บทที่ 94

            ตั้งแต่อรจิรารู้ว่าไตรภพจะทำพินัยกรรมเธอก็อยู่ไม่เป็นสุข เพราะพอจะคาดเดาได้ไม่ยากว่าทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่จะตกอยู่ในมือใคร ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่เธอ และเพื่อเป็นการตัดไฟแต่ต้นลม ทำให้อรจิราชิงลงมือทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะสายเกินไป

            เช้าวันต่อมาเธอเอายาที่เตรียมไว้ผสมลงในอาหารและเครื่องดื่มของสามี โดยไม่รู้ว่ากำลังถูกจับตามองอยู่ เพราะคิดว่าทางสะดวกจึงรีบลงมือก่อนที่ภูมิระพีกับติณณภพจะเดินทางกลับมาจากภูเก็ต

            “ความโกลาหลต้องเกิดขึ้นก่อนที่ทนายความจะมาถึงแน่ อย่าว่าอรเลยนะคุณไตร ในเมื่อคุณบังคับให้อรต้องลงมือทำแบบนี้เอง ถ้าจะโทษก็โทษตัวเองแล้วกัน”

            ขณะที่อรจิรายกถาดอาหารเข้ามาให้สามีที่ห้อง จู่ ๆ เธอก็ถูกภูมิระพีจับตัวไว้ ส่วนติณณภพก็แย่งถาดอาหารจากมือเธอไปวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง หญิงสาวมีสีหน้าตกใจที่ถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว

            “พวกคุณกลับกันมาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมอรถึงไม่รู้”

            “พี่ชายเธอเขาไม่ได้โทรมารายงานเธอหรือไง”

            นั่นสิทำไมพี่ศรถึงไม่โทรศัพท์มาบอก หรือว่าเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทั้งคู่เดินทางกลับมากรุงเทพฯ แล้ว ถึงได้ไม่ติดต่อมาบอกเธอ

            “แล้วมาจับตัวอรไว้ทำไม ปล่อยอรเดี๋ยวนี้นะ”

            “เธอคิดจะทำอะไรพ่อ” น้ำเสียงที่เอ่ยถามเย็นยะเยือก

            “เปล่านะ อรก็แค่ยกอาหารเข้ามาให้พ่อของคุณตามปกติ”

            “ใส่ยาอะไรลงไป” ติณณภพคาดคั้นคำตอบ

            “อย่ามากล่าวหากันนะ คุณมีหลักฐานอะไรถึงมากล่าวหากันง่าย ๆ แบบนี้” เธอตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

            “ก่อนหน้านี้พวกเราไม่มีหลักฐาน แต่ตอนนี้หลักฐานมันฟ้อง”

            “หลักฐานอะไรคะคุณติณณ์” อรจิราลอยหน้าลอยตาถาม

            “ปฏิเสธไปก็เท่านั้น ถ้าเธอบริสุทธิ์ใจก็กินอาหารในถาดที่เธอยกเข้ามาให้เราดูสิ กล้าหรือเปล่าล่ะ”

            “ทำไมอรจะต้องบ้าจี้ทำตามที่พวกคุณสั่งด้วย”

            “ไม่กล้ากิน ก็แปลได้ว่าเธอใส่ยาบางอย่างผสมลงไปในน้ำและอาหารของพ่อ พ่อถึงได้เป็นแบบนี้”

            “เปล่าสักหน่อย อรจะทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไร” อรจิราปฏิเสธเสียงแข็งแม้จะหวั่นใจกับคำพูดของติณณภพ แต่ก็ยังคงยืนกระต่ายขาเดียวว่าเธอไม่ได้ทำอะไรอย่างที่เขากล่าวหา เขาคงไม่กล้าค้นตัวเธอหรอก แต่ผิดคาดพวกเขาค้นตัวเธอและก็พบซองยาดังกล่าวในกระเป๋ากางเกงที่หญิงสาวสวมใส่

            “งั้นก็บอกมาสิว่านี่ยาอะไร”

