บทที่ 36

            ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมากดรับสาย

            “ว่าไงพิซซี่...มีอะไร”

            “ถามแบบนี้แปลว่ายังไม่เห็นข้อความของฤทัย”

            “ข้อความอะไร!?”

            “เปิดเข้าไปดูในเฟสเดี๋ยวนี้...แล้วก็จะรู้คำตอบ...แค่นี้นะ”

            “เดี๋ยวสิพิซซี่ ยังคุยกันไม่ทันรู้เรื่องเลยวางสายไปละ”

            มัฑณาวีรีบเปิดเข้าไปดูในเฟซบุ๊กของตัวเอง ดวงตาของเธอลุกวาว เมื่อเห็นสเตตัสที่หนึ่งฤทัยโพสต์และแท็กเพื่อนร่วมรุ่นทุกคน

            ภาพที่โพสต์เป็นภาพของหนึ่งฤทัยและผองเพื่อนอีกสองคน ถ่ายในห้องจัดเลี้ยงภายโรงแรมที่จะใช้เป็นสถานที่สำหรับจัดงานเลี้ยงรุ่นต้นเดือนหน้า

            ภาพที่โพสต์น่ะไม่เท่าไรหรอก แต่ข้อความที่มาพร้อมภาพนี่สิที่มันจี๊ดโดนใจมัฑณาวีอย่างแรง

            ‘มาจองสถานที่สำหรับจัดงานเลี้ยงรุ่น ต้นเดือนหน้าพบกันนะจ๊ะเพื่อน ๆ อย่าลืมควงแฟนหนุ่มทายาทมหาเศรษฐีของเธอมาด้วยนะมัท ทุกคนเขานับวันรออยากจะเจอแฟนของเธอ และก็อยากจะทำความรู้จักกับว่าที่เจ้าบ่าวของเธอด้วย อย่าให้พวกเรารอเก้อล่ะ’

            “ยัยบ้า! ชาติที่แล้วเกิดเป็นนกหรือไงถึงได้จิกไม่ปล่อยแบบนี้”

            “เกิดอะไรขึ้น!” ติณณภพเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าขุ่นเคืองของเธอ

            “ขอมัทตอบข้อความนี้ก่อนแล้วมัทจะให้ดู”

            จากนั้นก็พิมพ์ข้อความตอบสเตตัสของหนึ่งฤทัยด้วยความตั้งใจ

            ‘ไม่มีคำว่ารอเก้อแน่นอน คนอย่างมัฑณาวี วรรธนานนท์พูดคำไหนคำนั้น พวกเธอได้เห็นเขาแน่นอน อย่าตะลึงกับความหล่อของแฟนฉันจนอ้าปากค้างล่ะ’

            เมื่อพิมพ์เสร็จก็ส่งโทรศัพท์มือถือให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างตัว เขารับมาดูก็เห็นข้อความที่เอาชนะคะคานกันแบบเด็ก ๆ

            ติณณภพหันมาสบตาเธอก่อนจะคืนโทรศัพท์ให้ เขาพิจารณาใบหน้าและแววตาของมัฑณาวีอย่างใกล้ชิดก่อนจะสรุปว่า

            ‘ไว้ใจคนง่าย อ่อนไหวตามอารมณ์ และตัดสินคนอื่นจากความรู้สึกของตัวเอง’

            นั่นคือคำจำกัดความของเธอตามความคิดของเขา

            “ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าทำไมมัทถึงต้องขอความช่วยเหลือจากดิน ดินต้องช่วยมัทนะ อย่าปล่อยให้มัทถูกเพื่อนพวกนั้นรุมทึ้ง มัทไม่อยากถูกเพื่อน ๆ หยามเรื่องนี้ไปตลอดชีวิต นะดินนะ ช่วยมัทหน่อยนะมัทขอร้อง”

            เธอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานเพื่อขอให้เขาเห็นใจ และยอมรับปากช่วยเหลือเธอตามที่เธอร้องขอ

            หลายอย่างที่เขาเห็นในตัวเธอ ไม่ว่าจะเป็นสีหน้าหรือแววตาของผู้หญิงคนนี้ ปลุกสัญชาตญาณความเป็นอัศวินผู้พิทักษ์ที่หลับใหลอยู่ภายในตัวเขาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

            ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากที่จะปกป้องเธอ ผู้หญิงธรรมดาที่ดูธรรมดาเอามาก ๆ แถมยังมีความคิดออกจะเพี้ยน ๆ แต่กลับดึงความสนใจจากเขาได้

            ที่ผ่านมาผู้หญิงที่ติณณภพเคยพบ ส่วนใหญ่จะสวย ร่ำรวย ชาติตระกูลดี และมีการศึกษา แต่มัฑณาวีดูจะตรงกันข้าม ถึงกระนั้นเขาก็ไม่อาจละความสนใจไปจากเธอได้

            ซึ่งมันแปลก ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนดึงความสนใจจากเขาได้เหมือนที่เธอทำ

            แม้เรื่องที่เธออยากให้เขาช่วยจะเป็นเรื่องไร้สาระ และออกจะเป็นความคิดเพี้ยน ๆ อยู่บ้าง แต่เขากลับอยากที่จะช่วยเหลือเธอตามที่เธอร้องขอ

            ติณณภพตระหนักได้ว่าสิ่งที่ดึงดูดให้เขาเข้าไปหาผู้หญิงคนนี้ นอกจากบุคลิกที่สดใสร่าเริงของเธอแล้ว ภาพลักษณ์ภายนอกที่บ่งบอกว่าเป็นคนใสซื่อและเชื่อใจคนง่าย ซึ่งจะเป็นตัวนำพาความเดือดร้อนและถูกคนอื่นเอาเปรียบได้ง่าย ๆ โดยไม่รู้ตัวนั่นต่างหาก ที่ทำให้เขาอยากปกป้องเธอ

            สิ่งเหล่านี้เป็นตัวกระตุ้นสัญชาตญาณแห่งการปกป้องในตัวเขา และสั่งให้เขาพาตัวเข้าไปพัวพันกับเธอ ทั้งที่ควรจะปฏิเสธแต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น ในอดีตที่ผ่านมาเขาไม่เคยมีความคิดเหล่านี้อยู่ในหัว จนกระทั่งมาพบเธอ

            ติณณภพรู้สึกว่ามันควรเป็นหน้าที่ของเขาที่จะต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของเธอ แม้ว่าเขาจะเห็นเป็นเรื่องไร้สาระก็ตามที

            แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตอบตกลงก็มองเห็นใบหน้าสลดหดหู่ของเธอเข้าเสียก่อน ใบหน้าและแววตาของมัฑณาวีหม่นเศร้าแสดงถึงความผิดหวัง

            เมื่อดูท่าว่าสิ่งที่ทำคงไม่สำเร็จอย่างที่หวังไว้ ไม่ว่าเธอจะบอกเหตุผลหรือชักแม่น้ำทั้งห้ามาออดอ้อนขอร้องเขาอย่างไรก็ดูจะไร้ผล

            “ผมต้องทำอะไรบ้าง”

            โอแม่เจ้า! ได้ยินไม่ผิดใช่ไหม

            สีหน้าของหญิงสาวสดชื่นขึ้นมาทันตาเห็น ใบหน้าเธอมีรอยยิ้ม และแววตาก็ทอประกายสดใสยามเมื่อย้อนถาม ต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ

            “ดินจะช่วยมัทใช่ไหม”

            ติณณภพยักหน้าแทนคำตอบ มัฑณาเผลอกอดเขาไว้แน่นด้วยความดีใจ สุดท้ายแล้วปัญหาที่เคยวิตกก็กำลังจะหมดไป

            “ขอบคุณนะดินที่ไม่ปล่อยให้มัทต้องแก้ไขปัญหานี้อย่างโดดเดี่ยว มัทมองคนไม่ผิดจริง ๆ น่ารักที่สุด”

            ชายหนุ่มตั้งรับการจู่โจมของเธอไม่ทัน เพราะไม่คิดว่าหญิงสาวจะกอดเขา ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยถูกผู้หญิงกอด เพียงแต่ความรู้สึกมันแตกต่างกัน

            ต่างตรงไหน

            ก็ตรงที่...อ้อมกอดของเธอมันมีผลต่อระดับการเต้นของหัวใจเขา...อย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน

            มัฑณาวีรีบผละออกจากตัวเขา หลังจากคิดได้ว่าเธอดีใจจนเกินเหตุเลยเผลอทำอะไรที่ไม่เหมาะสมลงไป แต่ยังไม่วายโปรยยิ้มหวานให้เขา การกระทำของเธอทำให้เขาเผลอยิ้ม