บทที่ 69

           ติณณภพส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มไลน์สี่คน เพื่อบอกเล่าถึงเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นตกใจที่เกิดขึ้นกับมัฑณาวี รวมถึงความคืบหน้าของแผนการที่มีผลพวงมาจากเหตุการณ์นั้นให้ภาคินและฬียากรรับรู้ และก็พบว่าข้อความเหล่านั้นถูกเปิดอ่านในทันทีเช่นกัน

            “นึกว่าจะได้เดินอวดชุดว่ายน้ำสุดเซ็กซี่แบบสวย ๆ ให้คุณติณณ์ดู ที่ไหนได้ดันมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นเสียก่อน มัฑณาวีนะมัฑณาวีไม่เคยละทิ้งคอนเซ็ป คนอื่นต้องมาก่อนตัวเองเสมอ” ภาคินเอ่ยออกมาอย่างปลง ๆ หลังจากอ่านไลน์ของดินจบ

            “นั่นล่ะค่ะเสน่ห์ของพี่มัท”

            “ใช่เลย แม้จะเริ่มต้นได้ไม่เหมือนอย่างที่คิดแต่ก็จบได้อย่างเพอร์เฟค เริ่ดอยู่”

            “ทีนี้เราก็ต้องมารอลุ้นกันล่ะค่ะว่าดินเนอร์ของพี่มัทกับคุณติณณ์จะราบรื่นไหม”

            “หวังว่าจะไม่มีความผิดพลาดอะไรเกิดขึ้นอีกนะ”

            “งานนี้ต้องยกความดีให้พี่ดิน เทรนเนอร์มือหนึ่งของเรา”

            “ใช่ ลียาพูดได้ถูกต้อง”

            มัฑณวีเลือกสวมใส่เดรสคอวีสีขาวผ่าช่วงแขนด้านหน้า พร้อมกับสวมสร้อยสีดำ เรียบหรูดูแพงแบบนี้เขาน่าจะชอบ จากนั้นก็ลงไปที่ล็อบบี้ตามเวลานัด

            ภูมิระพีสั่งให้รถของโรงแรมไปส่งที่ร้านอาหารวิวสวยติดระดับท็อปเท็นของภูเก็ต บรรยากาศดีสุด ๆ มองเห็นวิวทะเลสีฟ้าใสในยามอาทิตย์อัสดง มัฑณาวีรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้มานั่งดินเนอร์กับชายหนุ่มที่สาว ๆ ต่างก็หมายปองกันตามลำพังสองต่อสอง

            ระหว่างรับประทานอาหารร่วมกัน เขาทำหน้าที่สุภาพบุรุษคอยดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี แถมยังชวนคุยอย่างเป็นกันเอง ไม่เหมือนที่ผ่านมา

            จากการที่ได้พูดคุยกับมัฑณาวีอย่างใกล้ชิด ทำให้ภูมิระพีรู้แล้วว่าอะไรคือเหตุผลที่ทำให้เพื่อนรักของเขายอมเปิดประตูหัวใจ ความจริงใจและความสดใสร่าเริง รวมถึงรอยยิ้มที่สดใส ทัศนคติด้านบวกที่ส่งพลังบวกให้แก่คนรอบข้างอยู่เสมอนี่เองที่ง้างประตูหัวใจของติณณภพได้

            “คุณติณณ์คะ คุณติณณ์ ฟังอยู่หรือเปล่าคะ” เสียงหวานกังวานใสของเธอทำให้เขาหลุดจากภวังค์

            “เป็นอะไรไปคะ มัทเรียกคุณอยู่ตั้งนานแต่คุณก็ไม่ได้ยินเอาแต่นั่งเฉย หรือว่าไม่สบาย”