            หญิงสาวหน้าถอดสี นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะกล้าลงมือค้นตัวเธอตามอำเภอใจ ทั้งที่อยู่ต่อหน้าไตรภพเช่นนี้ แถมเธอยังชะล่าใจเอาซองยาเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง แทนที่จะเอาไปเก็บไว้ที่อื่นเหมือนที่ผ่านมา

            “คุณไตรคะช่วยอรด้วยค่ะ อรถูกใส่ร้าย”

            “ใครใส่ร้ายเธอ ยานี่ก็ค้นพบในกระเป๋าของเธอเอง แล้วเธอจะกล่าวหาว่าใครใส่ร้ายเธอได้ยังไงจริงไหม ที่สำคัญเรามีหลักฐานว่าเธอเป็นคนใส่ยาลงไปในอาหารของพ่อ”

            “แต่พ่อของคุณก็ยังไม่ได้กิน”

            “วันนี้ยังไม่ได้กินเพราะเราเปิดโปงแผนการของเธอได้ทันเวลา แต่เมื่อสองวันก่อนเรามีหลักฐานยืนยันได้ว่าเธอเป็นคนวางยาในอาหารของพ่อ”

            “ไหนล่ะหลักฐาน จะมาพูดกล่าวหากันลอย ๆ ไม่ได้นะ อย่าลืมสิว่าอรฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทพวกคุณได้ ถ้าพวกคุณยังไม่หยุดใส่ร้ายอรล่ะก็อรฟ้องแน่”

            “อยากเห็นมากนักใช่ไหม นี่ไงล่ะหลักฐาน”

            ติณณภพเดินไปหยิบคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก มาเปิดภาพจากกล้องที่เขาแอบติดเอาไว้ตามที่ต่าง ๆ โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ แม้แต่ไตรภพเองก็ไม่รู้เรื่องนี้ มีเพียงเขากับภูมิระพีเท่านั้นที่รู้

            อรจิราถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นหลักฐานมัดตัวชัดเจน ทันใดนั้นอาทรก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับตำรวจอีกสามนาย

            “จับไปเลยครับคุณตำรวจ” ติณณภพเอ่ย

            ตำรวจตรงเข้ามาจับตัวหญิงสาวไว้ ขณะที่อรจิราดิ้นรนขัดขืนไม่ยอมให้จับง่าย ๆ ปากก็ร้องตะโกนให้ไตรภพช่วย

            “คุณไตรคะช่วยอรด้วย อย่าให้เขาเอาตัวอรไปนะคะ ช่วยอรด้วยค่ะ”

            แต่ไตรภพกลับนิ่งเฉยไม่เอ่ยห้ามปรามบุตรชายอย่างที่ควรจะเป็น ไม่แม้แต่จะพูดปกป้องเธออย่างที่ผ่านมาซึ่งมันแปลก ที่สำคัญเขายังลุกขึ้นจากเตียงได้โดยไม่มีอาการของคนที่เป็นอัมพฤกษ์ อัมพาตให้เห็นแม้แต่น้อย ทั้งที่ปริมาณยาที่ใส่ลงในอาหารให้เขากินก่อนหน้านี้ มากพอที่จะทำให้เขานอนเป็นผักเหมือนที่ผ่านมา

             เกิดอะไรขึ้นในเมื่อเธอใส่ยาในอาหารของเขาเมื่อมีโอกาส แล้วทำไมเขาถึงยังลุกขึ้นมายืนแบบนี้ได้ นั่นหมายความว่าที่ผ่านมาเขาไม่ได้กินยาที่เธอผสมลงไปในอาหารอย่างที่ควรจะเป็น ทำให้เขาอาการดีขึ้นจนเกือบหายเป็นปกติโดยที่เธอไม่รู้ แต่ยังเสแสร้งแกล้งทำเป็นแขนขาอ่อนแรง เป็นคนป่วยนอนติดเตียงเพื่อตบตาเธอ หลอกให้เธอตายใจเพื่อให้ลงมือซ้ำอีกครั้ง

            และนั่นทำให้อรจิรารู้ว่าตนเองพลาด ตกลงไปในหลุมพลางที่พวกเขาดักล่อไว้ หญิงสาวต่อว่าไตรภพมากมายที่เขาให้ความสำคัญกับติณณภพมากกว่าตัวเธอ