บทที่ 70

            ติณณภพพาทุกคนไปที่ออฟฟิศแต่เช้า การปรากฏตัวของเขาและผู้บริหารระดับสูง รวมถึงทีมงานจากสำนักงานใหญ่ที่เดินทางมาโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ทำให้พนักงานที่นั่นเกิดความโกลาหล

            เพราะไม่ทราบมาก่อนว่าผู้บริหารระดับสูงจากกรุงเทพฯ จะเดินทางมาตรวจงานที่นี่

            ที่สำคัญเจ้านายใหญ่อย่างคุณอดิศรก็ยังไม่เข้าออฟฟิศ อาทรบอกให้ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลจัดเตรียมห้องทำงานชั่วคราวให้ทีมงานของเขา รวมถึงให้ตามตัวผู้จัดการฝ่ายบัญชีและการเงินมาพบที่ห้องดังกล่าว

            “ทุกอย่างต้องได้ภายในสิบนาที”

            “ค่ะคุณอาทร” ทุกฝ่ายต่างก็รีบกุลีกุจอไปทำตามคำสั่งนั้น

            “เชิญคุณติณณ์และทีมงานทางนี้เลยค่ะ”

            ผู้จัดการฝ่ายบุคคลเข้ามาเอ่ยเชื้อเชิญทุกคนไปยังห้องรับรองแขก

            เมื่ออารีย์ผู้จัดการฝ่ายบัญชีและการเงินเดินเข้ามาในห้อง อาทรได้ยื่นแฟ้มที่ระบุถึงเอกสารที่เขาต้องการ

            “ผมอยากได้เอกสารเหล่านี้ เดี๋ยวจะให้คนของผมตามไปเอาที่ห้องทำงานของคุณ”

            “ได้ค่ะ”

            ภูมิระพีหันไปพยักหน้าให้นักบัญชีอีกสามคนที่เดินทางมาด้วย เดินตามอารีย์ไปเพื่อไปเอาเอกสารที่ต้องการ ทั้งสามคนรับรู้ถึงแผนการสลับตัวกันระหว่างติณณภพและภูมิระพีเป็นอย่างดี จากการบอกเล่าของอาทรก่อนที่พวกเขาจะร่วมเดินทางมาที่นี่

            อีกทั้งยังเป็นทีมงานใหม่ที่ติณณภพหามามิใช่พนักงานที่มีอยู่เดิมของบริษัท จึงมิได้แสดงความประหลาดใจหรือทำพิรุธให้มัฑณาวีเกิดความสงสัยแต่อย่างใด เพราะพวกเขาถูกสั่งกำชับมาอีกทีว่าห้ามมิให้ทำแผนแตกเด็ดขาด

            หลังจากนั้นไม่นานเอกสารต่าง ๆ ที่ต้องการ ก็ถูกทยอยนำมาวางไว้ในห้องทำงานชั่วคราว มัฑณาวีและทุกคนต่างช่วยกันตรวจสอบเอกสารเหล่านั้นอย่างตั้งใจ ส่วนติณณภพและภูมิระพีก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของอดิศร

            “เจ้านายของคุณไปไหน สายป่านนี้แล้วทำไมเขายังไม่มาทำงานอีก” ติณณภพเอ่ยถามเลขาคนสนิทของอดิศร

            “ไม่ทราบค่ะ คุณอดิศรไม่ได้แจ้งไว้” 

            “ปกติเขามาทำงานไม่เป็นเวลาแบบนี้เสมอเลยเหรอ”

            “บางครั้งค่ะ” เธอตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

            “ช่วยโทรไปตามเขาให้รีบมาพบผมที่นี่ที”

            “จะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

            เลขาของอดิศรรีบโทรศัพท์เข้ามือถือของเจ้านายอยู่หลายครั้ง เพื่อแจ้งเรื่องนี้ให้เขาทราบแต่เขาก็ไม่ยอมรับสาย เมื่อติดต่อเขาไม่ได้เธอจึงเดินเข้าไปแจ้งให้ติณณภพทราบ

            กว่าอดิศรจะเข้ามาทำงานก็ปาเข้าไปเกือบสิบเอ็ดโมง เมื่อมาถึงเลขานุการส่วนตัวได้แจ้งให้เขาทราบว่าผู้บริหารระดับสูงจากกรุงเทพฯ เดินทางมาที่นี่ และตอนนี้ก็กำลังรออยู่ในห้องทำงานของเขา

            “ฉิบหายละ! แล้วทำไมไม่รีบโทรไปบอกฉัน เป็นเลขาภาษาอะไรไม่รู้จักหน้าที่ของตัวเอง”

            “โทรแล้วค่ะ โทรไปตั้งหลายครั้งแล้วด้วยแต่คุณก็ไม่รับสาย”

            “คราวหน้าทำงานให้ดีกว่านี้หน่อยนะ” พูดจบก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองพร้อมกับปั้นหน้ายิ้ม

            “สวัสดีครับคุณติณณ์ ผมไม่ทราบว่าคุณติณณ์จะมาก็เลยไม่ได้มาคอยต้อนรับ ต้องขอโทษด้วยนะครับ”

            “ไม่ต้องมากพิธีหรอก คุณมาทำงานเวลานี้ทุกวันเลยเหรอ รู้ไหมว่านี่มันกี่โมงแล้ว”

            “ขอโทษที่มาสายครับ”

            “ผู้บริหารที่ดีก็ควรทำตัวอย่างดี ๆ ให้ผู้ใต้บังคับบัญชาดูเป็นแบบอย่าง ไม่ใช่ถือว่าเป็นผู้บริหารแล้วจะละเลยกฎเกณฑ์ของบริษัท จะเข้ามาทำงานหรือกลับบ้านตอนไหนก็ได้ตามแต่ใจ” ติณณภพตำหนิเขาซึ่งหน้า

            อดิศรหน้าชาที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนตำหนิอย่างไม่ไว้หน้า แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเขาเป็นลูกชายเจ้าของบริษัท แถมยังเป็นซีอีโอ แม้จะไม่พอใจแต่ก็จำต้องอดทนไม่แสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา

            “ผมและทีมงานจะมาตรวจสอบระบบการทำงานของที่นี่”

            “ตรวจสอบ!”

            “ใช่ แต่คุณติณณ์เพิ่งจะมาตรวจสอบเราไปเมื่อไม่นานมานี้เองนะครับ”

            “ผมก็แค่อยากให้มั่นใจว่าระบบของที่นี่ไม่มีปัญหาอะไรก็เท่านั้น หรือว่าคุณมีปัญหา”

            “ไม่มีครับ ผมบริหารงานที่นี่ด้วยความตั้งใจ โปร่งใส และตรวจสอบได้เสมอครับ ถ้าคุณติณณ์ต้องการอะไรก็บอกผมได้เลยนะครับ ผมพร้อมที่จะดำเนินการและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เพื่อให้การตรวจสอบในครั้งนี้เป็นไปด้วยความราบรื่น”

            “เรามีทีมงานจากกรุงเทพฯ มาทำหน้าที่นั้นอยู่แล้วคงไม่ต้องรบกวนคุณ แค่ทำหน้าที่ของคุณให้ดีที่สุดก็พอ”

            “ผมทำเต็มที่เต็มความสามารถอยู่แล้วครับ”

            “ขอให้เป็นเช่นนั้น” ติณณภพพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป