บทที่ 35

            “เขาเรียกตัดไฟแต่ต้นลมต่างหาก”

            “เข้าข้างเจ้านาย!” น้ำเสียงของเธอติดจะเหวี่ยงวีน บ่งบอกให้ติณณภพรู้ว่าเธอพร้อมที่จะหาเรื่องได้ตลอดเวลา

            “เปล่าเลย ผมก็พูดไปตามที่เห็น ผมอยู่กับเขามานานรู้นิสัยของเขาดี และก็รู้ด้วยว่าคำตอบจะต้องออกมาเป็นแบบนี้”

            “บอกตามตรงนะดิน มัทแอบคาดหวังว่าเขาจะยอมช่วย แต่เขากลับปฏิเสธ”

            “เสียใจด้วยนะ”

            “เฮ้อ! ช่างเถอะ จะว่าไปมันก็ไม่ใช่ความผิดของเขา เขามีสิทธิที่จะปฏิเสธ”

            “แล้วคุณจะแก้ปัญหานี้ยังไง”

            มัฑณาวีถอนหายใจก่อนจะกลั้นใจตอบตามที่คิด “ก็ให้คุณช่วย”

            “ช่วยยังไง!”

            “ก็ช่วยไปงานเลี้ยงรุ่นพร้อมกับมัทในนามคุณติณณภพ”

            ติณณภพนึกว่าเธอจะถอดใจ เมื่อได้รับคำตอบปฏิเสธจากภูมิระพีที่สวมรอยเป็นเขา แต่เธอกลับมองหาตัวแทน และยังมาขอร้องให้เขาช่วย

            “ล้อเล่นใช่ไหม”

            หญิงสาวไม่ตอบแต่กลับจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ และมันทำให้เขาเริ่มรู้สึกอึดอัด เพราะดูเหมือนว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น 

            “ทำไมถึงจ้องผมแบบนี้ อย่าบอกนะว่าคุณพูดจริง”

            “ก็จริงน่ะสิ”

            ทำไมหวยล็อคถึงมาตกอยู่ที่เขาได้ ตอนแรกก็นึกว่าแค่พูดเล่นขำ ๆ แต่เธอกลับคิดจริงจังซะงั้น เอาไงดีล่ะทีนี้

            “ผม...”

            มัฑณาวีไม่เปิดโอกาสให้เขาปฏิเสธ เธอรีบพูดออดอ้อนเขาเหมือนที่เคยทำกับภาคินสำเร็จมาแล้ว เพราะคิดว่าวิธีนี้น่าจะใช้ได้ผล

            “ช่วยมัทหน่อยนะดิน...นะคะ...นะ...มัทรู้ว่าดินจะไม่ใจร้ายปล่อยให้มัทไปเผชิญปัญหานี้เพียงลำพังหรอกใช่ไหม”

            ไม่เพียงแต่พูดออดอ้อนเท่านั้น เธอยังกอดแขนเขาอย่างสนิทสนม แถมยังยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้หน้าเขาอีกด้วย ใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ

            ปกติแล้วติณณภพจะไม่ชอบให้ผู้หญิงเข้ามาคลอเคลียเขาเช่นนี้ ออกจะรำคาญพวกหล่อนด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกรำคาญเวลาที่มัฑณาวีทำกิริยาเช่นนั้นกับเขา

            “คุณจะให้ผมสวมรอยเป็นคุณติณณ์”

            หญิงสาวพยักหน้ารับพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เขาก่อนจะตอบเสียงดังฟังชัดด้วยคำสั้น ๆ “ใช่”

            “มันไม่ใช่ความคิดที่ดีหรอกมัท”

            “ดีสิ...ทำไมจะไม่ดี ถ้าต้องมีใครสักคนสวมรอยเป็นคุณติณณภพ คุณคือคนที่เหมาะสมที่สุดนะดิน ไม่ใช่หาใครมาแทนก็ได้”

            “ทำไม!”

