บทที่ 71

            อดิศรรีบโทรเข้ามือถือของอารีย์ เพื่อสอบถามว่าฝ่ายตรวจสอบจากกรุงเทพฯ มาขอเอกสารอะไรไปบ้าง เท่าที่ฟังดูก็เหมือนเป็นการตรวจสอบเรื่องทั่วไป ไม่ได้เฉพาะเจาะจงอะไร แต่ก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี หลังจากวางสายเขาก็รีบโทรศัพท์กลับไปหาอรจิราทันที

            “เกิดเรื่องใหญ่แล้วอร” น้ำเสียงของอดิศรฟังดูร้อนรน

            “เรื่องอะไรอีกล่ะพี่ศร”

            “ก็ไอ้ติณณ์มันมาที่นี่พร้อมกับทีมตรวจสอบจากกรุงเทพฯ เพื่อมาตรวจสอบการทำงานของพี่”

            “แล้วปัญหามันอยู่ตรงไหน” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มิได้ตื่นตระหนกเหมือนพี่ชาย

            “ก็ครั้งนี้มันพุ่งเป้าไปที่ฝ่ายบัญชีและการเงินก่อนเลยน่ะสิ เป็นไปได้ไหมว่ามันสงสัยเรื่องที่เรายักย้ายถ่ายเทเงินบริษัทมาเข้ากระเป๋าของตัวเอง”

            “ไหนพี่ศรบอกว่ากลบเกลื่อนร่องรอยหมดแล้วไง”

            “ใช่ พี่ให้คนของเราตบแต่งบัญชีแล้ว ยากที่จะจับได้ว่ามีการยักยอกเงินบริษัท”

            “แล้วจะกลัวอะไร!”

            “การตรวจสอบครั้งนี้ไม่ได้ใช้ฝ่ายตรวจสอบเดิมน่ะสิ พี่เกรงว่าไอ้ติณณ์มันจะระแคะระคายเรื่องที่เราทุจริตก็เลยลงมาคุมการตรวจสอบครั้งนี้ด้วยตัวเอง”

            “ไม่เห็นจะยากเลยเราก็ใช้เงินฟาดหัวคนเหล่านั้นให้มาเป็นพวกเดียวกับเราแค่นี้ก็สิ้นเรื่อง”

            “ประเด็นคือฝ่ายตรวจสอบทั้งหมดที่มาเป็นคนของไอ้ติณณ์โดยเฉพาะ คิดเหรอว่าพวกมันจะยอมร่วมมือกับฝ่ายเรา เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว”

            “พี่ศรอย่าเพิ่งร้อนตัว บางทีอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้”

            “แล้วถ้ามันจับได้ว่าเราทุจริตเงินบริษัทล่ะ”

            “ก็โยนให้อารีย์มันรับผิดชอบไปสิ ใช้มันเป็นแพะรับบาปแทนเรา”

            อรจิราพูดโดยไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด ว่าสิ่งที่เธอบอกให้พี่ชายทำนั้นมันเป็นความผิดร้ายแรง

            “มันคงไม่ยอมง่าย ๆ หรอก”

            “ยอมสิถ้าเราจ่ายให้มันตามที่มันเรียกร้อง”

            “เงินซื้อทุกอย่างไม่ได้หรอกนะอร”

            “ถูกของพี่ศร เงินซื้อทุกอย่างไม่ได้ถ้ามันไม่มากพอ หน้าที่ของพี่ศรคือจัดการอย่าให้คนที่สมรู้ร่วมคิดกับเรา มาหักหลังเราได้ในภายหลัง ด้วยการซัดทอดว่าเราเป็นผู้บงการและชักใยอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”

            “ตอนนี้เราคงต้องยุติการยักยอกเงินไว้ก่อน”

            “ไม่เป็นไร อยู่ทางนี้อรจะลองหาวิธีอื่น เพื่อยักย้ายถ่ายเททรัพย์สมบัติของไอ้แก่นั่นมาเป็นของเราสองคนให้ได้ พี่ศรไม่ต้องห่วงนะ ไม่ว่ายังไงอรก็จะไม่มีวันยอมให้เรากลับไปอดมื้อกินมื้อแบบที่เคยเป็นมาอีก แค่นี้ก่อนนะพี่ศร” อรจิรารีบตัดสายเมื่อเห็นไตรภพเดินกลับเข้ามาในห้อง

