้านายของเขาไม่ได้ทอดทิ้งลูกชายอย่างที่เราเข้าใจ พ่อนายได้ส่งคนมาคอยดูแลนายกับแม่ตั้งแต่พวกนายเดินทางมาอยู่ที่นี่ และให้รายงานเขาถึงชีวิตความเป็นอยู่ของนายและแม่”

            “ไหนล่ะหลักฐาน”

            “ก็อยู่ในอัลบั้มนั่นไง ลองเปิดดูสิแล้วนายก็จะรู้ว่า พ่อไม่เคยละทิ้งนายกับแม่อย่างที่นายเข้าใจ แต่ที่เขาไม่แสดงตัว เพราะได้ให้สัญญากับน้าตติยาเอาไว้ว่าจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของนายและแม่อีก”

            ติณณภพเอื้อมมือไปหยิบอัลบั้มภาพ ที่วางอยู่ตรงหน้ามาเปิดดูทีละหน้าอย่างช้า ๆ ภาพที่ปรากฏอยู่ในอัลบั้มนั้นเป็นภาพของเขาในวัยเด็กจนก้าวเข้าสู่วัยรุ่น มีแม้แต่ภาพของแม่ที่ถ่ายร่วมกับเขาในวันที่เขาได้รับปริญญา ทั้งปริญญาตรีและปริญญาโท ภาพของพ่อที่ร่วมเฟรมอยู่ห่าง ๆ โดยมีเขากับแม่อยู่ด้านหลัง รวมถึงภาพที่เขาได้เข้าไปทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ของอเมริกา ก่อนจะออกมาตั้งบริษัทร่วมกับเพื่อน ๆ หลายต่อหลายภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แววตาของติณณภพวูบไหวแม้จะเพียงเสี้ยววินาทีแต่ภูมิระพีก็สังเกตเห็น

            “ทีนี้เข้าใจแล้วใช่ไหมว่าเพราะอะไรพ่อนายถึงได้ทำเหมือนไม่สนใจในตัวนายกับแม่”

            “แม่ไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้ฉันฟังมาก่อนเลย”

            “เป็นไปได้ว่าท่านไม่อยากให้นายย้อนกลับไปยุ่งเกี่ยวกับพ่อ ท่านก็เลยไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้นายฟัง”

            “ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงหลังจากที่แม่จากไปทำไมเขาถึงไม่เคยติดต่อกลับมาหาฉัน ทิ้งระยะเวลาไว้ทำไมตั้งสามปี”

            “เรื่องนี้นายคงต้องกลับไปถามพ่อของนายเอง คงไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้ดีไปกว่าตัวเขา” 

            ติณณภพมีสีหน้าครุ่นคิด ดูจากแววตาเขาก็รู้ว่าเขากำลังสับสน เมื่อภูมิระพีเห็นเช่นนั้นจึงพูดเท้าความถึงเรื่องราวในอดีต เพื่อทบทวนความทรงจำของเพื่อน

            “นายจำได้ไหมติณณ์ว่าก่อนที่น้าตติยาจะจากไป เธอได้ขอให้นายเลิกโกรธเกลียดพ่อของตัวเอง นายเองก็รับปากท่านแต่ไม่ทำ”

            “ไม่ใช่ไม่ทำเพียงแต่ยังทำไม่ได้ เพราะมันไม่ง่ายที่จะให้อภัยในสิ่งที่เขาทำ” ติณณภพตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงปวดร้าว ที่เขายังมิอาจทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับมารดา

            “แต่ตอนนี้นายก็รู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ฉะนั้นฉันอยากให้นายรีบเดินทางกลับไปดูอาการของพ่อนายที่เมืองไทย ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป นายทำได้ใช่ไหม ส่วนจะทำตามคำขอของพ่อนายหรือไม่นั้น มันก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนาย”

            ติณณภพถอนหายใจก่อนจะเอ่ยปาก “ขอเวลาฉันคิดดูอีกครั้งนะ”

            “ได้ แต่อย่าช้านักนะติณณ์ ขืนชักช้าก็อาจจะไม่ทันการณ์ ถ้าปล่อยให้เป็นเช่นนั้นนายเองนั่นล่ะที่จะต้องรู้สึกผิดและเสียใจไปตลอดชีวิต”

             “อาการของเขาเป็นยังไงบ้าง”