            “เพราะคุณเป็นคนสนิทของคุณติณณ์ ย่อมต้องรู้ข้อมูลของเขาเป็นอย่างดี”

            “แล้วถ้ามีคนจำได้ว่าผมไม่ใช่เขาล่ะ คุณจะไม่โดนพวกเขาเม้าสนั่นยิ่งกว่าเดิมเหรอ”

            “มัทไม่คิดว่าจะมีใครรู้จักหรือเคยเห็นหน้าเจ้านายของคุณมาก่อนหรอก ดูอย่างพวกมัทสิ ก่อนหน้านี้เราพยายามหารูปของเขาตามสื่อสังคมออนไลน์ แต่หาเท่าไรก็หาไม่พบ หรือถึงมีก็เป็นรูปที่ถ่ายติดเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างกับด้านหลัง แถมยังเห็นไม่ชัดเพราะถ่ายในระยะไกล เราพบแต่เพียงข้อมูลน้อยนิดของเจ้านายคุณเท่านั้น”

            “เขาไม่ชอบออกสื่อและชอบทำงานอยู่เบื้องหลัง งานไหนที่ต้องออกสื่อเลี่ยงได้เป็นเลี่ยงให้คนอื่นไปแทน และไม่เล่นโซเชียล แม้แต่ไลน์ไอดียังไม่มีเลย”

            ติณณภพมิได้พูดโกหก เพราะก่อนหน้าที่เขาจะรู้จักเธอมันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ

            “ไม่เล่นทั้งโซเชียลและไลน์ แล้วจะมีโทรศัพท์ไว้ทำไม”

            “ก็ไว้โทรติดต่องานหรือพูดคุยกันเฉพาะเรื่องที่จำเป็นน่ะสิ”

            “มิน่าล่ะเราถึงหาภาพของเขาแทบไม่ได้เลย ถ้าเขาเป็นอย่างที่ดินพูด มัทก็ยิ่งมั่นใจว่าเพื่อน ๆ ของมัทไม่เคยเห็น หรือรู้จักกับคุณติณณ์มาก่อนแน่ ๆ เชื่อมัทสิ”

            “บอกผมหน่อยได้ไหมว่าทำไมต้องเป็นคุณติณณ์”

            “ตอนนั้นมันฉุกละหุก มัทนึกถึงใครไม่ออกจริง ๆ แล้วชื่อของเจ้านายคุณก็แวบเข้ามาในหัว มัทก็เลยหลุดปากไป”

            “ปากพาจน”

            “ก็ทำนองนั้น เมื่อหลุดปากพูดออกไปแล้วถึงรู้ว่าตัวเองพลาด แค่ควงแฟนไปงานเลี้ยงนี้ก็ว่ายากแล้ว แต่นี่ต้องควงทายาทหมื่นล้านอย่างคุณติณณภพ เตชะกษิดิศไปในฐานะแฟน ที่กำลังจะแต่งงานกันในอีกไม่ช้านี้ ยากไปอีก ตอนแรกมัทก็ไม่คิดว่ามันจะมีปัญหา แต่ฤทัยดันกัดไม่ปล่อย เที่ยวไปโพทะนาบอกเพื่อน ๆ ถึงเรื่องนี้ มัทก็ต้องเลยตามเลย คุณเข้าใจใช่ไหมดินถ้ามัทไปงานนี้เพียงลำพัง มัทจะต้องโดนสับเละ และต้องโดนฤทัยหยามและถูกตราหน้าว่าไม่มีใครเอาไปตลอดชีวิตแน่ ซึ่งมัทยอมไม่ได้เด็ดขาด”

            “ผมเข้าใจแต่มันไม่เกี่ยวกับผม”

            “เกี่ยวสิทำไมจะไม่เกี่ยว”

            “ยังไง!” เขาย้อนถามด้วยความสงสัยว่าเขาไปเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้

            “ก็คุณเป็นเพื่อนมัท เราเป็นเพื่อนกัน เวลาเพื่อนเดือดร้อนก็ต้องช่วยเหลือกันสิ”

            “แต่จะให้ช่วยเป็นคู่ควงให้แบบนี้ผมว่ามันไม่เหมาะหรอกมัท หาวิธีอื่นเถอะ”

            “ไม่มีวิธีอื่นแล้วมีแต่วิธีนี้ และคนที่จะช่วยมัทได้ก็มีแต่คุณเท่านั้นนะดิน คุณคงไม่ใจร้ายปฏิเสธคำขอของมัทหรอกใช่ไหม”

            แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่งเหมือนกำลังครุ่นคิด ทำให้มัฑณาวีต้องรีบพูดออดอ้อนอ่อนหวาน เพื่อให้เขาตัดสินใจทำตามคำขอของเธอ

            “นะดินนะ...ช่วยมัทหน่อยนะ มัทไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ ถ้าดินไม่ช่วยมัทต้องแย่แน่เลย” เธอเอ่ยพร้อมกับเขย่าแขนเขาเบา ๆ

            ติณณภพมีสีหน้าลำบากใจกับคำขอของเธอ