บทที่ 20

            ไตรภพนิ่งฟังการถกเถียงกันในที่ประชุมเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างใจเย็น

            “อย่าเพิ่งเถียงกันครับ ผมอยากให้ทุกคนลองเปิดใจ และเปิดโอกาสให้ติณณ์มาทำหน้าที่นี้แทนผม อย่างน้อยก็ในช่วงระยะเวลาที่ผมต้องพักรักษาตัวตามคำสั่งแพทย์” ไตรภพกล่าวขึ้นหลังจากนั่งฟังการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นของทุกคนในเรื่องนี้มาพักใหญ่

            “แล้วถ้าเขาทำได้ไม่ดีพอคุณไตรจะทำยังไง” ชวลิตเอ่ยถาม

            “ผมก็จะเปลี่ยนตัวผู้บริหารใหม่อีกครั้ง แต่ผมมั่นใจครับว่าติณณ์เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ เขาจะนำพาบริษัทของเราไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองได้แน่ และอยากจะขอให้พวกคุณให้โอกาสเด็กรุ่นใหม่อย่างติณณ์ เข้ามาบริหารดิเอ็มไพร์กรุ๊ปของเรา”

            “มีใครจะคัดค้านในเรื่องนี้บ้างไหมครับ” อาทรเอ่ยถามทุกคนในที่ประชุม

            ผู้บริหารที่ไม่เห็นด้วยต่างก็มองหน้ากันและกัน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะเอ่ยออกมา

            “ในเมื่อคุณไตรได้ตัดสินใจไปแล้วก็คงต้องเป็นไปตามนั้น เสียงข้างน้อยอย่างเราจะทำอะไรได้”

            “ถ้าเช่นนั้นผมขอประกาศอย่างเป็นทางการว่า ผมจะสละตำแหน่งประธานกรรมการบริหารดิเอ็มไพร์กรุ๊ป และจะมอบหมายให้ติณณภพ เตชะกษิดิศมาทำหน้าที่นี้แทนผม” ไตรภพกล่าวสรุปประเด็นที่กำลังเป็นที่ถกเถียงกัน ซึ่งผู้ถือหุ้นในที่ประชุมต่างก็ยอมรับมตินั้น

            “ลูกชายคุณจะมาเริ่มงานได้เมื่อไร” หนึ่งในผู้ถือหุ้นเอ่ยถามไตรภพ

            “สัปดาห์หน้า”

            “วันนี้เขามาด้วยหรือเปล่าครับ”

            “เปล่า มีแต่ผู้ช่วยคนสนิทของเขาเท่านั้นที่มา” ไตรภพตอบทุกคำถามในที่ประชุมด้วยความสุขุม

            อาทรลุกขึ้นไปตามภูมิระพีให้เดินเข้ามาในที่ประชุม

            “สวัสดีครับ ผมภูมิระพีเป็นผู้ช่วยของคุณติณณภพครับ”

            “นับจากนี้ถ้าใครต้องการที่จะติดต่อซีอีโอคนใหม่ล่ะก็ให้ติดต่อผ่านภูมิระพีได้เลย” ไตรภพกล่าว

            “ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยกับผู้เข้าร่วมประชุม พร้อมกับโค้งคำนับด้วยความนอบน้อม

            ชวลิตไม่ได้ใส่ใจคำพูดฝากเนื้อฝากตัวของภูมิระพี เพราะมีบุคคลที่ต้องให้ความสนใจมากกว่านั้น เขาจึงหันไปเอ่ยถามไตรภพ

            “แล้วเมื่อไรพวกเราจะมีโอกาสได้พบกับซีอีโอคนใหม่”

            “สัปดาห์หน้าติณณ์จะมาเริ่มงานที่นี่ และผมตั้งใจว่าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับเป็นการภายใน เพื่อแนะนำให้ทุกคนรู้จักกับเขา แบบนี้ดีไหมคุณชวลิต”

            “ก็ดี เราจะได้รู้จักกับผู้บริหารคนใหม่ของดิเอ็มไพร์กรุ๊ป ต่อจากนี้เราจะต้องติดต่อลูกชายคุณผ่านผู้ช่วยของเขาเท่านั้นใช่ไหม”

            “ผมไม่ได้หมายความเช่นนั้นนะคุณชวลิต ถ้าพวกคุณมีเรื่องสำคัญเร่งด่วนก็สามารถติดต่อติณณ์ได้โดยตรง แต่ถ้าเป็นเรื่องงานขอให้ติดต่อผ่านภูมิระพีซึ่งเป็นผู้ช่วยของเขา หรือจะติดต่อผ่านอาทรก็ได้ ผมจะให้เขามาช่วยงานติณณ์อีกแรงในช่วงที่ผมต้องพักรักษาตัว ตกลงตามนี้นะ”

            ผู้ถือหุ้นต่างก็พยักหน้าแทนคำตอบ

            แม้อดิศรจะพยักหน้ารับรู้ แต่สีหน้าของเขาก็แสดงออกถึงความเซ็งสุดขีด ที่ตนเองไม่ได้รับตำแหน่งดังกล่าวอย่างที่วาดหวังไว้ แล้วอย่างนี้จะสั่งให้เขาเข้าร่วมประชุมในวันนี้ทำไม ทั้งที่เขาก็ไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้น

            ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงประกาศชื่อเขาดังขึ้น

            “มีอีกเรื่องที่ผมอยากจะแจ้งให้ทุกคนทราบ ผมขอแต่งตั้งให้อดิศรย้ายไปเป็นผู้บริหารประจำอยู่ที่ดิเอ็มไพร์ภูเก็ตสาขาสองที่กำลังจะเปิดให้บริการในอีกไม่ช้านี้”

            อะไรนะ! นอกจากจะไม่ได้รับตำแหน่งซีอีโอที่วาดหวังไว้แล้ว ยังถูกเด้งให้ไปดูแลสาขาที่ภูเก็ตอีกอย่างนั้นเหรอ

          คิดจะเขี่ยฉันไปให้พ้นเพื่อที่จะปูทางให้ลูกชายของตัวเองล่ะสิ ง่ายไปหน่อยไหม

          เอาวะ! อย่างน้อยก็ยังได้ไปนั่งเป็นผู้บริหารที่สาขาใหม่ แม้จะเป็นสาขาต่างจังหวัด แต่ก็เป็นจังหวัดที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ต่างก็เดินทางไปพักที่นั่น ใจคิดอย่างแต่ปากพูดอีกอย่าง

            “แล้วผมต้องไปเริ่มงานที่นั่นเมื่อไร”

            “สัปดาห์หน้า ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”

            “ไม่มีครับ”

            ปากตอบว่าไม่แต่ใจเดือดดาลที่ตนเองชวดตำแหน่งซีอีโอที่เคยวาดหวังไว้ เรื่องนี้ต้องรู้ถึงหูอรจิราแน่

            ทันทีที่ออกจากห้องประชุมอดิศรได้โทรศัพท์ไปหาน้องสาวเพื่อเล่าเรื่องนี้ให้อีกฝ่ายฟัง

            “ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เราหวังไว้ใช่ไหมพี่ศร”

            “ใช่กับผีอะไรล่ะ ผัวแก่ของแกดันยกตำแหน่งซีอีโอให้ลูกชายของมัน”

            “ลูกชาย! พี่ศรหมายถึงใคร”

            “ก็ไอ้ติณณภพไง”

            “ติณณภพไหน อรไม่เห็นรู้จักหรือเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน หรือว่าจะเป็นลูกนอกสมรสของคุณไตร”

            “ใครว่า...มันเป็นลูกของเมียที่หย่ากันไปต่างหาก”