บทที่ 93

            คำบอกรัก...และลมหายใจอุ่น ๆ ที่กระทบซอกคอมีผลทำให้เธอรู้สึกวาบหวามอย่างประหลาด เธอยิ้มให้เขาอย่างเขินอาย ก่อนจะซุกตัวในอ้อมกอดที่อบอุ่น พร้อมกับซึมซับความรักที่เขาส่งผ่านมาให้เธอ

            ตัดสินใจไม่ผิดจริง ๆ ที่เลือกเขา

            “แต่งงานกับผมนะมัท ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับคุณ และอยากให้คุณเป็นแม่ของลูกผม”

            คำขอแต่งงานของเขาทำให้ใจเธอเต้นแรง ช่างแตกต่างจากตอนที่ติณณภพขอคบหากับเธอโดยสิ้นเชิง

            “เราแต่งงานกันนะ”

            “มันออกจะแปลกอยู่สักหน่อยที่คุณขอแต่งงานกับมัท ทั้งที่เราสองคนกำลังนอนเปลือยกายกอดกันอยู่บนเตียง แต่ก็แต่งค่ะ มัทอยากแต่งงานกับคุณ”

            เขาทาบริมฝีปากลงบนปากเธอ มันสั่นระริก

            พระเจ้า...เธอช่างแสนหวาน...หวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เขาหลงรักเธออย่างหัวปักหัวปำได้อย่างไร

            “มัทไปทำงานไม่ทันแล้ว”

            “ผมด้วย เกงานกันสักวันจะเป็นไรไป”

            ติณณภพตัดสินใจที่จะยังไม่บอกเธอถึงสถานะที่แท้จริงของตัวเองในตอนนี้ เพราะต้องการกลับไปคุยเรื่องแต่งงานกับบิดาก่อน จากนั้นก็จะพาเธอไปแนะนำให้บิดารู้จัก จึงยังไม่ได้บอกความจริงให้เธอรู้

            ในวันเดียวกันนั้นเองไตรภพตัดสินใจจะกระทำการบางอย่าง เพื่อหลอกล่อให้คนร้ายลงมืออีกครั้ง เขาสั่งให้อรจิราโทรศัพท์ไปบอกอาทรให้เรียกตัวทนายความเข้ามาพบที่บ้านเพื่อที่จะทำพินัยกรรมในวันพรุ่งนี้

            “ทำพินัยกรรมเหรอคะ”

            “ใช่ คุณช่วยจัดการบอกอาทรให้ผมทีนะ เขารู้ดีว่าจะต้องติดต่อทนายคนไหนมาดำเนินการเรื่องนี้ให้ผม” 

            “ได้ค่ะ อรจะรีบจัดการให้” ขณะที่เธอทำทีเดินออกไปหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรหาอาทรตามคำสั่งของเขา ก็ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ไปด้วย

            แปลก...ทำไมถึงคิดที่จะทำพินัยกรรมตอนนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นมีทีท่าว่าจะทำพินัยกรรมเลย

            ในตอนนั้นเองไตรภพได้โทรศัพท์ไปหาบุตรชาย เพื่อบอกเล่าถึงสิ่งที่เขาจะลงมือทำ

            “มันเสี่ยงเกินไปครับพ่อ ผมมั่นใจว่าอรจิราต้องลงมืออีกครั้งแน่”

            “นั่นล่ะที่พ่อต้องการ ไม่ต้องห่วงนะ พ่อดูแลตัวเองได้ แค่จะโทรมาบอกให้ติณณ์รู้ไว้เท่านั้น”

            “ผมจะรีบกลับกรุงเทพฯ โดยเร็วที่สุด”

            “นึกแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้”

            “ผมเป็นห่วงพ่อนะครับ”

            “พ่อจะระวัง”

            “ผมจะรีบออกเดินทางเลย แล้วพบกันครับพ่อ” ทันทีที่วางสายติณณภพก็ลงมือเก็บกระเป๋าเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพฯ อย่างเร่งด่วน สีหน้าที่เครียดขรึมของเขาทำให้มัฑณาวีเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

            “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ”

            “พ่อผมวางแผนหลอกล่อให้คนร้ายลงมือวางยาท่านอีกครั้ง เพื่อหาหลักฐานมาเอาผิด ที่ผ่านมาเมียพ่อไม่มีโอกาสได้ลงมือเพราะมีผมอยู่ด้วย พ่อเลยตัดสินใจวางแผนล่อให้เธอลงมือ ใจจริงผมอยากใช้เวลาอยู่กับคุณให้นานกว่านี้ แต่ผมคงต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ ก่อน คุณไม่โกรธผมใช่ไหมมัท”

            “ไม่โกรธหรอกค่ะ มัทมีเหตุผลมากพอ และเข้าใจดีกว่าความปลอดภัยของพ่อคุณต้องมาก่อน”

            เขาวางมือจากกองเสื้อผ้าหันมาดึงตัวเธอเข้าไปกอด แม้ใจจริงอยากจะอยู่ใกล้ชิดหญิงสาวให้มากกว่านี้ แต่ความเป็นห่วงบิดามีมากกว่าทำให้ต้องรีบเดินทางกลับ ซึ่งเธอเองก็เข้าใจถึงความจำเป็นของเขา

            “มัทจะช่วยจัดกระเป๋าให้นะคะ”

            “ผมทำเองได้ แค่คุณเข้าใจผมก็ดีใจมากแล้ว รู้อะไรไหมมัท”

            “อะไรคะ!”

            “พ่อผมต้องรักคุณมากแน่ผมมั่นใจ”

            “ก็ขอให้เป็นแบบนั้น เพราะถ้าพ่อคุณเกิดไม่ชอบมัทขึ้นมาล่ะก็เป็นเรื่องยุ่งเลย”

            “กลัวอะไร ถ้าเป็นอย่างนั้นเราก็รีบมีเจ้าตัวเล็กไปอวดพ่อสิ ถ้าพ่อได้เห็นหลานล่ะก็จะต้องหลงหลานหัวปักหัวปำแน่เชื่อผม” แววตาของเขากรุ้มกริ่มยามเมื่อเอ่ยคำพูดนั้น

            มัฑณาวีตีไปที่ต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาเมื่อได้ยินความคิดเพี้ยน ๆ นั้น

            “คุณไม่เห็นด้วยกับแผนนี้เหรอมัท ผมว่าดีนะ น่าจะใช้ได้ผล”

            “ไหนคุณมั่นใจว่าพ่อคุณต้องรักมัท แล้วทำไมเราถึงต้องมีแผนสำรองด้วยคะ ขืนมัททำตามแผนของดิน คุณยายของมัทจะได้หัวใจวายตายกันพอดี”

            “จริงด้วย ผมลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงนะ กลับบ้านไปคราวนี้ผมจะบอกพ่อเรื่องของเรา และจะให้พ่อไปสู่ขอคุณกับคุณยายของคุณ มัทว่าคุณยายจะเรียกสินสอดแพงไหม”

            “นอกจากจะไม่เรียกค่าสินสอดแล้ว มีแต่จะแถมข้าวสารให้คุณอีกน่ะสิไม่ว่า”

            “คุณยายออกจะหวงหลานสาวทั้งสองคน มีเหรอที่จะยอมยกคุณให้ผมง่าย ๆ”

            “ถ้าเป็นคนอื่นก็คงไม่ยกให้ง่าย ๆ หรอกค่ะ แต่นี่เป็นดิน ยังไม่รู้อีกเหรอว่าคุณยายรักและเอ็นดูดินมากแค่ไหน”

            “ถึงอย่างนั้นก็คงจะไม่ยอมยกคุณให้ผมง่าย ๆ แน่”

            “คุณยายจะยกมัทให้ดินอย่างมีเงื่อนไขแน่นอน ถ้าคุณทำตามเงื่อนไขของท่านได้ก็หมดปัญหา รีบลงมือเก็บของเถอะค่ะเดี๋ยวจะได้ไปสนามบิน จะได้จัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินด้วย”