            “อยากรู้ก็ไปดูด้วยตาของนายเองสิ ฉันบอกได้แต่ว่าอาการของท่านเป็นตายเท่ากัน หรือถ้าอยากได้รายละเอียดอะไรมากกว่านี้ก็โทรไปถามคุณอาทรตามนามบัตรนั้นได้เลย บ่ายนี้ฉันต้องไปพบลูกค้าอาจจะกลับดึกหน่อย ไว้เจอกันที่บ้านเลยนะ”

                       

            วันนั้นทั้งวัน ติณณภพได้แต่เฝ้าครุ่นคิดถึงเรื่องที่คุยกับภูมิระพีจนไม่มีสมาธิในการทำงาน สุดท้ายเขาตัดสินใจกลับบ้าน โดยไม่ลืมที่จะหยิบเอกสารและอัลบั้มภาพที่เพื่อนนำมาให้ติดตัวกลับไปด้วย

            ในค่ำคืนนั้นเขานำมันมาเปิดดูอีกครั้ง พร้อมกับนึกถึงเหตุการณ์คืนก่อนที่แม่จะจากไปอย่างสงบ เธอขอให้เขาสัญญาว่าจะเลิกโกรธ เลิกเกลียด และให้อภัยพ่อของตัวเอง คำพูดของแม่ในวันนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว

            “แม่อยากให้ติณณ์รับปากแม่ว่าจะอภัยให้พ่อ การที่พ่อกับแม่แยกทางกันไม่ใช่ความผิดของพ่อคนเดียว มันเป็นความผิดของแม่เช่นกันที่หมดความอดทน”

            “มันจะเป็นความผิดของแม่ได้ยังไงครับ”

            “แม่รู้ว่าพ่อของติณณ์เป็นผู้ชายเจ้าชู้มาตั้งแต่ก่อนที่แม่จะแต่งงานกับพ่อ แต่แม่ก็ยังตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตร่วมกับเขา ตอนนั้นแม่เชื่อว่าความรักที่แม่มีต่อเขาจะหยุดพฤติกรรมเจ้าชู้ของเขาได้ แต่มันกลับไม่ใช่อย่างที่แม่คิด เมื่ออยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุข แม่เลยเลือกที่จะพาติณณ์เดินออกมาจากชีวิตเขา”

            “เขาต่างหากที่ไม่เคยสนใจใยดีเราสองคนแม่ลูก”

            “มันเป็นเพราะแม่เอง เชื่อแม่นะติณณ์ว่าพ่อรักลูก รักมากแม้จะไม่ค่อยแสดงออก แต่แม่ยืนยันได้ว่าความรักที่พ่อมีให้ติณณ์มีอยู่จริง เพียงแต่แม่ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ทำหน้าที่ของพ่อ ตอนนั้นแม่คิดว่าเราอยู่กันตามลำพังน่าจะดีกว่า แต่เวลาของแม่เหลือน้อยเต็มที สิ่งที่แม่เป็นห่วงคือติณณ์ แม่ไม่อยากให้ติณณ์ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวทั้งที่ติณณ์ยังมีพ่ออยู่อีกคน รับปากแม่อย่างหนึ่ง เลิกโกรธ เลิกเกลียดพ่อ ถ้ากลับไปอยู่ด้วยกันได้ยิ่งดี”

            “ตลอดเวลาที่เราอยู่ที่นี่เขาไม่เคยทำหน้าที่ของพ่อที่ดี แล้วทำไมแม่ถึงได้ขอให้ผมกลับไปญาติดีกับเขา”

            “เพราะเขาเป็นพ่อของติณณ์ เป็นญาติเพียงคนเดียวที่ติณณ์เหลืออยู่บนโลกใบนี้ สายเลือดยังไงก็ตัดกันไม่ขาด รับปากแม่นะว่าติณณ์จะให้อภัยพ่อ แม่ขอร้อง”

            คำขอครั้งสุดท้ายของแม่สำหรับเขาแล้วทำได้ยากยิ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ยอมรับปากเธอ

            “ครับแม่ ผมจะทำตามที่แม่ขอ แม้ว่ามันจะยากแต่ผมจะพยายาม”

            ตติยายิ้มให้บุตรชายอย่างหมดห่วง ก่อนจะหลับแล้วจากไปอย่างสงบในเช้าวันรุ่งขึ้น