            อันที่จริงเธอก็เริ่มลงมือทำตามแผนการบางอย่างมาสักระยะหนึ่งแล้ว เพียงแต่มันยังไม่เห็นผล เพราะต้องค่อยเป็นค่อยไปเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย อีกไม่นานนักหรอกทุกอย่างก็จะอยู่ในกำมือเธอ รวมถึงติณณภพนั่นด้วย

            เมื่ออรจิราเห็นว่างานของพี่ชายกำลังสะดุด ทำให้เธอตัดสินใจดำเนินการตามแผนของตัวเองอีกครั้ง หลังจากที่ว่างเว้นไปหลายวัน ด้วยการวางยาในน้ำและอาหารของไตรภพ โดยเพิ่มปริมาณจากวันละครั้งมาเป็นสองครั้งต่อวัน เพื่อให้เห็นผลได้ไวขึ้น ยานี้มีผลทำให้ไตรภพมีอาการอ่อนเพลีย ตาพร่ามัว และแขนขาอ่อนแรงไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เพียงแค่สามวันเท่านั้นรับรองได้เลยว่าไตรภพจะต้องอาการเพียบลุกเดินเหินไปไหนไม่ไหวแน่นอน

            รอยยิ้มอำมหิตปรากฏบนใบหน้าอันงดงามของอรจิรา เมื่อเห็นผลลัพธ์ของยาที่เธอผสมลงในอาหารและน้ำดื่มของสามี สองสามวันที่ผ่านมาเขาดูอ่อนเพลีย แขนขาอ่อนแรง ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นมาจากเตียง สายตาก็เริ่มพร่ามัว อรจิราเห็นดังนั้นจึงโทรศัพท์เข้ามือถือของติณณภพ

            “คุณติณณ์คะ อรเองนะคะ”

            คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันก่อนจะย้อนถาม “อรไหน”

            อรจิราชักสีหน้าบึ้งตึงที่เขาแสร้งทำเหมือนจำเธอไม่ได้ ทั้งที่จริงแล้วเขาจำไม่ได้จริง ๆ หาได้เสแสร้งแกล้งลืมอย่างที่เธอเข้าใจ อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับเมียหรือผู้หญิงของพ่อ ทำให้เขาจำไม่ได้แม้แต่ชื่อของผู้หญิงเหล่านั้น

            “ก็อรจิราภรรยาของพ่อคุณไงคะ”

            “มีธุระอะไร” น้ำเสียงที่พูดฟังดูเย็นชาทำให้ทุกคนหันมาสนใจและรอฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

            “อรจะโทรมาบอกคุณว่าคุณไตรไม่สบาย”

            “ทำไมจู่ ๆ พ่อถึงไม่สบายได้ ก่อนหน้านี้ก็ยังเห็นแข็งแรงดีอยู่เลย”

            “คนสูงอายุก็แบบนี้ล่ะค่ะ สามวันดีสี่วันไข้”

            “อาการเป็นยังไง” น้ำเสียงที่ย้อนถามกลับไปห้วนกระแทก

            “ก็โรคคนแก่ เห็นบ่น ๆ ว่าอ่อนเพลีย ไม่ค่อยมีแรงที่จะลุกเดินเหินไปไหน เอาแต่นอนติดเตียง แต่คุณติณณ์ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ อรจะดูแลคุณไตรอย่างดี”

            “ตามหมอมาดูอาการหรือยัง”

            “ยังค่ะ ตอนแรกอรก็จะโทรไปเรียกหมอให้มาดูอาการแต่คุณไตรห้ามไว้ และบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่อ่อนเพลียเท่านั้นนอนพักเดี๋ยวก็หาย”

            ติณณภพยิ้มเยาะที่มุมปาก “เชื่อฟังกันดีจริงนะ”

            “คุณไตรสั่งไว้อรก็ต้องทำตาม ที่จริงเขาไม่อยากให้อรโทรมาแจ้งเรื่องนี้ให้คุณติณณ์ทราบ แต่อรคิดว่าคุณควรจะรู้ก็เลยโทรมาบอก เดี๋ยวจะมาโทษว่าเป็นความผิดของอรที่ดูแลคุณไตรได้ไม่ดีอีก”

            “ส่งสายให้ฉันคุยกับพ่อ”

            “สักครู่นะคะ”

            “คุณไตรคะลูกชายคุณจะพูดสายด้วยค่ะ”

            “ผมบอกคุณแล้วไงว่าอย่าโทรไปบอกติณณ์เรื่องอาการป่วยของผม เดี๋ยวเขาจะเป็นห่วง”

            ติณณภพได้ยินเสียงบิดาต่อว่าอรจิราดังรอดมาตามสาย