บทที่ 72

            “ติณณ์เหรอลูก”

            “มีคนบอกว่าพ่อป่วย อาการเป็นยังไงครับ”

            “ก็อ่อนเพลียและก็ไม่ค่อยจะมีแรง แต่ติณณ์ไม่ต้องเป็นห่วงพ่อนะ พ่อไม่ได้เป็นอะไรมากโรคคนแก่ก็แบบนี้”

            “ให้ผมโทรตามหมอมาดูอาการของพ่อดีกว่าไหมครับ เป็นอะไรจะได้รักษาทัน เราไม่ควรปล่อยทิ้งไว้นะครับ”

            “ไม่ต้องหรอกติณณ์ พ่อรู้อาการของพ่อดี แค่อ่อนเพลียพักผ่อนสักหน่อยก็คงจะดีขึ้นเอง”

            “ผมจะรีบกลับไปดูอาการของพ่อ”

            “อย่าเลยทำงานของติณณ์ไปเถอะ อยู่ภูเก็ตไม่ใช่เหรอ พ่อสัญญาถ้าอาการไม่ดีขึ้นจะให้อรโทรไปตามหมอมาตรวจ”

            “แน่ใจนะครับว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก”

            “แน่ใจสิ พ่อดีใจนะที่ติณณ์เป็นห่วงพ่อ”

            นั่นสิเขาเริ่มเป็นห่วงพ่อของตัวเองขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร

            “รักษาตัวด้วยนะครับพ่อ เสร็จงานทางนี้เมื่อไรผมจะรีบกลับไปครับ” สีหน้าของติณณภพดูเคร่งขรึมหลังจากวางสาย

            “เกิดอะไรขึ้นกับพ่อนาย” ภูมิระพีถาม

            ไม่ใช่เพียงเขาเท่านั้นที่อยากรู้ แม้แต่อาทรและมัฑณาวีก็อยากรู้เช่นกัน

            “เมียพ่อโทรมาบอกว่าพ่อไม่สบาย”

            “ท่านเป็นอะไรไปคะ”

            “ก็อ่อนเพลีย แขนขาอ่อนแรง นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไร และยืนยันว่าไม่จำเป็นต้องตามหมอมาดูอาการ”

            “ถ้าเป็นอย่างที่พูดอาการก็ดูจะไม่หนักหนาอะไร” อาทรกล่าว

            “นั่นสิ แล้วทำไมนายถึงกังวล” ภูมิระพีเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นสีหน้าวิตกกังวลของเพื่อน

            “ไม่ได้กังวล”

            มัฑณาวีเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าและกุมมือเขาเอาไว้ “แต่สีหน้าของคุณไม่ได้บอกเราแบบนั้น”

            น้ำเสียงเธอบ่งบอกถึงความห่วงใย แม้แต่อาทรและภูมิระพีก็ยังสัมผัสได้ว่าเธอห่วงใยในตัวติณณภพจริง ๆ

            “มีอะไรมากกว่านั้นใช่ไหมดิน บอกมัทมาซิว่าอะไรที่มันรบกวนจิตใจคุณจนทำให้คุณเป็นกังวลแบบนี้ บางทีการได้พูดระบายมันออกมาอาจจะทำให้คุณสบายใจขึ้น”

            “เป็นห่วงผมเหรอ” ไม่เพียงแต่พูดเท่านั้นเขายังโน้มตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าเธอ

            ไม่รู้ทำไมมัฑณาวีจึงเกิดอาการประหม่า เธอปล่อยมือเขาก่อนจะเชิดหน้าตอบ

            “เพื่อนก็ต้องห่วงเพื่อนเป็นเรื่องธรรดา ไม่ห่วงสิแปลก”

            แม้ในเวลาที่เขาเป็นกังวลแต่เธอก็ยังทำให้เขายิ้มออกมาได้

            “พ่อผมต้องชอบคุณแน่ผมมั่นใจ”

            “เพ้อเจ้อ! จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเราไม่เคยพบหน้ากันด้วยซ้ำ คนที่ไม่เคยเจอหน้ากันจะชอบกันได้ยังไจริงไหม”

            “อยากเจอไหม ผมหมายถึงพ่อผม”

            “สักวันต้องได้พบแน่ แต่จะให้มัทไปพบในฐานะอะไร”

            “ฐานะเพื่อนไง เพื่อนไปทำความรู้จักกับพ่อของเพื่อนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใช่ไหม”

            ไม่รู้ทำไมจึงรู้สึกผิดหวังกับคำตอบของเขา

            เธอกำลังคาดหวังอะไรมัฑณาวี

            “สักวันผมจะพาคุณไปแนะนำให้พ่อรู้จัก”

            “ว่าแต่คุณยังไม่ได้ตอบคำถามมัทเลยนะ”

            “ผมแค่แปลกใจที่เมียพ่อโทรมาบอกว่าพ่อป่วย ก่อนจะมาที่นี่ผมแวะไปหาพ่อที่บ้าน ก็ยังเห็นพ่อแข็งแรงดีเดินเหินได้เป็นปกติ ไม่มีอาการอะไรที่บ่งบอกว่าจะป่วย แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมีอาการแบบนี้ได้ทั้งที่เพิ่งจะผ่านมาเพียงไม่กี่วัน”

            “นายสงสัยอะไร” ภูมิระพีเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

            “ก็สงสัยว่าใครที่ทำให้พ่อเป็นแบบนี้”

            “ถ้าอย่างนั้นเรารีบกลับไปดูอาการของท่านกันดีไหม” อีกฝ่ายออกความเห็น

            “ตอนแรกก็ตั้งใจไว้แบบนั้น แต่พ่อห้ามไว้บอกให้ทำงานให้เสร็จแล้วค่อยกลับ”

            “ถ้าคุณไม่สบายใจจะกลับไปดูอาการของท่านก่อนก็คงไม่เป็นไร จริงไหมคะคุณติณณ์”

            “ช่างเถอะ พ่อบอกเองว่าไม่เป็นอะไรมาก ถ้าไม่ดีขึ้นจะให้คนไปตามหมอมาดูอาการ”

            “แล้วเรื่องที่คุณกังวล”

            “คงไม่มีอะไรหรอกมัท บางทีผมอาจจะคิดมากไปเอง รีบทำงานต่อเถอะก่อนที่เราจะโดนเจ้านายตัดเงินเดือน”

            “ฉันไม่โหดขนาดนั้นหรอก” ภูมิระพีรีบพูดสวนกลับไปทันที

            “ขู่ว่าจะตัดเงินเดือนโทษฐานที่ไม่ตรงต่อเวลา ทั้งที่เพิ่งจะมาทำงานสายเป็นครั้งแรกถือว่าไม่โหด”

            พูดจบก็เดินกลับไปนั่งทำงานต่อหน้าตาเฉย หารู้ไม่ว่าคำพูดของเธอทำให้ใครต่อใครเผลอยิ้มออกมา มีเพียงภูมิระพีเท่านั้นที่ทำหน้าเหวอไป จากนั้นต่างก็แยกย้ายกันไปทำงาน