บทที่ 15

            “นั่นเป็นเพราะคุณไตรใช้เงินส่วนตัวจำนวนมากเพื่อปิดข่าวนั้น”

            “ถ้าสิ่งที่คุณอาทรพูดมาเป็นความจริง ผมจะลองพูดโน้มน้าวจิตใจติณณ์ เผื่อว่าเขาจะทบทวนและเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจอีกครั้ง”

            “ทุกอย่างที่ผมพูดมาผมมีหลักฐาน แล้วผมจะส่งหลักฐานเหล่านั้นมาให้คุณภูมิดู เพื่อที่คุณจะได้ใช้มันในการพูดโน้มน้าวจิตใจของคุณติณณ์ ให้ยอมเดินทางกลับไปอยู่เมืองไทย และสานต่อธุรกิจของดิเอ็มไพร์กรุ๊ปต่อจากคุณไตร”

            “ผมจะลองช่วยพูดให้ครับ แต่ไม่รับปากนะครับว่ามันจะสำเร็จ อะไรก็ตามที่ติณณ์ตัดสินใจไปแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำให้เขาเปลี่ยนใจ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพ่อ ยกเว้นเสียแต่ว่าเราจะมีเหตุผลมาหักล้างความคิดของเขาได้”

            “ผมขอฝากความหวังในเรื่องนี้ไว้ที่คุณ”

            “จะพยายามครับแต่บอกเลยว่ามันไม่ง่าย”

            “เพียงแค่คุณภูมิรับปากว่าจะช่วยพูดกับคุณติณณ์ ผมก็ต้องขอบคุณมากแล้วครับ ส่วนผลจะออกมาเป็นอย่างไรนั้นเราคงต้องยอมรับ ได้แต่หวังว่าคุณติณณ์จะลดทิฐิยอมทำตามคำขอของคุณไตรสักครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ผมหวังเท่านี้จริง ๆ”

            “อาการของท่านน่าเป็นห่วงมากเลยเหรอครับ”

            “ใช่ครับ หมอบอกว่าเมื่อครั้งที่คุณไตรหมดสติไปคราวก่อน ถ้าเรานำตัวส่งโรงพยาบาลไม่ทัน หมอก็คงช่วยชีวิตคุณไตรไว้ไม่ได้ ตอนนำตัวส่งถึงมือหมอคุณไตรหายใจรวยริน จนเราวิตกกังวลเกรงว่าท่านจะเป็นอะไรไป ดีที่ครั้งนั้นหมอช่วยชีวิตของคุณไตรไว้ได้ เราจึงไม่ต้องพบกับความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่”

            ในเวลานั้นเองแพทย์ที่ทำการตรวจรักษาอาการของไตรภพ ได้ออกมาบอกกับพวกเขาว่าคนไข้อาการดีขึ้นแล้ว แต่ยังไม่รู้สึกตัวและยังต้องอยู่ในความดูแลของหมออย่างใกล้ชิด ภูมิระพีและอาทรจึงไปดำเนินเรื่องให้ไตรภพนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล อาทรขออยู่เฝ้าอาการของเจ้านายที่นั่น ภูมิระพีตัดสินใจอยู่เป็นเพื่อนเขาจนค่ำก่อนจะขอตัวกลับไปพักผ่อน

            เมื่อติณณภพเห็นภูมิระพีกลับมาถึงที่พักด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อยจึงเอ่ยทัก

            “นายหายหัวไปไหนมาทั้งวันถึงได้กลับมาป่านนี้”

            “ฉันไปดูอาการของพ่อนายที่โรงพยาบาลมา ที่ถามเพราะนายไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่”

            “ฉันก็แค่ถามดูถ้าไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ”

            ภูมิระพีเดินไปนั่งลงที่โซฟาเดียวกับเพื่อน เขาจ้องหน้าติณณภพนิ่งนานจนอีกฝ่ายสงสัย

            “จ้องหน้าฉันทำไม อยากจะพูดอะไรก็พูดมา”

            “นายไม่คิดที่จะถามถึงอาการของพ่อนายบ้างเลยเหรอติณณ์”

            ติณณภพไหวไหล่ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นชาไร้ความรู้สึก

            “ไม่จำเป็น รู้แล้วจะช่วยอะไรได้ในเมื่อฉันไม่ใช่หมอ”

            “นายกำลังพูดถึงพ่อของตัวเองอยู่นะ ทำไมถึงเย็นชาได้มากขนาดนี้ ท่านเป็นพ่อของนายนะติณณ์ และเป็นญาติเพียงคนเดียวที่นายเหลืออยู่ ครั้งนี้ท่านอาการหนักมากจริง ๆ”

            “เขาจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน”

            “นายคิดแบบนี้จริงเหรอ”

            “ใช่”

            “ฉันอยากให้นายลองกลับไปคิดทบทวนเรื่องในวันนี้อีกครั้ง ถ้าพ่อนายมีทางเลือกอื่น เขาคงไม่บากหน้าบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาขอร้องนายถึงที่นี่ด้วยตัวเอง ทั้งที่สุขภาพของท่านก็ไม่เอื้ออำนวย”

            “ต้องให้ย้ำอีกกี่ครั้งว่าฉันไม่สนใจธุรกิจของเขา ไม่ว่ามันจะยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ตาม มันไม่มีความหมายสำหรับฉัน”

            “ฉันรู้ว่านายอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาธุรกิจพวกนั้น แต่ฉันก็ยังอยากให้นายละทิฐิพิจารณาเรื่องนี้ดูอีกสักครั้ง ช่วยอะไรได้ก็ช่วยกันไป อะไรที่อภัยให้กันได้ก็ให้อภัยกันไป อย่าลืมสิว่าเขาเป็นพ่อที่ให้กำเนิดนาย นายจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม แต่เขาก็เป็นพ่อของนาย เรื่องนี้ไม่มีวันเปลี่ยนได้ คิดทบทวนให้ดี ๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”

            “นายก็น่าจะรู้นะภูมิว่าเพราะอะไรฉันถึงไม่เปลี่ยนใจ”

            “อะไรก็ตามที่ติดค้างอยู่ในใจ ฉันอยากให้นายพูดกับพ่อไปตรง ๆ ท่านอาจจะมีเหตุผลที่เราไม่รู้”

            “พูดไปก็เท่านั้น คนอย่างเขาไม่มีวันเปลี่ยนได้ และฉันก็ไม่คิดว่าการพูดจากันเพียงไม่กี่คำจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ที่สำคัญฉันจะไม่ฝืนใจทำในสิ่งที่ใจไม่อยากทำ”

            “แต่เขาเป็นพ่อของนายนะ ไม่มีพ่อคนไหนหรอกที่ไม่รักลูกของตัวเอง”

            ติณณภพยิ้มเยาะที่มุมปากก่อนจะย้อนถาม

            “มันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นทุกคนหรอก และที่นายบอกว่ารัก...เขารักใคร!! รักฉัน รักผู้หญิงที่อยู่ล้อมรอบตัวเขา หรือรักและคิดถึงแค่ตัวเอง ถ้าเขารักฉันจริงวันที่ฉันโทรไปขอร้องให้เขามาดูใจแม่เป็นครั้งสุดท้าย ทำไมเขาถึงไม่มา เขาไม่เคยมาร่วมพิธีศพของแม่ด้วยซ้ำ ฉะนั้นเขาไม่มีสิทธิที่จะเอาคำว่าสายเลือดมาอ้าง เพื่อเรียกร้องให้ฉันทำอะไรตามใจเขา”