บทที่ 92

            “ดิน...หยุดค่ะหยุด...มัท...ทนไม่ไหว”

            เขากัดฟันแน่นก่อนจะเปล่งเสียงออกมาจากลำคออย่างยากเย็น

            “ผม...หยุดไม่ได้...ไม่ใช่ตอนนี้มัท...เรามาไกลเกินกว่าที่จะหยุดมัน”

            ติณณภพตรึงข้อมือเธอไว้อย่างอ่อนโยน ใช้เพียงปากเพื่อทำให้เธอตื่นเต้น เขาและเล็มใบหูและซอกคอหอมกรุ่นนุ่มละมุนเรื่อยมาจนถึงฐานลำคอ

            เขาครางพร้อมกับขยับกายสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกับเธออย่างต่อเนื่อง

            ตายเสียดีกว่าที่จะให้เขาหยุดการกระทำตอนนี้...ตอนที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม

            มัฑณาวีแอ่นตัวเพื่อผละหนีจากเขาหรือเพื่อเข้าใกล้ยิ่งขึ้น เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอย่างไหน ร่างกายเธอแสบซ่านจากการบุกที่แสนหวาน เขาคว้าบั้นท้ายเธอไว้และโจนจ้วงลึกกว่าเดิม ในเวลาเดียวกันริมฝีปากของเขาก็ครอบครองริมฝีปากของเธอไว้ การครอบครองของเขาทั้งดุดันและแรงกล้า

            เสียงครางด้วยความสุขติดอยู่ในลำคอของเธอ ความรู้สึกของเธอหมุนคว้าง แต่ก็รับรู้ถึงแรงสั่นสะท้านที่แล่นลงสู่ทุกเส้นประสาทของเรือนกาย ทั้งหมดนี้เกิดจากสัมผัสรักที่เขามอบให้ ในนาทีนั้นความคิดใด ๆ ที่จะปฏิเสธเขาหายวับ

            เพราะมิอาจต้านทานความต้องการทางธรรมชาติในกายสาว บวกกับความต้องการที่ร้อนแรงของเขาได้ รู้แต่เพียงว่าอยากให้เขาพาเธอไปให้ถึงฝั่งฝัน และไม่ว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหนเธอก็พร้อมที่จะไปกับเขา

            เมื่อความรู้สึกปลดปล่อยใกล้จะมาถึง ชายหนุ่มก็รู้สึกได้ว่าความเป็นชายของเขากำลังถูกบีบรัดจากภายในจุดอ่อนไหวของเธอมากขึ้น ๆ จนเขาแทบจะทนไม่ไหว ทั้งคู่ส่งเสียงครางเบา ๆ ติณณภพรู้ดีว่าเธอเองก็กำลังจะเดินทางไปถึงจุดหมายเช่นกัน เขาจึงโหมแรงสุดท้ายเข้าใส่เธออีกครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยความรักไปยังตัวเธอจนหมดสิ้น

            พร้อมทั้งพาเธอล่องลอยไปจนพบกับความสุข โดยถึงจุดหมายปลายทางพร้อมกัน มัฑณาวีพึงพอใจกับรสรักที่เขาปรนเปรอให้ เพราะมันสนองความต้องการของเธอได้อย่างดีเยี่ยม

            เมื่อทะเลสวาทกลับคืนสู่สภาวะปกติ ไฟรักอันรุ่มร้อนจึงมอดดับ พร้อมกับร่างกายที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อแห่งสมรภูมิรัก ติณณภพซบหน้าลงกับทรวงอกอวบอิ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผละกายลงจากร่างบาง แล้วดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้กับอกแกร่งกำยำแต่ทว่าอบอุ่น

            ในค่ำคืนนั้นชายหนุ่มมอบความรักให้หญิงสาวหลายต่อหลายครั้งจนเขาเองหมดแรง เธอเองก็ให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ บทรักของทั้งคู่เต็มไปด้วยความร้อนแรง และต่างฝ่ายต่างก็เรียกร้องการตอบสนองของกันและกันอยู่ตลอดเวลา ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมีเซ็กส์มาราธอนกับเธอได้

            เพราะเหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน มัฑณาวีเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาร่วมรักกับเธอหลายครั้งภายในคืนเดียว

            ติณณภพผละกายจากร่างบางอีกครั้ง พร้อมกับรวบตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะจรดจมูกโด่งลงข้างขมับที่ชื้นเหงื่อของอีกฝ่าย และซบหน้าลงกับเรือนผมหอมกรุ่นของเธอ หลังจากนั้นสองหนุ่มสาวต่างก็หลับไปในอ้อมกอดของกันและกันด้วยความอ่อนเพลีย

            แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าที่ส่องผ่านม่านบางเข้ามา ทำให้มัฑณาวีลืมตาตื่น เธอพบตัวเองนอนอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นของชายที่เธอรัก

            หญิงสาวคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอเมื่อคืนที่ผ่านมา เธอยอมรับกับตนเองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมิได้เกิดจากการฝืนใจแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเธอเป็นฝ่ายยินยอมพร้อมใจ ให้เขานำพาเธอไปสู่ความสุขที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ทั้งที่รู้ดีว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่สมควรกระทำ

            ที่ผ่านมาเธอถูกสอนมาโดยตลอดว่าให้เป็นคนรักนวลสงวนตัว มิควรให้ชายใดล่วงเกินหรือชิงสุกก่อนห่าม จนกว่าจะถึงเวลาอันสมควรแต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

            แม้จะรู้สึกผิดที่กระทำการฝ่าฝืนสิ่งที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมา แต่ก็ไม่เสียใจ เธอลูบไล้ใบหน้าเขาแผ่วเขา ทำให้เขาลืมตาขึ้นมาสบตาเธอ

            “มัททำให้คุณตื่นเหรอคะ”

            ติณณภพส่ายหน้าก่อนจะคว้ามือข้างนั้นของเธอมาจูบ

            “ผมรักคุณ รักมากอย่างที่ไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนมาก่อน ไม่คาดคิดเลยว่าในชีวิตผมจะมีวันนี้ คุณเป็นรักแรกและรักเดียวของผมนะมัท”

            คำบอกรักรวมถึงแววตาหวานซึ้งที่เปิดเปลือยถึงความรู้สึกที่เขามีต่อตัวเธอนั้น มันทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังร่องลอยอยู่บนสรวงสวรรค์ มัฑณาวีสบสายตาร้อนแรงของเขาก่อนจะบอกถึงความในใจของตนเองให้เขาได้รับรู้ มาถึงนาทีนี้คงไม่มีอะไรต้องปิดบังเขาอีกแล้ว

            “มัทก็รักคุณค่ะ”

            “นี่ใช่ไหมเหตุผลที่ทำให้คุณปฏิเสธเขา”

            “ใช่ค่ะ มัทรู้สึกไม่ดีเลยที่ทำให้คุณติณณ์เสียใจ แต่เสียใจตอนนี้คงจะดีกว่าปล่อยให้ทุกอย่างยืดเยื้อ ถ้าเป็นแบบนั้นจะมีอีกคนที่ต้องเจ็บกับการตัดสินใจในครั้งนี้ของมัท”

            “คุณนึกเสียใจบ้างไหมมัท ที่ปฏิเสธคำขอของคุณติณณ์ และมาเลือกผู้ชายธรรมดา ๆ อย่างผม”

            “ทำไมถึงถามแบบนี้คะ” เธอย้อนถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

            “ก็ถ้าคุณเลือกเขา คุณจะมีชีวิตที่สุขสบายเป็นเมียมหาเศรษฐีหมื่นล้าน แทนที่จะเป็นเพียงแฟนของมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่งอย่างผม”

        “ถึงเราจะไม่ได้รวยล้นฟ้า แต่เราก็ไม่ได้ขัดสนอะไร ที่สำคัญมัทมีความสุขตลอดเวลาที่ได้อยู่กับคุณ ความสุขของมัทคือการได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่มัทรัก คุณคือหัวใจของมัทค่ะ ย้ำอีกครั้งเผื่อคุณจะลืม”

            “ผมก็มีความสุขที่มีคุณอยู่เคียงข้าง คุณเปรียบเสมือนลมหายของผม ถ้าขาดคุณผมคงมีชีวิตอยู่ไม่ได้”

            ติณณภพโอบกอดมัฑณาวีเข้ามาในอ้อมแขนด้วยความรักล้นใจ ดวงตาหวานซึ้งของเธอสบนัยน์ตาคมกล้าที่บ่งบอกความรู้สึกที่เขามีต่อตัวเธอโดยไม่ปิดบัง ทั้งคู่ยิ้มให้กันและกันอย่างมีความสุข ก่อนที่เขาจะโน้มตัวไปกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูเธอ

            “ผมรักคุณมากนะมัท และจะรักคุณเพียงคนเดียวตลอดไป”

            เสียงกระซิบที่แผ่วเบา ทว่าทรงอานุภาพที่รุนแรง มีผลให้หัวใจของมัฑณาวีพองโตอย่างห้ามไม่อยู่