บทที่ 19

            การประชุมผู้ถือหุ้นของดิเอ็มไพร์กรุ๊ปถูกจัดขึ้นในสัปดาห์ต่อมา ไตรภพเข้าไปเป็นประธานในที่ประชุมด้วยตัวเอง เพียงแต่ครั้งนี้เขาต้องนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็นสำหรับคนป่วย เพราะเหนื่อยง่ายและยังไม่แข็งแรงมากพอ ที่ขาดไม่ได้คือมือขวาคนสนิทอย่างอาทร

            ไม่มีใครเคยรู้ว่านอกจากอาทรจะเป็นคนสนิทของไตรภพ เขายังทำหน้าที่ทนายความส่วนตัวให้กับท่านอีกด้วย

            “ก่อนอื่นผมต้องขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาร่วมประชุมในครั้งนี้ ที่ผมนัดพวกคุณมาในวันนี้เพราะมีเรื่องบางอย่างจะแจ้งให้พวกคุณทราบ ทุกคนคงรู้กันแล้วว่าสุขภาพของผมไม่ค่อยดี หมอสั่งห้ามทำงานหนัก ที่สำคัญผมต้องเข้ารับการผ่าตัดหัวใจ และยังต้องใช้เวลาในการพักฟื้นอีกนาน เพื่อไม่ให้งานสะดุดและดำเนินไปด้วยความราบรื่น ผมจึงตัดสินใจจะลาออกจากตำแหน่งประธานกรรมการบริหารของดิเอ็มไพร์กรุ๊ป”

            “แล้วใครจะมาทำหน้าที่นี้แทนครับ” หนึ่งในผู้ถือหุ้นเอ่ยถาม

            “ผมตัดสินใจที่จะยกตำแหน่งนี้ให้กับ...”

            อดิศรยืดตัวเตรียมลุกขึ้นยืน เพราะมั่นใจว่าชื่อที่จะหลุดออกมาจากปากของไตรภพคือชื่อของตนเอง

            แต่ผิดคาด!

            เพราะชื่อที่หลุดออกมาจากปากของไตรภพคือ ‘ติณณภพ เตชะกษิดิศ’

            ทุกคนต่างก็สงสัยว่าบุรุษที่ถูกเอ่ยนามนี้คือใคร เพราะคนส่วนใหญ่ลืมเลือนไปแล้วว่าไตรภพยังมีทายาทอยู่อีกคน

            “เขาเป็นใครครับ!?” นั่นคือคำถามที่ไตรภพได้รับหลังจากที่มีการประกาศชื่อผู้สืบทอดตำแหน่ง

            “ติณณ์เป็นลูกชายของผมกับตติยาภรรยาคนแรก หลังจากที่ผมกับเธอหย่ากัน เธอก็ตัดสินใจย้ายไปใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกาพร้อมกับลูกชายของผม”

            คำตอบของไตรภพเรียกเสียงฮือฮาในที่ประชุมได้เป็นอย่างดี เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีใครได้ยินเขาเอ่ยถึงบุตรชายคนนี้มาก่อน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้ถือหุ้นทั้งหลายจะพากันยิงคำถามใส่ไตรภพไม่ยั้ง

            “แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”

            “ติณณ์เพิ่งจะเดินทางกลับมาถึงเมืองไทยเมื่อวานนี้” ไตรภพตอบคำถามนั้นด้วยความสุขุมเยือกเย็น

            “เขาเรียนจบทางด้านไหนและทำงานอะไร คุณไตรถึงได้ไว้วางใจให้เขามารับหน้าที่สำคัญนี้แทนคุณ”

            “นั่นสิครับ คุณไตรแน่ใจแล้วเหรอครับว่าเขามีประสบการณ์มากพอ ที่จะมานั่งบริหารงานในบริษัทของเรา”

            ไตรภพหันไปสบตาคนสนิทที่อยู่ข้างตัว จากนั้นอาทรก็นำโพรไฟล์บุตรชายของเจ้านายขึ้นจอมอนิเตอร์ พร้อมกับบอกเล่าประวัติความเป็นมาของชายหนุ่มแบบคร่าว ๆ ให้ทุกคนในที่ประชุมฟัง