            ด้วยความห่วงใยทำให้มัฑณาวียื่นมือไปวางบนหน้าผากเขาเพื่อวัดไข้ เขาส่งยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะลงมือทำในสิ่งที่ได้รับมอบหมายมาจากติณณภพ เพื่อนรักของเขายังกำชับอีกว่าห้ามทำพิรุธอะไรให้เธอสงสัยได้เป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นเขาจะต้องโดนดีแน่ และเพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เพื่อนวางไว้ จึงต้องทำทุกอย่างด้วยความแนบเนียน

            “ผมโอเค ตรงนี้ต่างหากที่กำลังทำงานหนัก” เขาจับมือเธอไปวางตรงตำแหน่งหัวใจของตัวเอง

            “คุณได้ยินไหม”

            “ได้ยินอะไรคะ” เสียงที่ตอบกลับไปนั้นแผ่วเบา

            “เสียงหัวใจของผมที่กำลังเต้นรัวเพื่อจะบอกอะไรบางอย่างกับคุณ”

            “บอกอะไรคะ”

            “ก็บอกถึงความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณยังไงล่ะ”

            ควรจะต้องดีใจใช่ไหมที่แผนการคืบหน้าไปไวกว่าที่คิด ไม่รู้ทำไมกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น และจู่ ๆ ก็มีใบหน้าของดินทับซ้อนขึ้นมา มัฑณาวีพยายามที่จะสลัดภาพเหล่านั้นทิ้งไป แต่ดูเหมือนจะทำได้อย่างยากเย็น ยิ่งพยายามสลัดทิ้งภาพของดินกลับยิ่งชัดเจน ความรู้สึกสับสนในจิตใจ ทำให้หญิงสาวเอ่ยปากชวนเขากลับที่พัก ทั้งที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน

            “มัทว่าเรากลับกันเถอะค่ะ มันอยากกลับโรงแรมแล้ว อย่าลืมสิคะว่าพรุ่งนี้เราต้องเริ่มงานกันแต่เช้า”

            ภูมิระพีค่อนข้างแปลกใจที่จู่ ๆ หญิงสาวตรงหน้าก็ชวนเขากลับที่พักขึ้นมาดื้อ ๆ แต่ก็ยอมทำตามคำขอของเธอโดยมิได้เอ่ยถาม

            “ได้ครับ ผมตามใจคุณ”

            เมื่อทั้งคู่กลับมาที่โรงแรม ภูมิระพีเดินมาส่งหญิงสาวที่ห้อง เมื่อเห็นว่าเขายังคงยืนปักหลักอยู่ที่เดิม ไม่มีทีท่าว่าจะกลับไปที่ห้องพักของเขา มัฑณาวีจึงเป็นฝ่ายเอ่ยลา

            “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

            “ ราตรีสวัสดิ์ครับ”

            ภูมิระพีแกล้งทำท่าจะโน้มตัวไปจูบที่หน้าผากเธอเพื่อดูปฏิกิริยาของหญิงสาว มัฑณาวีรีบเบี่ยงตัวหลบโดยอัตโนมัติ

             “พบกันพรุ่งนี้นะครับ”

            มัฑณาวีพยักหน้าจากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้อง

            แปลก! ทำไมถึงไม่รู้สึกเขินอายหรือใจเต้นแรงเมื่อเกือบจะถูกเขาจูบ

            ช่างเถอะ อย่าคิดมากเลย ทุกอย่างกำลังไปได้สวยและเป็นไปตามแผนที่วางไว้ก็ดีแล้ว จากนั้นก็เข้าไปอาบน้ำสระผมอย่างสบายอารมณ์ ก่อนเข้านอนมัฑณาวีหยิบโทรศัพท์มือถือมาดูพบข้อความของภาคินที่ส่งมาในไลน์กลุ่มสี่คน

            ดินเนอร์กับคุณติณณ์สองต่อสองเป็นไงบ้าง

            ‘ก็ดี’ เป็นคำตอบที่หญิงสาวส่งไป

            “ทำไมมันตอบสั้นจัง ตอบอย่างนี้แปลได้ว่ามีปัญหา” ภาคินบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