            เสียงในที่ประชุมแตกออกมาเป็นสองทาง

            มีทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ผู้ถือหุ้นทั้งสองฝ่ายต่างก็ถกเถียงกันอย่างหน้าดำคร่ำเครียด ซึ่งไตรภพก็เปิดโอกาสให้พวกเขาแสดงความคิดเห็นในเรื่องนี้กันอย่างเต็มที่ เขายินดีที่จะรับฟังความคิดเห็นเหล่านั้น แต่สุดท้ายแล้วการตัดสินใจในเรื่องนี้ก็ขึ้นอยู่กับเขาในฐานะที่เขาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ ที่มีหุ้นอยู่ในมือมากถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์

            “เท่าที่ฟังมาเขายังดูอ่อนประสบการณ์ แล้วจะมาบริหารบริษัทใหญ่ของเราได้ยังไง” หนึ่งในผู้ถือหุ้นที่อยู่ฝ่ายไม่เห็นด้วยแย้งขึ้นในที่ประชุม ส่วนคนที่เห็นด้วยกับความคิดของไตรภพก็โต้แย้งกลับไปเช่นกัน

            “อันที่จริงประวัติของเขาที่ผ่านมาก็ใช้ได้นะ มีบริษัทเป็นของตัวเองตั้งแต่อายุยังไม่ถึงสามสิบด้วยซ้ำ”

            “แต่ผมว่าเขายังขาดทั้งวัยวุฒิและคุณวุฒิ”

            “เดี๋ยวนี้โลกมันเปลี่ยนไว เราควรให้โอกาสคนรุ่นใหม่ไฟแรงเข้ามาบริหารงานในบริษัทดูบ้าง” เหล่าบรรดาผู้ถือหุ้นที่เข้าร่วมประชุมต่างก็โต้เถียงกันไปมาชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร

            “ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นหรือสถานที่ฝึกสอนการบริหารงาน เราต้องการนักบริหารมืออาชีพที่มีพร้อมทั้งวัยวุฒิและคุณวุฒิ ไม่ใช่นึกจะเอาใครเข้ามาทำหน้าที่นี้ได้ตามอำเภอใจ” ชวลิตผู้ถือหุ้นใหญ่รองจากไตรภพกล่าว

            “ผมเห็นด้วยครับ คนที่จะมาดำรงตำแหน่งนี้ควรจะมีความรู้ความสามารถ และมีวัยวุฒิมากพอที่จะนำพาบริษัทยักษ์ใหญ่ของเราให้เจริญรุ่งเรืองต่อไปในอนาคต” อดิศรรีบออกความเห็นทันทีที่มีโอกาส

            “เด็กรุ่นใหม่ไม่ดียังไงครับคุณชวลิต ผมกลับคิดว่าเรากำลังต้องการผู้บริหารรุ่นใหม่ไฟแรงมาเสริมทัพ พวกคุณต้องไม่ลืมนะว่าเด็กรุ่นใหม่เขามีหัวคิดทันสมัย และก้าวทันโลกที่เปลี่ยนไปในแต่ละวัน อย่าเพิ่งดูถูกความสามารถ และมุมมองความคิดของเด็กยุคนี้ ผมว่าเราควรให้โอกาสคุณติณณภพเข้ามาบริหารงานที่นี่” 

            “ใช่เลยครับ เราต้องไม่ลืมว่าเราดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับห้างสรรพสินค้า ซึ่งต้องการความสดใหม่และความทันสมัย ผู้บริหารจึงต้องตามเทรนด์ให้ทัน และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเราจึงต้องการผู้บริหารรุ่นใหม่ ๆ ที่รู้ทันยุคดิจิตอลมาเสริมทัพ”

            “แต่เขายังอ่อนประสบการณ์”

            “ไม่เห็นแปลก ถ้าเขาทำได้ไม่ดีเราก็ช่วยแนะนำ หรือไม่ก็เปลี่ยนตัวผู้บริหารใหม่ก็สิ้นเรื่อง”

            เหล่าผู้ถือหุ้นพร้อมใจกันแสดงความคิดเห็นของตนเองออกมา มีทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ทั้งสองฝ่ายต่างก็โต้เถียงกันไปมาอย่างเผ็ดร้อน